Historia

Kolaborantki w Chinach podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej?


Istnieje kilka doniesień o współpracowniczkach w Europie podczas okupacji hitlerowskiej. Zastanawiam się, czy są jakieś doniesienia o tym, że dzieje się to w Chinach i co się stało z tymi kobietami po wojnie?


Kolaborantki w Chinach podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej? - Historia

Druga wojna chińsko-japońska rozpoczęła się 7 lipca 1937 r. i zakończyła 9 września 1945 r. po poddaniu Japonii Chinom i siłom alianckim. Ta wojna wybuchła od konfliktu między wojskami chińskimi i japońskimi o kontrolę nad kontynentem chińskim. Druga wojna chińsko-japońska była największą azjatycką wojną XX wieku i przyczyniła się do ponad 50 procent ofiar wojny na Pacyfiku. Ta wojna połączyła się w II wojnę światową, po tym, jak Japonia zaatakowała Pearl Harbor w 1941 roku. Ponadto wojna odegrała dużą rolę w ostatecznej klęsce komunistycznej wojsk nacjonalistycznych w 1949 roku.

Początek

Początki drugiej wojny chińsko-japońskiej sięgają pierwszej wojny chińsko-japońskiej, która trwała od 1894 do 1895 roku. Po zakończeniu pierwszej wojny chińsko-japońskiej, która uczyniła Koreę częścią Japonii, Japonia zabrała swoje wojska wzdłuż kolej z Mandżurii do koreańskich portów handlowych. Ta linia kolejowa była używana do transportu surowców i innych wyrobów gotowych do koreańskich doków w celu przetransportowania ich do Japonii. Wojska japońskie kontrolowały tę kolej i chciały więcej darmowych zasobów z Mandżurii. Dlatego Japończycy zaczęli atakować wojska chińskie i udało im się przejąć kontrolę nad Mandżurią. Chociaż Chińczycy mieli niewystarczające zasoby, zdołali walczyć, zwłaszcza po otrzymaniu pomocy gospodarczej ze Związku Radzieckiego i USA.

Wybuch

Przywódca sił rządu nacjonalistycznego, Czang Kaj-szek, został porwany w 1936 r. przez Chang Hsueh-lianga, dowódcę sił komunistycznych. Chiang był zmuszony zgodzić się na wspólny front antyjapoński jako warunek jego uwolnienia. Po zjednoczeniu obu stron byli w stanie obronić się przed Japończykami w Mandżurii i północnych Chinach. Doprowadziło to do wybuchu II wojny chińsko-japońskiej.

Strategia Japonii i # 8217

Japonia dążyła do zajęcia wszystkich dróg, linii kolejowych i miast, aby uzyskać całkowitą kontrolę. Mimo że siły japońskie kontrolowały wschodnie wybrzeże, na podbitych terenach trwały walki partyzanckie. Chiński rząd nacjonalistyczny został zmuszony do wycofania się do tymczasowej stolicy w Chongqing. Jednak Japończycy nie mieli możliwości ani zamiaru bezpośredniego kontrolowania całych Chin. Tak więc założyli przyjazne „marionetkowe” rządy, które będą sprzyjać ich interesom. Te rządy nie były zbyt popularne, zwłaszcza po tym, jak Japonia odmówiła negocjacji z Chińską Partią Komunistyczną.

Strategia Chin i #8217

Z drugiej strony Chiny nie były gotowe do wojny. Co więcej, miał niewiele dywizji zmechanizowanych, brakowało mu znacznej siły militarno-przemysłowej i nie miał wsparcia pancernego. Chiny w dużej mierze polegały na Lidze Narodów, która przyszła jej z pomocą i zaoferowała środki zaradcze wobec japońskiego ataku. Co więcej, Kuomintang, czyli Chińska Partia Nacjonalistyczna, została wciągnięta w wewnętrzną walkę z komunistami. Wszystkie te wady sprawiły, że Chińczycy zostali zmuszeni do opracowania strategii mającej na celu zachowanie siły ich armii. Poza tym okupowane obszary nadal wywierałyby naciski na opór, aby niepokoić siły japońskie i maksymalnie utrudniać im kontrolę nad Chinami.

Pomoc zagraniczna dla Chin

Po opuszczeniu Ligi Narodów przez Japończyków w 1933 r. prowadzili agresywną politykę zagraniczną, której celem było stworzenie Strefy Wspólnego Dobrobytu Wielkiej Azji Wschodniej. Stanowiło to poważne zagrożenie dla wpływów gospodarczych i interesów mocarstw europejskich i USA w Azji. Kiedy wybuchła druga wojna chińsko-japońska, rząd Stanów Zjednoczonych nałożył sankcje gospodarcze na Japończyków. Japonia zwróciła się do Państw Osi i podpisała Pakt Trójstronny z Włochami i Niemcami w 1940 roku. Japonii udało się zająć francuskie Indochiny w połowie 1941 roku, ale USA nadal unikały jakiejkolwiek bezpośredniej konfrontacji. Jednak imperialne cele Japonii na Pacyfiku doprowadziły do ​​przedwczesnej kolizji z USA. Stany Zjednoczone odpowiedziały nałożeniem zakazu wydobycia ropy, który zdusiłby japońską gospodarkę. Z tego powodu Japonia opracowała strategię usunięcia USA z regionu Pacyfiku, aby kontrolować całą Azję Południowo-Wschodnią.

Kiedy Japończycy zbombardowali Pearl Harbor, Stany Zjednoczone i Chiny wypowiedziały Japonię wojnę. To połączyło drugą wojnę chińsko-japońską z II wojną światową. Chiny wypowiedziały także wojnę Włochom i Niemcom. Osiem godzin po bombardowaniu Japonia zaatakowała Hongkong i zniszczyła samoloty sił alianckich. Wielka Brytania i USA zaoferowały Chinom wsparcie finansowe, a także założyły wojskowe bazy lotnicze na kontynencie. To wsparcie Wielkiej Brytanii i USA odciążyło Chiny i zmusiło Japonię do skierowania wojsk gdzie indziej. Niemniej jednak siła militarna Chin nadal się pogarszała do kwietnia 1945 roku. Japończycy wydawali się nie do powstrzymania, zwłaszcza po zatopieniu dwóch największych brytyjskich okrętów wojennych w Singapurze podczas ataku powietrznego 10 grudnia 1941 roku.

Japonia’s kapitulacji

Z pomocą zachodnich sojuszników Chiny zdołały przeprowadzić udaną ofensywę 14 sierpnia 1945 r. w Zhijiang. To był wielki cios dla Japończyków, którzy regularnie wygrywali. USA zrzuciły bombę atomową na Hiroszimę 6 sierpnia 1945 roku. Trzy dni później Związek Radziecki zaatakował Japończyków w Mandżurii. 9 sierpnia 1945 r. Stany Zjednoczone zrzuciły kolejną bombę atomową, tym razem na Nagasaki. Cesarz Japonii Hirohito oficjalnie poddał się aliantom 15 sierpnia 1945 r. Z drugiej strony Związek Radziecki kontynuował ataki na Armię Kwantung (główne japońskie siły bojowe) i zniszczył je całkowicie w ciągu dwóch tygodni. Oficjalne poddanie Japonii aliantom zostało podpisane 2 września 1945 roku na pokładzie pancernika USS Missouri.

Teraz, gdy siły alianckie wygrały wojnę, gen. Douglas nakazał wszystkim japońskim oddziałom w Chinach (z wyjątkiem tych w Mandżurii), francuskich Indochinach i Formozie poddanie się Czang Kaj-Szekowi. Siły japońskie w Chinach poddały się oficjalnie 9 września 1945 r., oznaczając koniec II wojny chińsko-japońskiej oraz II wojny światowej. Oprócz tego Tajwan, Pescadores i Mandżuria zostały przywrócone Chinom, zgodnie z warunkami Deklaracji Kairskiej.


Przemawiając w imieniu państwa: kobiety w radiu i za głośnikami podczas zimnej wojny

Kobiety mają skomplikowany związek z wojnami prowadzonymi przez państwo narodowe. Kobiety są reproduktorkami i twórcami granic narodu, więc mówi się, że kobiety, zwłaszcza gdy ucieleśniają wizerunek narodu, są chronione przez państwo jako powód do pójścia na wojnę. Są również projektowani jako ofiary wojny, gdy państwo przegrywa z wrogiem, głównie wtedy, gdy wróg używa gwałtu jako broni do osłabienia morale narodowego. Na polu bitwy kobiety są wykorzystywane jako wojowniczki, tragarzy, opiekunki, artystki lub niewolnice seksualne w celu zwiększenia zdolności do walki w warunkach fizycznych lub psychicznych. Podczas obu wojen światowych w propagandzie państwowej kobiety były zachęcane do „oddawania” swoich mężów i synów państwu lub rekrutowane do obsadzenia wakatów pozostawionych przez mężczyzn do pracy w sektorze produkcyjnym, rolniczym lub transportowym. Ich praca w domu i oszczędne gotowanie zostały scharakteryzowane jako przyczyniające się do wysiłków wojennych. Niezależnie od tego, którą z tych ról pełnią, są instrumentalizowane przez państwo. Mobilizuje lub monopolizuje ich fizyczną, opiekuńczą, emocjonalną lub seksualną pracę dla wysiłku wojennego. Jak widać w ich występach w domu lub poza nim, bifurkacja między męskością a kobiecością zostaje wzmocniona.

Głosy kobiet, wyrażające specyficzny rodzaj emocji, legitymizowany przez państwo, są również mobilizowane jako zasoby polityczne. Ujmuje to przemówienie Madam Chiang Song Mei-ling wyemitowane w Nowym Jorku 8 stycznia 1950 roku: „Mam nadzieję, że gdziekolwiek niesie mój głos, do dowolnego zakątka wolnego świata, mogę pomóc obudzić kochającym wolność narodom, że Chiny [tj. Republika Chińska], opuszczone i samotne, teraz dźwigają jedyny karabin w obronie wolności” (podkreślenie dodane). W ten sposób Song dołączyła do grona prezenterek radiowych, które służą na psychologicznym froncie wojny. Wraz z Song, Hasegawa Teruko (pracujący dla Kuomintang. KMT, rząd podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej), Mildred Elizabeth Gillars, Rita Zucca i Trịnh Thị Ngọ byli głosami, które niosły ideologie swoich reżimów podczas II wojny światowej i zimnej wojny tam, gdzie docierały fale radiowe.

Kiedy głosy kobiet, przemawiające w imieniu państwa męskiego, są transmitowane przez radio lub przez głośniki, bifurkacja między męskością a kobiecością, reifikowana przez państwo, wydaje się zanikać. Dokooptowany przez państwo męskie i urzeczywistniające suwerenność państwa, ich głosy, czy to pocieszające, czy agresywne, rozpowszechniają informacje, rozpowszechniają dezinformację i skłaniają wroga do dezercji. Ich głos przyczynia się również do indoktrynacji współobywateli. Ich głosy i polityczne przesłania, które niosą, wraz z polityczno-ideologiczną granicą i ludźmi poza nią, budują przestrzeń geograficzną przekraczaną przez niematerialny i mobilny dźwięk i wyznaczaną przez antagonistyczne ideologie. Ta akustyczna przestrzeń jest „pejzażem dźwiękowym”, podszytym animozją i orkiestracją między męskością a kobiecością.

Poruszanie się w mobilnej antenie i dążenie do przezwyciężenia niestabilności politycznej, to pejzaż dźwiękowy jest to najbardziej widoczne w wojnie psychologicznej toczonej między „Wolnymi Chinami” (Republika Chińska, RKP) a „Czerwonymi Chinami” (Chińska Republika Ludowa). Od Kinmena, Dadana i Matzu, nadawanie przez wojsko ROC kobiecych głosów przez radio lub przez głośniki było tak samo tajne, jak inne ćwiczenia wojskowe, takie jak odpalanie bomb propagandowych, wypuszczanie balonów na duże wysokości i wysyłanie wodoodpornych pojemników z brzegi Kinmen i Matzu. W całości operacje te rozprowadzały materiały propagandowe, w tym głosy kobiet i łatwo psujące się substancje, docierając aż do wybrzeży Chin lub w głąb kraju. Wśród materiałów dostarczonych przez te operacje przekraczania granic głosy kobiet są jedynym niewidzialnym i nienamacalnym elementem ludzkim i osobistym, krytycznie podtrzymującym ideologiczną rywalizację, antagonizm polityczny i militarną konfrontację między dwiema walczącymi stronami.

Nie trzeba dodawać, że pejzaż dźwiękowy o tym samym charakterze został również zbudowany przez Chiny, aby konkurować w tej niewidzialnej przestrzeni akustycznej o dominację. Przez Cieśninę Tajwańską pejzaż dźwiękowy zbudowany przez obie strony miał przenikać i docierać do ludzi po przeciwnej stronie. Jednak nie wszyscy ludzie w zasięgu fal radiowych zostali uchwyceni jako słuchacze. Kiedy własność radia była zakazana, kiedy pogoda zakłócała ​​odbiór lub gdy transmisja była stale blokowana przez którąkolwiek ze stron, zamierzeni słuchacze stali się „niesłuchaczami”, których włączenie w ten pejzaż dźwiękowy było na łasce sił naturalnych i politycznych, niezależnie od z własnej woli.

Dlatego to, czy głosy kobiet mogłyby dotrzeć nie tylko do uszu słuchaczy, ale także do ich serc i umysłów, jest ostatecznym wyzwaniem tego geoideologicznego pejzażu dźwiękowego. Chociaż wydaje się, że przeprowadzono niewiele badań w celu ustalenia jego skuteczności, mnóstwo jest anegdot. Jedno z tych nieco nostalgicznych wspomnień, które zebrałem podczas badań terenowych, pochodzi od chińskiego turysty, który odwiedził Narodowe Muzeum Radia w Minhsiung w 2019 roku. Czytając w sali muzealnej ilustracje o tym, jak radio było wykorzystywane do prowadzenia „bezdymnej” wojny podczas zimnej wojny, to mężczyzna w średnim wieku wspominał swoje zdziwienie w okresie dojrzewania spowodowane słuchaniem audycji radiowej nadawanej z Tajwanu zatytułowanej „Era zasad trzech osób” (三民主義的時代), która przepowiadała upadek komunizmu. Z drugiej strony, pomimo surowej kary nałożonej przez autorytarny rząd KMT na Tajwanie, dla niektórych mieszkańców kontynentu słuchanie programów radiowych potajemnie nadawanych z Chin wydawało się łagodzić ból tęsknoty za domem. Ich dzieci również wydawały się być kuszone, by szukać połączenia z tą odległą krainą tak blisko, jak ludzkie głosy w ich uszach, kiedy ukryły się w łóżku i włączyły radio w głęboką ciemną noc.

Chociaż mało jest zbadane, w jaki sposób ludzie w pejzażu dźwiękowym reagowali na te symulacje akustyczne i ludzkie, w dużej mierze nie wiadomo, do kogo należały te głosy. Wyjątkiem jest Theresa Teng (鄧麗君). Dziś w Mashan Broadcasting Station, naturalnej wielkości kartonowa wycinanka Teng znajduje się w studiu, gdzie regularnie odtwarzana jest jej audycja do Chin. Jak każda inna kobieta, która siedziała w tym samym studiu przed i po niej, opowiadała scenariusz, który propagował słuszność reżimu KMT, chwalił demokrację i dobrobyt osiągnięty na Tajwanie i potępił Komunistyczną Partię Chin. Służyła swojemu narodowi, kiedy jej głos budował ten geoideologiczny pejzaż dźwiękowy. Dziś, jako główna atrakcja turystyczna Kinmen, jej głos jest teraz zamknięty w tym zagłębieniu, wijącym się przez ciemny, wilgotny i klaustrofobiczny podziemny bunkier.

Pomijając Teng, do przemawiania za mikrofonem przydzielono kobietom wojskowym, a także kobietom cywilnym rekrutowanym z Tajwanu i lokalnie w Kinmen. Skąpe informacje na temat tych radiowców i spikerów można znaleźć wśród opublikowanych życiorysów oficerów Korpusu Armii Kobiet (WAC) (女青年工作大隊) oraz niewielkiej liczby wywiadów z oficerami, którzy ukończyli Akademię Wojny Politycznej ( APW) (政治作戰學校). „Parliwość, obowiązek, uczciwość i łaska” (熱忱, 負責, 誠實, 端莊) to ich motto: odzyskanie utraconego terytorium kontynentu jest ostatnim wersem ich jednościowego hymnu. Podczas parad wojskowych przystojni oficerowie WAC w dopasowanych do figury niebieskich marynarkach i białej spódnicy wydawali się ucieleśniać wartość i znaczenie wdzięku. Cywilne rozgłośnie w wywiadach wspominały, jak wizerunek tych umundurowanych oficerów zapewniał im godność podjęcia pracy w wojsku wśród szeregowych żołnierzy i ich dowódców. Jeśli kobiecy charakter ich głosów został dokooptowany w celu służenia męskim interesom państwa, to niewiele wiadomo o tym, w jaki sposób łaska jako wartość została „zoperacjonalizowana”, gdy oficerowie WAC i APW, a także pracownicy cywilni, pracowali na zmiany z tyłu. zdominowane przez mężczyzn, pułkowane i ufortyfikowane koszary.

Wraz z postępem niewidzialnej technologii przekraczania granic w cyberprzestrzeni, transmisja kobiecych głosów przez radio lub głośniki w celu konstruowania geoideologicznego pejzażu dźwiękowego wydaje się zanikać. Te niegdyś silnie strzeżone obiekty są obecnie zlikwidowane. Niektóre z nich są udostępnione turystom, inne ulegają rozkładowi. Chociaż te fizyczne przestrzenie mogły zostać „zdemistyfikowane”, toczymy wyścig z czasem, aby usłyszeć od właścicieli głosów, kobiet po sześćdziesiątce i starszych, o tym, jak postrzegały swój związek ze stanem męskim, jak pracowały ze swoimi męskimi przełożonymi lub podwładnymi i jak rozumieją swoją rolę w tym pejzażu dźwiękowym. Niezbędne jest także zachowanie opowiadanych przez nich skryptów i digitalizacja zapisu ich głosów jako niematerialnego dziedzictwa kulturowego, które może pomóc nam zrozumieć materialną stronę konstrukcji tego geoideologicznego pejzażu dźwiękowego. Podjęcie tych wysiłków przyczyni się do poskładania ludzkiego i kulturowego oblicza pozostałości po zimnej wojnie.

Isabelle Cheng jest starszym wykładowcą wschodnioazjatyckich i międzynarodowych studiów rozwojowych w Szkole Studiów Regionalnych, Historii, Polityki i Literatury Uniwersytetu Portsmouth. Jej zainteresowania badawcze to małżeństwa i migracje zarobkowe w Azji Wschodniej.

Ten artykuł został opublikowany w ramach specjalnego wydania EATS 2021: Narrating Taiwan. Wszystkie artykuły w specjalnym numerze można znaleźć tutaj.


Wojna Chin z Japonią

Druga wojna światowa w Chinach była najbardziej bolesnym wydarzeniem we współczesnej historii Chin. Konflikt jest często nazywany drugą wojną chińsko-japońską i znany w Chinach jako wojna oporu wobec Japonii. Istnieją argumenty, że konflikt rozpoczął się wraz z inwazją Mandżurii w 1931 r., ale między 1937 a 1945 r. Chiny i Japonia znajdowały się w stanie wojny totalnej. Kiedy Japonia została ostatecznie pokonana w 1945 roku, Chiny były po zwycięskiej stronie, ale leżały zdewastowane, ponosząc około 15 milionów ofiar śmiertelnych, masowe zniszczenie infrastruktury przemysłowej i produkcji rolnej oraz zniszczenie wstępnej modernizacji rozpoczętej przez rząd nacjonalistyczny.

Ta grupa badawcza opierała się na koncepcji zakorzenionej w dyscyplinie historycznej, ale z bogatymi implikacjami dla naszego rozumienia powojennych i współczesnych Chin – że konflikt Chin z Japonią w połowie XX wieku należy wysunąć na pierwszy plan naszego rozumienia szerszej ścieżce chińskiej nowoczesności, a to przyniesie znaczące nowe spostrzeżenia historyczne i polityczne, nie tylko dla świata akademickiego, ale także dla szerszego publicznego zrozumienia Chin, głównej potęgi handlowej i dyplomatycznej w XXI wieku .

Wiosną 2007 roku Leverhulme Trust hojnie przyznał temu projektowi dużą dotację w ramach programu Research Leadership Award Scheme. W latach 2007-12 dedykowany program badawczy, w którym uczestniczyli pracownicy naukowi ze stopniem doktora, doktoranci i asystenci naukowi, pracował nad publikacjami, pracami terenowymi i współpracą międzynarodową, w tym konferencjami i warsztatami. Program wyreżyserowała Rana Mitter (profesor historii i polityki współczesnych Chin).

W ostatnich latach Oksford szybko stał się jednym z najważniejszych na świecie ośrodków badań nad Chinami. Oksford był w ostatnich latach beneficjentem kilku hojnych nagród, w tym finansowanego przez Leverhulme Projektu Współczesnych Studiów Chińskich, nagrody finansowanej przez HEFCE na ustanowienie nowych programów w zakresie współczesnych studiów chińskich (2000-05) oraz nowego brytyjskiego międzyuczelnianego uniwersytetu w Chinach Centrum (BICC), organizowane wspólnie przez Oxford, Manchester i Bristol (2006-11).

W 2006 roku powstało nowe Oxford China Centre, które ma koordynować te inicjatywy. Związki Oksfordu z Chinami znacznie wykraczają poza te programy, w tym współpracę w zakresie badań medycznych i szkoleń dla nowej generacji urzędników państwowych.

Dyrektor Programowy

Profesor Rana Mitter

Współpracownicy naukowi

Dr Sherman Lai - Sherman Lai uzyskał tytuł doktora na Queen’s University w Kingston w Kanadzie (2008). Jego praca doktorska dotyczy wzrostu siły militarnej i finansowej Komunistycznej Partii Chin w prowincji Shandong podczas wojny chińsko-japońskiej (1937-1945). Urodzony w prowincji Shanxi w Chinach, w 1962 roku, uzyskał licencjat z historii na Uniwersytecie Nankai (1984), magisterium z Chińskiej Akademii Nauk Społecznych (1987). Następnie wstąpił do armii chińskiej, pracował w Zagranicznych Studiach Wojskowych Akademii Nauk Wojskowych jako tłumacz, subredaktor, analityk polityki bezpieczeństwa USA na Zachodnim Pacyfiku (1995-96). Pełnił również funkcję zastępcy dowódcy kompanii piechoty podczas chińskiej wojny w Wietnamie (1989) oraz członka sił pokojowych ONZ na Saharze Zachodniej (1991-1992). W 1997 r. przeszedł na emeryturę jako podpułkownik i wyemigrował. W styczniu 2000 r. wylądował w Montrealu, uzyskał tytuł magistra studiów wojennych w Royal Military College of Canada (2002) i odbył staż w Międzynarodowym Centrum Pokojowym im. Lestera B. Pearsona (2002) . Ma liczne publikacje w języku chińskim na temat wojskowości i historii.

Dr Helen Schneider - Dr Helen Schneider, pochodząca z Waszyngtonu, otrzymała tytuł licencjata w Swarthmore College i doktorat z historii na Uniwersytecie Waszyngtońskim w Seattle. Spędziła również czas na studiach w Hopkins-Nanjing Center w Nanjing, w Mandarin Training Center w Taipei, w Harbinie iw Pekinie. Obecnie jest na urlopie ze stanowiska adiunkta na Wydziale Historii w Virginia Tech (w Blacksburg w stanie Wirginia), gdzie wykłada historię Azji Wschodniej. Pierwsza monografia Helen wykorzystuje dyscyplinę ekonomii domowej jako soczewkę do zbadania, w jaki sposób wykształcone Chinki interpretowały swoją tożsamość domową i zawodową oraz tworzyły kariery, aby zaspokoić potrzeby narodu w ciągu XX wieku. Jej obecne projekty obejmują międzykulturowe interakcje zawodowe ekonomistów domowych w Stanach Zjednoczonych i Chinach, studium mobilizacji nacjonalistycznych kobiet na rzecz pomocy społecznej podczas wojny chińsko-japońskiej oraz rolę pomocy międzynarodowej w Chinach podczas wojny i bezpośrednio po niej. .

Asystenci naukowi

Dr Annie Hongping Nie - Dr Hongping Annie Nie pochodziła z Chin i ukończyła studia podyplomowe w Stanach Zjednoczonych (MA, Calvin College, Michigan, 1995 PhD, Biola University, California, 2005). Od 2005 roku jest korepetytorem z polityki chińskiej na różnych uczelniach na Uniwersytecie Oksfordzkim. Zanim dołączyła do projektu, była również asystentem naukowym na Wydziale Polityki i Stosunków Międzynarodowych oraz instruktorem językowym w Instytucie Studiów Chińskich. Jej zainteresowania badawcze obejmują nacjonalizm, edukację obywatelską, stosunki zagraniczne i dyplomację we współczesnych Chinach.

Zrzeszeni badacze

Dr Matthew Johnson - Matthew D Johnson (doktorat, UC San Diego, historia) jest wykładowcą na wydziale historii i polityki współczesnych Chin na Wydziale Historii. Jego zainteresowania badawcze obejmują międzynarodową komunikację polityczną, propagandę, studia nad zimną wojną, Ligę Narodów oraz tworzenie nowoczesnego państwa. Obecnie pisze rękopis książki pt Przed Soft Power: międzynarodowe tworzenie wizerunku i Komunistyczna Partia Chin, 1928-1980. Matthew publikował recenzje i artykuły na temat współczesnej kinematografii w Chinach, współredagował specjalne wydanie Dziennik Kina Chińskiegoi jest zaangażowany w różne projekty dotyczące politycznego wykorzystania mediów w XX wieku. Jest byłym pracownikiem Weatherhead Center for International Affairs na Uniwersytecie Harvarda, amerykańskiego Departamentu Edukacji Jacoba K Javitsa, stypendystą US Fulbright IIE i wizytującym badaczem na Wydziale Historii Uniwersytetu Pekińskiego.

Dr James Reilly - James Reilly był współpracownikiem badawczym w programie wojny Chin z Japonią w latach 2008-09. Obecnie jest wykładowcą stosunków międzynarodowych Azji Wschodniej na Uniwersytecie w Sydney. Otrzymał doktorat na George Washington University w sierpniu 2008 r. w dziedzinie nauk politycznych. Dr Reilly bada chińską politykę zagraniczną, stosunki chińsko-japońskie oraz stosunki państwowo-społeczne w Chinach. Obecnie przygotowuje rękopis książki do publikacji w oparciu o jego rozprawę: Rola opinii publicznej w polityce Chin w Japonii: 1997-2007. Badania dr Reilly, wspierane przez grant Fulbrighta-Haysa, badają rolę opinii publicznej w polityce zagranicznej krajów autorytarnych, opierając się na danych z chińskich sondaży opinii publicznej, ilościowej analizie treści chińskich publikacji oraz obszernych wywiadach z Chińczykami i Japończykami naukowcy, urzędnicy, biznesmeni i aktywiści.

Dr Reilly opublikował artykuły w The Washington Quarterly, China: An International Journal, Asian Survey, Survival oraz kilka rozdziałów w redagowanych książkach. W latach 2001-2007 przebywał w Dalian w Chinach, gdzie pełnił funkcję przedstawiciela Amerykańskiego Komitetu Służby Przyjaciół na Azję Wschodnią. Był stypendystą Fulbrighta na Uniwersytecie Renmin w Chinach na rok akademicki 2007-08. Ukończył studia magisterskie na Wydziale Studiów Azji Wschodniej na Uniwersytecie Waszyngtońskim oraz licencjat z historii na Guilford College.

Dr Federica Ferlanti - Federica Ferlanti była współpracownikiem badawczym w programie wojny Chin z Japonią w latach 2007-09. Obecnie jest wykładowcą historii Chin w Modenie na Uniwersytecie w Cardiff. Dziedziną badań Federiki Ferlanti jest współczesna historia Chin, a w szczególności historia budowy państwa i polityki Chin w latach 30. i 40. XX wieku. Federica posiada dyplom BA z Università di Venezia (DSAO, 1995), M.Phil. z University of Cambridge (studia orientalne, 1996) oraz doktorat z Università di Cagliari (DiSPI, 2003). Jej praca doktorska „Ruch Nowego Życia i polityka Guomindangu w prowincji Jiangxi, 1934-1936” bada rozwój Ruchu Nowego Życia, jego długofalowy wpływ na instytucje polityczne i administracyjne oraz jego wkład w kształtowanie obywatelstwa i tożsamości narodowej. Federica wykładała współczesną i współczesną historię Chin na Università di Venezia w Treviso (2003-2004) i otrzymała stypendium podoktoranckie przyznawane przez Fundację Chiang Ching-kuo na rzecz Międzynarodowej Wymiany Naukowej (2004-2006) za projekt zatytułowany „Ruch Nowego Życia, mobilizacja cywilna i budowanie państwa podczas wojny z Japonią 1937-1945”. Jej obecny projekt bada zaangażowanie rządu nacjonalistycznego w organizację społecznego oporu podczas wojny z Japonią, reakcję społeczeństwa na mobilizację wspierającą wojnę oraz wpływ wojny na chińskie społeczeństwo.

Dr Aaron William Moore - Aaron William Moore (PhD Princeton 2006) jest specjalistą od współczesnej historii Azji Wschodniej. W latach 2008-10 odbył staż podoktorski w ramach programu „Chińska wojna z Japonią”, aw lutym 2010 objął stanowisko wykładowcy historii Chin na Uniwersytecie w Manchesterze.

Jego badania o podejściu transnarodowym obejmują przede wszystkim krytyczne badanie podmiotowości i pisania dzienników w czasie II wojny światowej, w tym tekstów napisanych przez japońskich, chińskich i amerykańskich żołnierzy. Pracuje również nad dziewiętnastowieczną antropologią japońską, pismem i językiem dla dzieci, dziennikami pracy w Chinach kontynentalnych lat 50., a także nad skrzyżowaniem popularnych gatunków chińskich, japońskich i rosyjskich, takich jak science fiction z szerszymi dyskursami na temat zarządzania społecznego, płci, technologii i Ciało. Jego publikacje obejmują obecnie „Essential Ingredients of Truth” (Japan Focus, sierpień 2007), „The Chimera of Privacy” (Journal of Asian Studies, luty 2009), „Talk about Heroes: Expressions of self-Mobilization and Despair in Chinese War Diaries” , 1911-1938” (Chiny XX wieku, wiosna 2009) oraz recenzje i tłumaczenia. Obecny projekt rękopisu Moore'a jest tymczasowo zatytułowany „Niebezpieczeństwo samodyscypliny: chiński nacjonalista, japońscy i amerykańscy żołnierze rejestrują powstanie i upadek imperium japońskiego w latach 1937-1945”. Jego języki badawcze to chiński, japoński i rosyjski.

W Oksfordzie badał pamiętniki wojenne amerykańskich, chińskich i japońskich żołnierzy podczas II wojny światowej, koncentrując swoje wysiłki na krytycznym okresie 1939-1945 w Chinach kontynentalnych. Jego praca przyczyni się do toczącej się wśród specjalistów terenowych dyskusji na temat charakteru okupacji japońskiej, skuteczności chińskiego oporu oraz sukcesów i niepowodzeń mobilizacji po obu stronach. W szczególności pokazuje, jak poszczególni żołnierze opisywali swoje doświadczenia w tym okresie i jak te opisy wpłynęły na ich koncepcje żołnierstwa, wojny i jaźni.

Na wiosnę 2009 roku Moore zdobył fundusze na wsparcie dwóch konferencji w Oksfordzie. Pierwsza dotyczyła roli pokolenia wojennego w budowaniu pamięci historycznej w Azji Wschodniej. Drugi badał reprezentacje ludzi i maszyn w dwudziestowiecznych Chinach, Japonii, ZSRR i azjatyckiej Ameryce Północnej.

Dr Tehyun Ma - Tehyun Ma uzyskała tytuł licencjata na Uniwersytecie Pensylwanii i właśnie ukończyła doktorat z historii na Uniwersytecie w Bristolu. Jej badania dotyczą ideologicznych i administracyjnych trosk chińskich przywódców nacjonalistycznych, którzy starali się zmobilizować Tajwan do konfliktu z komunistami po 1945 roku. Jej obecny projekt bada, w jaki sposób rząd nacjonalistyczny planował odbudowę i odbudowę terytoriów okupowanych przez Japończyków podczas II wojny światowej . Tehyun wykładał na Uniwersytecie w Bristolu i odbył zagraniczne stypendium naukowe oraz stypendium naukowe Fundacji Chiang Ching-Kuo.


Wojna Chin z Japonią, 1937-1945: Walka o przetrwanie

Ta książka jest zwieńczeniem ambitnego, wieloletniego projektu badawczego, którego byłem częścią, w którym Rana Mitter zaproponowała ponowne przeanalizowanie jak największej liczby aspektów chińskiego doświadczenia wysoce niszczycielskiej, ośmioletniej wojny z Japonią. Inne wspólne projekty podejmowały w przeszłości wszechstronne wysiłki, takie jak udana konferencja zorganizowana przez Ezrę Vogela i innych na Uniwersytecie Harvarda, która stworzyła użyteczną bibliografię, ale przedsięwzięcie Mittera finansowane przez Leverhulme skoncentrowało się na włączeniu nowego pokolenia uczonych, którzy postrzegają Reżim nacjonalistyczny w inny sposób (więcej na ten temat poniżej). Książka ta, która została poparta rozmowami Mittera z naukowcami formalnie i nieformalnie związanymi z projektem, stanowi zatem jeden z najlepszych wkładów w nasze obecne rozumienie wojny, szczególnie na poziomie elitarnych aktorów politycznych, takich jak Czang Kaj-szek, Wang Jingwei i Mao Zedong.

Książkę Mittera poprzedziły trzy ważne tomy o wojnie z chińskiego punktu widzenia, począwszy od książki Lloyda Eastmana Nasiona Zniszczenia (1984), a następnie Hansa van de Vena Wojna i nacjonalizm w Chinach (2003) i Diany Lary Chińczycy na wojnie (2010).(1) Istniały inne ważne wkłady do naszego rozumienia wojny, szczególnie w ostatnich latach, ale wiele z nich ograniczało się do pewnych obszarów Chin lub konkretnych tematów, na przykład Stephena Mackinnona Wuhan 1938 (oczywiście ograniczone do Wuhan) i ważne dla Parks Coble W obliczu Japonii (1991, która skupiała się głównie na walkach wewnątrzpartyjnych Chianga).(2) Książka Mittera łączy ważne aspekty tych prac, takie jak nacisk Mackinnona na doświadczenie uchodźców (patrz zwłaszcza rozdział szósty). Coble, który wezwał do większej społecznej pracy historycznej na temat wojny, umiejętnie opowiedział w: W obliczu Japonii nieustanne kryzysy, z jakimi borykał się Czang Kaj-szek, w tym te z udziałem rywali z jego własnej partii, co znajduje odzwierciedlenie w zniuansowanym traktowaniu przez Mittera japońskich kolaborantów, takich jak Wang Jingwei i Zhou Fohai.

Historyczne traktowanie reżimu nacjonalistycznego przed Eastmanem rzadko wykorzystywało materiały pierwotne w języku chińskim, z różnych powodów (takich jak ograniczony dostęp do archiwów, nawet na Tajwanie) i zwykle podpadało pod obóz Barbary Tuchman / „Ocet Joe” Stilwell complaining about Nationalist incompetence, on the one hand, or uncritical reproductions of wartime propaganda, on the other. First Eastman entered this field by harshly criticising the GMD (Kuomintang) (beginning with Abortive Revolution in 1974), insisting on the inherently reactionary character of Chiang’s regime. Eastman cited disparaging comments by Tang Enbo and the generalissimo himself, echoing many Chinese Communist Party (CCP) arguments that it was the Nationalists’ corruption and suppression of revolutionary forces that lost them the war, and China. When peasants began taking up crude arms and attacked retreating Nationalist forces (141–2), how could one possibly claim that Chiang’s government was channelling Chinese patriotism against Japanese invasion? Second, scholars such as Hans van de Ven made a major contribution to re-writing this view of the GMD in War and Nationalism, along with other historians working roughly at the same time such as Parks Coble and Frederic Wakeman, Jr. Seeing the Nationalist Party leadership as facing considerable opposition both outside and inside its own ranks, historians like van de Ven urged us to view the GMD’s war against Japan realistically, and noted the party’s successes when guiding a growing, but disparate, national consciousness toward resistance against Japan. Finally, Diana Lary was certainly not the first to point out that the narrative of China’s war with Japan must also be a social history, but her work has been an important culmination of disparate efforts through the years to explore the stories of refugees, women, and ordinary soldiers (as in her early work, Warlord Soldiers). As Lary put it, the Second World War in China ‘was different from traditional patterns of foreign conquest … [it was] a fundamental disturbance to Chinese society that produced profound and permanent change …’ (p. 195). This sentiment is repeated throughout Mitter’s work as well.

In this sense, China’s War with Japan is not a revisionist history (although it might appear so at first glance to those unfamiliar with the field) but a very skilful syncretic project, pulling the best of diplomatic, political, and military history into a highly readable format. This will make Mitter’s book one of the best places to begin for casual or beginning readers of Chinese modern history, with the caveat that their study cannot end here (Mitter provides a good ‘Further reading’ section at the end of the book). Mitter uses some of the most important archives: Chongqing Municipal, Shanghai Municipal, and No. 2 in Nanjing, but future researchers, while needing to touch base with these collections, should not neglect Taiwan, and I believe an emphasis on regional archives in provinces such as Hubei, Yunnan, and Shaanxi will add important information to the Chinese resistance. Of course, the Communist Party archives are likely to also have a story to tell, but I am not holding my breath for access to useful or new (unpublished) materials. Mitter also revisits the Chiang Kai-shek diaries, which have been the subject of some attention in print already (see Jay Taylor’s 2009 Generalissimo and, in the same year, Wang Qisheng in The Journal of Modern Chinese History (3)), but he is able to integrate them into the larger narrative and show us how they change our view of the war he also makes reference to the well-known Zhou Fohai diary throughout, which has been crying out for better inclusion into the historiography (however, see Brian G. Martin’s article in Twentieth Century China, 2008 (4)). Newspapers such as the North China Herald and foreigners’ accounts at the Yale Divinity Library archives help Mitter flesh out the general narrative as well as the complex and mercurial international relations of the wartime period. In this sense, Mitter has responded to scholarly reviews of Parks Coble’s Facing Japan, which asked that the intraparty GMD struggle be combined with the older narrative of China-qua-Allied power, as well as its international relations (see Akira Iriye’s review of Coble in The China Quarterly, 1993 (5) ). Thus, non-specialist readers will be unaware of the mass of scholarship supporting Mitter’s view of the war, including his own original research, and may take exception to his portrayal of the GMD efforts and the decisions made by collaborationists. Especially in the latter case, sceptical readers should review Poshek Fu’s path-breaking Passivity, Resistance, and Collaboration (1993), Mitter’s first book Manchurian Myth (2000), and Timothy Brook’s Collaboration (2005).(6)

One area in which this volume particularly excels is the situation of Chongqing (Chungking) at the heart of the Chinese war experience, and the return to focusing on the period after Pearl Harbor. While Nanjing was the pre-war capital, and we have a lot of recent studies on Shanghai, the Communist effort, Hong Kong, and Japanese-occupied areas such as Dalian, Qingdao, Tianjin, and Manchukuo, Chongqing (the wartime capital) has been a relatively minor concern for historians (there are, of course, important book chapters by Chang Jui-te and Edna Tow on the Chongqing bombing). Mitter rightly reminds us of the importance of Chongqing, which was heavily bombed by the Japanese, but which also became the nexus of an international effort to weaken and eventually destroy the Japanese empire. Here Mitter wisely divides the war effort into two key stages: 1938–41, ‘Resisting alone,’ and (following Pearl Harbor) 1941–5, ‘The poisoned alliance.’ In particular, the period from the fall of Wuhan to Pearl Harbor is poorly understood, and Mitter draws on foreigners’ accounts, Chinese reporters, and post-war published Chinese resource collections, such as Qu da houfang (Shanghai, 2005), to show how civilians weathered the crisis in Sichuan. Mitter and Lary are in agreement: the war was transformative for China’s sense of itself for Mitter, this is especially true when the government had to move to Chongqing, which ‘helped to consolidate ideas of a united China that spanned the whole of the country’s land mass’ (p. 172). In chapters ten to twelve, Mitter shows why he, the author of Manchurian Myth oraz A Bitter Revolution (2005) (7), is able to tell this tale particularly well combining CCP, collaborationist, and GMD resistance narratives is extraordinarily difficult, but he manages to present the story with unusual clarity. In these chapters, he is also indirectly challenging the approach of Eastman and Tuchman, as well as the more widespread Western memory of the war (shaped by reporters such as Theodore White, intelligence officers such as Graham Peck, and various Western soldiers’ and civilians’ memoirs), by emphasising how the regime survived by wit and willpower almost entirely on its own. These chapters are, to this reader, the most important contribution that the book has made to the way we talk about the Second World War in China.

The ‘poisoned alliance’ between China and the United States is a story we know well by now, but Mitter uses it as an opportunity to complicate the one-dimensional view of GMD corruption being the paramount reason for the regime’s failures after 1941. On pages 260 to 262, Mitter presents America’s man-in-China, Joseph Stilwell, as a rather poorly-informed gambler with other nations’ assets, who simultaneously fed the press statements that bolstered his position at the expense of Chiang’s. Although Stilwell could hardly have claimed to even match Nationalist achievements from 1937 to 1941, he managed to win ‘the war for Washington’s ear’ (p. 342) which, in the age of dependency on Lend-Lease, was almost everything. He follows this with a nuanced view of one of China’s infamous wartime famines in Henan, which was largely a consequence of Chiang’s destruction of the Yellow River dikes. Mitter admits that Chiang’s regime must be blamed for the famine, which was exacerbated by policies that served the wartime state, but he follows this with a fairly hard-hitting comparison with the British armed forces’ cynical decision to withhold relief in wartime Bengal—and South Asia could hardly be said to have suffered encirclement and sustained attack by the Japanese Empire as mainland China was (pp. 273–4). China’s failing economy and long-suffering people created the conditions that necessitated a strong government response (in the name of survival) and this, ironically, was the Nationalists’ undoing. When analysing the ruthless secret service war carried on between the collaborationist government in Nanjing and the GMD in Chongqing, Mitter puts it succinctly: ‘The public saw the agents not as ideological stalwarts, but as weak men given power to exercise for their own benefit’ (p. 297). By 1945, this was arguably true for the regime altogether. With Stilwell failing in his command of Chinese troops and Stalin backing the GMD over the CCP as the only reliable resistance force in East Asia, one wonders just who could have done a better job of holding down the Japanese Imperial Army with limited industry, a currency continually destabilised by the enemy, a multi-lingual force with shifting loyalties, little or no air power, and unreliable access to critical fuels and materials—all in region that had been under the control of warlords until 1936.

Mitter concludes his narrative by bluntly stating that, without the resistance, ‘China would have become a Japanese colony as early as 1938’ (p. 388) instead of becoming a critical part of the Allied war against Japan. Because he has written such a readable and well-informed book, it is hopeful that it will help shift our historical memory of China’s role in the Second World War. There are two important lessons for the casual student of East Asian history to take from this new work: first, the resistance, which saved China from outright colonisation, was primarily a Nationalist endeavour, despite CCP claims to leadership and their ultimate victory in 1949 second, that the effort was the consequence of genuine public support for the war effort in China. On the second point, the discussion becomes quite challenging for scholars today. R. Keith Schoppa’s recent monograph on refugees, In a Sea of Bitterness (2011), argues strongly that, when analysing the diaries of ordinary civilians, nationalism and dedication are almost nowhere to be found. However, in my own work on soldiers’ diaries, Writing War (2013), I have found many instances of Chinese troops earnestly dedicating themselves to the war against Japan, particularly from 1937 to 1939.(8) Although Mitter does cite some personal accounts, it is first and foremost a study of high level political and military actors. Still, these monographs tell slightly different tales of the war experience, suggesting that, even with the remarkable progress we have made in the last two decades in re-evaluating the war in China, we still have a long way to go. Furthermore, China scholars continue to note that it was a terribly fractious place in the 1930s and 1940s, which strong regional governments, dialects, ethnic diversity, and local cultures. Is it sensible to speak of a ‘Chinese’ resistance at all? Mitter shows us that this is where we must begin – with the Nanjing/Chongqing government under Chiang Kai-shek – but that subsequent attention to local experiences may change the story.

Synthesizing years of research by dozens of scholars, including many original findings of his own, Mitter has provided a powerful, readable, and accessible account of the conflict in China, focusing on its leading figures and major turning points, which will help readers navigate this complicated, confusing, and terrible war. What is needed now are more studies of the social history of the conflict, particularly those that might combine various local histories this will help us resolve some of the contradictory images we see from different studies but, in my view, this can only be accomplished through the gruelling task of exploring China’s rich regional archives.


This Amazing Spy Story Is Why China Never Invaded Taiwan

Key point: Beijing really wanted to invade Taiwan but his agents on the inside were compromised.

In the summer of 1949, Chiang Kai-shek and his Republic of China (ROC) government appeared doomed. Shanghai and Nanjing, then China’s capital city, had fallen to Mao Zedong's communist forces, and Chiang's units all over China were collapsing under the weight of mass attack and defections.

Southeastern China's harbors were clogged with ships ferrying ROC government officials, troops and treasure to Taiwan, the final redoubt of “Free China.” Soon, only a long string of offshore islands stretching from Zhoushan in the north down to Hainan in the south would be left under Chiang's control. It was at this pivotal moment in history that the Chinese People’s Liberation Army (PLA) began planning the invasion of Taiwan.

From June 1949 to June 1950, PLA generals under Mao Zedong undertook intensive battle planning and preparations for what was to become the formative strategic challenge facing China’s new communist leadership. An unexpected turn of history kept Mao and his generals from putting their Taiwan invasion plan into action. On June 25, 1950, North Korea invaded South Korea, and U.S. President Harry Truman swiftly decided to save South Korea’s friendly government, while also ordering the U.S. Seventh Fleet to prevent a possible Chinese invasion across the Taiwan Strait.

As a consequence, China's new government aborted the Taiwan invasion, and many of the forces that had been training for the mission were subsequently redeployed to the Sino-Korean border area. In October 1950, “Red” China intervened on the side of North Korea, sending a flood of troops equipped with jungle warfare kits into frigid battles against the United Nations forces led by the United States. This intervention resulted in what was to become two drawn-out and dangerous stalemates which still exist today: one on the Korean Peninsula, the other across the Taiwan Strait.

But why was China’s invasion plan not put into action before the outbreak of the Korean War? How did Taiwan and its ROC government survive? The answer lies in a little known, but deadly, case of espionage.

The Invasion Plan

The Battle of Taiwan was intended to be the final chapter in the Chinese Civil War, a conflict that had ravaged China from 1927 to 1949, interrupted by the Japanese invasion and occupation of Manchuria and Eastern China during the Second World War. Mao and his communist forces were essentially on the defensive throughout the first two decades of their insurgency. They lurched from one battlefield defeat to the next, husbanding their strength and avoiding any decisive losses. The scene suddenly changed in early 1949, when they took the upper hand against the ROC Army, winning a series of crushing campaigns across northern and central China.

In March 1949, Mao ordered his generals to add Taiwan to the list of strategic objectives to be captured. Previously, the strategy for 1949 had been to seek the “liberation” of nine provinces in China. After the dramatic series of battlefield victories, the list of provinces to seize by the end of the year was expanded to seventeen, including Taiwan.

Events developed rapidly. Within just a few months of the strategy shift, PLA troops had captured Nanjing and Shanghai and were marching down the eastern seaboard of China on their way to Fujian Province, across from Taiwan. At this moment, Mao contacted the star commander of 3rd Field Army, General Su Yu, and his chief of staff, General Zhang Zhen. On June 14, 1949, he directed them via telegram to find out whether Taiwan could be taken in a short timeframe and told them to plan a large-scale military operation to capture the island.

In his message, Mao alluded to the possibility of using covert actions to get Nationalist forces to defect at the key moment―something his undercover intelligence officers in Taiwan were already preparing. Indeed, the PLA needed more than ships, planes and troops to conquer Taiwan. For the invasion plan to work, the army needed a large network of secret agents buried in Taiwan’s society, whose cardinal mission was to recruit ROC military commanders, convincing them to defect (preferably with their entire units intact) to support communist operations when the amphibious landings began.

Beyond enticing Nationalists officers to betray their cause, secret agents were also needed for fomenting social unrest, organizing riots, and engaging in acts of sabotage all across the island. The effort dated back to April 1946, when the top secret “Taiwan Works Committee” was established in China. Over time, this covert action group developed an extensive web of undercover operatives, who were spun across Taiwan and poised to strike at the key moment.

The Spymaster

At the dark heart of Mao's covert operations was Cai Xiaogan, the spymaster who served as the PLA's station chief in Taipei. Born in 1908, Cai was a Taiwanese native who had grown up under Japanese colonial rule. In the 1920s, he left Taiwan as a teenager to attend school in Shanghai. On campus, far from home, Cai was apparently lonely and confused, making him easy prey for communist recruiting efforts. After a period of cultivation, Cai joined Mao's insurgency against the ROC government.

Cai’s intellectual potential was readily apparent, and like all the best and the brightest he was assigned to the Red Army's political department. He excelled at writing and was given a coveted position as a propaganda officer. Eventually he became the only Taiwanese native to survive the Long March.

During the Second Sino-Japanese War (World War II), Cai became an expert in interrogating and reprogramming Japanese prisoners and translating and analyzing their documents. Born a Taiwanese subject of Imperial Japan, he was a fluent speaker of Japanese. Over time, Cai’s spy skills became so renowned that he was asked to write teaching materials to guide other intelligence officers who would follow in his footsteps.

In early 1946, just months after the Empire of Japan surrendered to the Allies, Cai arrived in Shanghai and began preparing for his next mission. He had been hand-picked to lead a group of secret operatives against Nationalist forces in Taiwan. In July 1946, he adopted a new identity and infiltrated back into his native island. It took him and his team little time to blend in and establish themselves. Reports indicate that they developed and recruited nearly seventy local agents within their first six months, and by 1948 they controlled an estimated 285 agents.

In 1949, Nationalists forces began a mass exodus to Taiwan, and Cai's spy network surged in the depressing tumult. In December 1949, undercover operatives under his control reportedly numbered up to 1,300 agents. Additionally, Cai estimated that up to 50,000 civilian assets, almost all of them unwitting, could be mobilized for factory strikes, protest marches, and campus riots. He told his Third Field Army superiors that his covert forces would be ready to play their part in eroding support for Chiang’s regime just before the landings started. He recommended that the invasion be launched in April 1950, when the weather would be most favorable for amphibious operations.

In late 1949, Cai had good reason to be optimistic. He had a prize agent, a two-star ROC general, Wu Shi, who had retreated to Taipei from Nanjing. General Wu had been assigned to the Ministry of National Defense (MND) General Staff Department, a position which gave him access to war plans and other highly sensitive strategic information. Wu met repeatedly with Cai, handing over top secret documents, including military maps showing the locations of landing beaches, troop dispositions and military bases on Taiwan. Wu also purloined documents on troop deployments and artillery emplacements on the Kinmen and Zhoushan islands. These documents were subsequently smuggled into mainland China through a trusted female officer named Zhu Fengzhi. Great damage had been done to the defense of Taiwan.

Unbeknownst to Cai or Wu, a net was slowly closing around them both. In the fall of 1949, Chiang Kai-shek began to consolidate his retreating forces on Taiwan. Having experienced a fatal hemorrhaging of intelligence and the defection of key military units in mainland China, he was determined to eradicate undercover spies who had infested Taiwan. It was a race against time. Chiang needed to clean up his ranks before communist agents could lure away his displaced and demoralized officers. Recognizing the perils facing him, he made counterintelligence and counterespionage operations his emergency government's top priority, placing the MND Counterintelligence Bureau in charge of the dragnet.

The first breakthrough for Chiang's spy catchers came in September 1949, when they uncovered a spy ring and underground printing press in the port city of Keelung. As a consequence, they were subsequently able to track down the official in charge of PLA underground intelligence work in southern Taiwan. They arrested him in Kaohsiung that November. Cai’s long-cultivated spy network then quickly came unglued, as one communist agent after the next was apprehended and compromised.

By January 1950, Taiwan's men in black had closed in on Cai himself. Counterintelligence officers discovered his home address in Taipei and quickly moved to arrest him. When it occurred, the arrest came as a surprise to Cai, but did little to knock the wind out of his sails. Cai, himself a seasoned interrogator, knew exactly what to do in jail to turn the tables on his captors. It didn’t take long. After a brief period of interrogation, Cai convinced MND officers that he had defected and would help them. They allowed him to visit a certain phone booth in downtown Taipei, where he promised to take a call luring in his commanding officer. Despite being escorted through the streets by a large contingent of plainclothes officers, Cai was able to make a successful escape and vanish into the city nightlife.


Finally Some Aid for China

Jiang Jieshi (Chiagn Kai Sek) requested aid from the Soviet Union leader, Joseph Stalin, to resist the advancing Japanese army in Chinese territory. Stalin provided Jieshi with some assistance.

In 1938, Jiang ordered his troops to blow the banks of the Yellow River dams. That was the only way to overpower the Japanese army. This strategy worked Jiang’s favor. However, it caused a flood followed by disastrous famine that killed nearly 500,000 to 1,000,000 Chinese civilians.


1 Answer 1

There were certainly some high ranking officers and other officials who escaped punishment:


Perhaps the most notorious was Gen. Ishii of Unit 731, who escaped
postwar prosecution in exchange, apparently, for supplying the U.S.
government with details of his gruesome human experiments. Inne
suspected Japanese war criminals who were never indicted include three
postwar prime ministers: Hatoyama Ichirō (1954�), Ikeda Hayato
(1960�), and Kishi Nobusuke (1957). A convicted Class A war criminal, Shigemitsu Mamoru, a senior diplomat and
foreign minister during the war years, regained the foreign minister portfolio in 1954.


Among others who escaped being charged were Lt. Gen. Kawabe Torashirō, Deputy Chief of Staff of the Imperial Japanese Army General Staff, and


. the notorious Col. Tsuji Masanobu. the instigator behind the
Bataan Death March.


Inevitably, some escaped justice. Prosecutors were hampered


. because of the empire-wide document destruction that the Imperial
Japanese Government had orchestrated prior to effecting
demobilisation.



directive (dated 20 August 1945) from Tokyo to respective Japanese
Armies in Korea, Taiwan, Manchuria, China, Hong Kong, Thailand,
Borneo, Malaya, and Java, the following instructions were given:

"Personnel who mistreated prisoners of war and internees or who are
held in extremely bad sentiment by them are permitted to take care of
it by immediately transferring or by fleeing without trace."


Australian officials in 1948 claimed that there was "extensive evidence" of not just of destroying records but also fabricated evidence and instructions to subordinates to lie.

Not surprisingly, many suspects fled.


In Southeast Asia and China, some suspects joined the local
nationalist or communist movements, though not all who did were
suspected of war crimes. Some of those who were arrested managed to
escape from custody others committed suicide while in Allied hands.


Nonetheless, the Allied powers pursued war criminals not just through the Tokyo Trials. However, details of, for example, Soviet prosecutions, may never to be clarified given Cold War propaganda following the war.


Allied nations also held war crimes trials throughout Asia and the
Pacific. Americans, British, Australians, Dutch, French, Filipinos,
and Chinese held trials at forty-nine locations between October 1945
and April 1956. The British prosecuted numerous Japanese for war
crimes in Southeast Asia, including those involved in the construction
of the ThaiBurma railway of death, immortalized as the Bridge over the
River Kwai. Australian prosecutors worked in conjunction with British
and American courts to bring Japanese to justice and tried large
numbers of Japanese at Amboina, Dutch East Indies, and at Rabaul, New
Britain. China tried at least 800 defendants, including some involved
in the Nanjing massacre. France and the Netherlands tried several
hundred more. The French brought to justice a Japanese civilian on
Java who forced dozens of women into prostitution for the military
authorities, and the Dutch condemned Japanese to death for the murder
of indigenous people and Dutch prisoners. In late 1949 at
Khabarovsk, the Soviet Union also put twelve Japanese on trial for
biological warfare crimes—six were members of Unit 731, two of Unit
100, an independent biological warfare entity, and four from
elsewhere—and later transferred several hundred Japanese ex-servicemen
suspected of war crimes to the People’s Republic of China, where
Chinese authorities judged them in the mid-1950s. Of 5,379 Japanese,
173 Taiwanese, and 148 Koreans tried as class B and C war criminals
for conventional crimes, violations of the laws of war, rape, murder,
maltreatment of prisoners of war, about 4,300 were convicted, almost
1,000 sentenced to death, and hundreds given life imprisonment.



The Ecology of War in China

Książka ta była cytowana w następujących publikacjach. Lista ta jest generowana na podstawie danych dostarczonych przez CrossRef.
  • Wydawca: Cambridge University Press
  • Online publication date: December 2014
  • Print publication year: 2014
  • Online ISBN: 9781107785274
  • DOI: https://doi.org/10.1017/CBO9781107785274
  • Series: Studies in Environment and History
  • Subjects: East Asian History, Area Studies, Asian Studies, Military History, History, Regional History after 1500

Wyślij wiadomość e-mail do bibliotekarza lub administratora, aby zalecić dodanie tej książki do kolekcji Twojej organizacji.

Opis książki

This book explores the interplay between war and environment in Henan Province, a hotly contested frontline territory that endured massive environmental destruction and human disruption during the conflict between China and Japan during World War II. In a desperate attempt to block Japan's military advance, Chinese Nationalist armies under Chiang Kai-shek broke the Yellow River's dikes in Henan in June 1938, resulting in devastating floods that persisted until after the war's end. Greater catastrophe struck Henan in 1942–3, when famine took some two million lives and displaced millions more. Focusing on these war-induced disasters and their aftermath, this book conceptualizes the ecology of war in terms of energy flows through and between militaries, societies, and environments. Ultimately, Micah Muscolino argues that efforts to procure and exploit nature's energy in various forms shaped the choices of generals, the fates of communities, and the trajectory of environmental change in North China.

Opinie

'This is a riveting study of one of modern history’s worst war-induced disasters. In 1938 the Yellow River was turned into a weapon of strategic defense, its waters let loose on the North China plain by Chinese forces resisting the Japanese invasion. This consummate work shows the evolution of the disaster and lays out its ghastly human and ecological effects. It is a pioneering combination of environmental history and Chinese history.'

Diana Lary - University of British Columbia

'In this brilliantly conceptualized work Muscolino draws on the memories of the displaced as well as the records of the river to tell an environmental history of the Yellow River, granting the latter its full agency in the shaping of modern Chinese history.'

Wen-hsin Yeh - Richard H. and Laurie C. Morrison Chair Professor in History, University of California, Berkeley

'Conceptualizing the relationship between armies and environment in terms of energy flows, Micah Muscolino provides us with a startlingly new and rich way to think about the relationship between war and environment.'

Hans van de Ven - Director in Oriental Studies, St Catharine’s College, University of Cambridge

'The Ecology of War in China is an ambitious book that delivers an intense vision of the tremendous hardships faced by the people and environment of the central Chinese province of Henan throughout a dozen years of Anti-Japanese Resistance, widespread famine, civil war, and, finally, recovery … Muscolino does a masterful job of demonstrating the pivotal role that the Yellow River and the larger environment played in Chinese history.'

Norman Smith Source: The Journal of Interdisciplinary History

'Micah Muscolino already has a strong reputation as a pioneering scholar in the field of China’s Republican-era environmental history. His new book makes another major contribution to that field. … The Ecology of War in China is a valuable addition to the literature on the environmental destructiveness of warfare. It must count as one of the most rigorously researched, analytically sophisticated, and strongest studies we have of the causes and consequences of an environmental disaster in twentieth-century China. It deserves to be widely read.'

Pauline Keating Source: The China Journal

'… in an age in which human decisions - often based on the short-term pursuit of power - may shape even the broadest long-standing background conditions of human societies, Muscolino's account of unintended consequences, incomplete reversibility, and destabilized environments is also a story of more than just historical interest.'

Kenneth Pomeranz Source: Cross-Currents: East Asian History and Culture Review

'This is a work of painstaking local history, illustrated with numerous detailed maps of the shifting Yellow River flood, and gripping photographs from the time. Archival sources and local observers provide telling details and useful statistics. … Muscolino is an environmental historian, a path-breaker in this discipline in the China field. He forces old-fashioned historians like me to think in new ways, which is certainly both necessary and useful.'

Joseph Esherick Source: Journal of Chinese History

'The Yellow River, China’s second-longest waterway and Asia’s third-longest, is not exactly a typical veteran of the Second World War (or, if you are Chinese, of the 'War of Resistance against Japan'). As Micah S. Muscolino ably demonstrates, the Yellow River nevertheless did literally play a central role as 'an actor' in the second Sino-Japanese War (1937–1945). In its attention to postwar policies and legacies, the book begins to fill a gap in the growing literature on 'war and the environment' by looking beyond the immediate effects of military operations. Overall, The Ecology of War in China is a powerful demonstration of the synergy between people and nature that both destroys and restores.'

David Bello Source: The American Historical Review

'The Ecology of War in China is a superbly researched and tightly argued text on the environmental consequences of the Pacific War in China. … the focus on the first elements of the metabolic cycle, the consumption of energy, in all its myriad forms and consequences, is a very useful construct to disentangle the mutually supporting and complex impacts that militaries and military action had on the physical and social landscape in the lower Yellow River valley.'

David Pietz Source: Environmental History

'Muscolino describes vividly the effects of this state-induced inundation, which sacrificed the livelihoods of millions of farmers in the interests of state security and once again failed to stop the foreign invader. He describes the aftermath of the river flood, during the time when the river continued to shift course, refugees covered the landscape, and military operations continued. Muscolino also vividly narrates the experience of refugees, laborers, and farmers, and he describes the survival strategies they used to withstand the blows of armies, sand, and water. Such extensive militarization of water, land, and human labor laid the ominous foundations for the mass mobilizations of the PRC during the 1950s and 1960s.'

Peter Perdue Source: Harvard Journal of Asiatic Studies

'This is a rich empirical study of a complex subject matter. It is essential for understanding the environmental impact of the Second Sino-Japanese War and the civil war on North China.'


Traveling with a Priceless Library

As Zhejiang University in Hangzhou planned for evacuation, Chen Xunci, Head Librarian of Zhejiang Library, asked the university to take the valuable collection from the Wenlan Ge with them. The school chancellor agreed, even though it added another 230 boxes to their cargo.

Chen promised to get funding for the library&rsquos transportation, but couldn&rsquot persuade the education ministry to give him any, even as a loan. He borrowed from family and friends, and before the war ended, had sold his own property to ensure the Siku Quanshu&rsquos safety.

Thus began the library&rsquos journey. The university&rsquos route diverged at times from that of the books, which they tried to move by boat or truck whenever possible otherwise, they would pack the boxes into carts and wheelbarrows, and pay local laborers to move the books. At times the students carried some of the books in their backpacks. In one near-disaster, a container of books overturned while crossing a stream. The box was taken to the nearest town, where the books were spread out to dry in the wide courtyard of the local City God&rsquos temple.

All the &ldquoschools in exile&rdquo faced danger and hardships. There was the endless trudging each day, under threat of aerial attacks. They were always tired, cold and hungry. They slept in temples when no other lodgings were available. Professors did what they could to continue classes if they stopped to rest for more than a few days. Cut off from their families, students had to make do with a small government stipend. My father recalls times when, rather than spend his money on fuel, he would take a tin can and poke around abandoned cooking fires to find remnants of coal.

Yet despite it all, they were generally cheerful, he said, because everyone was suffering the same hardships. They were touchingly optimistic, trusting their professors to bring them safely through a war zone.

And they were young. Memoirs by Zhejiang University students include accounts of unrequited love (young men outnumbered the women five to one), with many women complaining about the truly terrible love poems they received from admirers. When they were able to stay in one place for weeks or months, the students enjoyed outings and sports. In rural areas, women in short skirts and bathing costumes had never been seen and the female students caused a scandal.

It wasn&rsquot until the New Year of 1940, after 1,400 miles on the road and 28 months of makeshift classrooms and dormitories, that the 800 members of Zhejiang University arrived at their final wartime campus in Zunyi, a small town in Guizhou province.

Yet with aerial attacks now moving deeper into China, the Siku Quanshu was still not safe. Guizhou is famed for its spectacular karst caves and the chancellor moved the books to a cave outside Zunyi. Two university servants stayed behind to guard and care for the books. The volumes survived the war in surprisingly good condition and were sent back to Zhejiang Library.

The story of the Siku Quanshu Wenlan Ge is inseparable from the story of people who risked all to protect a cultural legacy, from the librarian who sold off his house to the students who would not abandon the heavy boxes that slowed their travel.

As a final note, in 1994 a professor from Zhejiang University was in Kyoto looking through Japanese war records when he found a note dated after the fall of Hangzhou. It stated that &ldquoon February 22, 1938 the Occupied Area Literature Procurement Committee sent nine agents from Shanghai to Hangzhou to search for books from the Wenlan Ge.&rdquo

If the books had not been moved, the fate their keepers feared could have easily come to pass. But by the time Japanese agents reached Hangzhou, the Siku Quanshu was already on its long march to safety.

Janie Chang is the author of the novel The Library of Legends, available now from William Morrow. The Library of Legends draws from family history and is set during the evacuation of Chinese universities at the start of the Second Sino-Japanese War.

List of site sources >>>


Obejrzyj wideo: Armia chińskiej republiki VS Cesarska armia japońska w Nankin 1937-1945 (Styczeń 2022).