Historia

Winfield Scott Hancock


Winfield Scott Hancock urodził się w hrabstwie Montgomery 14 lutego 1824 r. Wstąpił do armii Stanów Zjednoczonych i brał udział w wojnie seminolskiej i wojnie meksykańskiej (1846-48).

Po wybuchu wojny secesyjnej Howe służył w armii Unii. Walczył pod Antietam, zanim został ciężko ranny pod Gettysburgiem. Awansowany do stopnia generała dywizji, wyzdrowiał, by wziąć udział w kampanii Wilderness.

Bliski przyjaciel Andrew Johnsona, pracował jako doradca prezydencki do 1867 roku, kiedy to zastąpił generała Philipa Sheridana na stanowisku wojskowego gubernatora Luizjany i Teksasu.

Hancock był aktywny politycznie iw 1880 roku został wybrany przez Partię Demokratyczną na kandydata na prezydenta. Po przegranej wyborach z kandydatem Republikanów, Jamesem A. Garfieldem, powrócił do życia wojskowego. Winfield Scott Hancock zmarł w 1886 roku.


Winfield Scott Hancock

„Generał Hancock jest jednym z najprzystojniejszych ludzi w armii Stanów Zjednoczonych” – napisał Regis de Trobiand w lipcu 1864 r. „Jest wysoki, krzepki w figurze, z ruchami łatwymi do godności… W działaniu… godność ustępuje miejsca aktywności jego rysy stają się ożywione, jego głos donośny, jego oczy płoną, jego krew płonie, a jego postawa jest postawą człowieka porwanego namiętnością – charakterem jego męstwa” (Tucker 246-247). Winfield Scott Hancock zaimponował swoim przełożonym i żołnierzom. Po bitwie pod Williamsburgiem generał George B. McClellan napisał do swojej żony: „Hancock był dzisiaj wspaniały”. „Wspaniały” trzymał się z nim przez całą wojnę. Jednak, podobnie jak wielu innych wielkich przywódców wojny secesyjnej, szacunek opinii publicznej znikł po wojnie. Dziś znów jest wysoko ceniony, z pomnikami takimi jak zmiana nazwy placu sądu w jego starym rodzinnym mieście na „Generał Winfield Scott Hancock Square”.

Hancock ukończył West Point w 1844 roku, zajmując 18 miejsce w klasie 25. Służył w wojnie meksykańskiej i został uhonorowany za odwagę w bitwie pod Churubusco. Kiedy wybuchła wojna, służył w Los Angeles, walcząc o utrzymanie amunicji Unii przed sympatykami z Południa. Został wyznaczony na kwatermistrza generała Roberta Andersona w Kentucky. Na szczęście dla Unii gen. McClellan dostrzegł potencjał Hancocka i uczynił go generałem brygady w dywizji Williama „Baldy'ego” Smitha.

5 maja 1862 Hancock przejął inicjatywę w bitwie pod Williamsburgiem i zajął dwie opuszczone reduty. Pomimo ogólnej straty Union, reputacja Hancocka gwałtownie wzrosła z powodu tej bitwy. Podczas bitwy pod Antietam 17 września 1862 Hancock otrzymał rozkaz dowodzenia śmiertelnie ranną dywizją gen. Israela Richardsona przy zatopionej drodze. W listopadzie został awansowany do stopnia generała dywizji.

W Chancellorsville 1-3 maja 1863 roku dywizja Hancocka była ostatnią na boisku i utrzymała się wystarczająco długo, by federalni wycofali się. Generał Darius Couch, dowódca Drugiego Korpusu Unii, był bardzo zniesmaczony występem gen. „Fighting Joe” Hooker. Couch opuścił korpus, a Hancock został jego nowym dowódcą. W bitwie pod Gettysburgiem w dniach 1-3 lipca 1863 roku nowym dowódcą został George Gordon Meade. Po dowiedzeniu się, że armie są zaangażowane w Gettysburg i gen. John Reynolds zginął, Meade wysłał Hancocka, aby dowodził 1., 3. i 11. korpusem i zdecydował, czy jest to dobra pozycja bojowa. 2 lipca Hancock pomógł naprawić błąd generała Daniela Sickle'a w Brzoskwiniowym Sadzie, wysłał także 1. Minnesotę, by zatrzymała korpus generała A.P. Hilla w Cemetery Ridge. Trzeciego dnia jego ludzie pomogli odeprzeć „szarżę Picketta”. Hancock został poważnie ranny w udo podczas bitwy, a generał Gouverneur Warren objął dowództwo nad Drugim Korpusem. Hancock spędził miesiące na rozdzierającym bólu, podczas gdy kilku lekarzy próbowało usunąć mini-piłkę. Wspólna rezolucja Kongresu została przyjęta 28 stycznia 1864 roku, dziękując generałom Meade, Hookerowi i Howardowi za ich role w Gettysburgu. Nie było nazwiska Hancocka.

Zanim Hancock ponownie dołączył do Drugiego Korpusu w marcu, Ulysses S. Grant był dowódcą wszystkich sił Unii. Za Granta styl walki Unii uległ znacznej zmianie. Mimo że Federalni przegrali Bitwę o Wilderness 5-7 maja 1864 r., nie wycofali się. Drugi Korpus Hancocka zaatakował korpus A.P. Hilla na Plank Road, zmuszając konfederatów do powrotu w zamieszaniu. Przybycie gen. Jamesa Longstreeta zapobiegło zawaleniu się prawej flanki Konfederacji.

W Spotsylvania Courthouse ludzie Hancocka z powodzeniem zaatakowali „Wystający muł butów” 12 maja 1864 roku i schwytali około 2800 więźniów. Ludzie Hancocka wzięli również udział w niesławnych atakach 3 czerwca w Cold Harbor, w których tysiące ludzi zginęło w ciągu kilku minut. Do 10 czerwca rana gettysburska unieruchomiła go. Ogromna szansa została stracona pod Petersburgiem 15-18 lipca 1864 r. 15 czerwca siły generała „Baldy'ego” Smitha pokonały niewielkie siły konfederatów trzy mile na wschód od głównej linii obronnej. Gdyby Hancock objął dowództwo jako rangą oficer i zarządził kolejną szarżę, siły Unii mogłyby zwyciężyć.

27 lipca Drugi Korpus Hancocka skoordynował działania z kawalerią Philipa Sheridana, przekraczając północną rzekę James w Deep Bottom, próbując przeciąć linie kolejowe łączące Lee i Jubal Early (w dolinie Shenandoah). Nie udało mu się osiągnąć celu, łamiąc tylko zewnętrzne linie Konfederacji. W Deep Bottom odbyła się druga walka, jednak z powodu upału i dużej liczby nowych rekrutów bitwa została przegrana. Po tej stracie nastąpiła upokarzająca porażka na stacji Reams, 24 sierpnia 1864 r. Adiutant Hancocka przypomniał, że „agonia tego dnia nigdy nie minęła od dumnego żołnierza” (Jordan 163). W Burgess Mill, 27-28 października 1864, Drugi Korpus spisywał się dobrze, ale zdobył, a następnie stracił Boydton Plank Road. To była ostatnia bitwa Hancocka. Następnie kierował Departamentem Wirginii Zachodniej do końca wojny, a także zorganizował 1. Korpus Weteranów.

Po zabójstwie Abrahama Lincolna Hancock spotkał się z krytyką za jego rolę w egzekucji Mary Surratt, jednej ze spiskowców. Nie chciał, aby Surratt został stracony. Krytykowano go także jako dowódcę V Okręgu Wojskowego podczas odbudowy. Wydał „Zarządzenie generalne nr 40”, oświadczając, że w powiecie panuje stan pokoju, więc nie będzie ingerował we władze cywilne. Oznaczało to również, że w lokalach wyborczych nie pojawili się żołnierze.

Kiedy Ulysses S. Grant został zainaugurowany jako 18. prezydent, Hancock został wysłany do Departamentu Dakoty. Kiedy George Meade zmarł w listopadzie 1872 roku, Hancock został nowym dowódcą dywizji Atlantyku, którą piastował do końca życia. W 1880 Hancock był kandydatem na prezydenta Demokratów. Został pokonany przez Jamesa A. Garfielda. 9 lutego 1886 roku Winfield Hancock zmarł z powodu powikłań związanych z cukrzycą. Został pochowany w Norristown, PA.

Jordan, David M. Winfield Scott Hancock: Życie żołnierza. Indiana University Press, Bloomington: 1988.

Tucker, Glenn. Hancock Wspaniały. Morningside Books, Dayton, Ohio: 1980.


Winfield Scott Hancock

Nasi redaktorzy zweryfikują przesłany przez Ciebie artykuł i zdecydują, czy należy poprawić artykuł.

Winfield Scott Hancock, (ur. 14 lutego 1824 w hrabstwie Montgomery, Pensylwania, USA – zm. 9 lutego 1886 na wyspie Governor's, NY), generał Unii podczas wojny secesyjnej (1861–65), którego polityka podczas służby wojskowej w Odbudowie Luizjana i Teksas tak przyciągnęły go do Partii Demokratycznej, że został jej kandydatem na prezydenta w 1880 roku.

Absolwent West Point (1844), z wyróżnieniem służył w wojnie meksykańskiej (1846-48). Hancock został mianowany generałem brygady ochotników w momencie wybuchu wojny domowej i służył w kampanii na półwyspie w 1862 r. W maju 1863 r. został szefem II Korpusu Armii Potomaku, którym dowodził przez większość pozostałych dwóch lata wojny. Służył z wyróżnieniem w bitwie pod Gettysburgiem (lipiec 1863) i brał udział w wyprawie na Richmond w Wirginii następnej wiosny. Jako generał dywizji po wojnie dowodził (1866-68) różnymi departamentami armii, w tym dywizją wojskową złożoną z Luizjany i Teksasu. Chociaż przyznano mu dużą swobodę uznania, Hancock nalegał na utrzymanie władz cywilnych w ich „naturalnym i prawowitym dominium”. To stanowisko rozwścieczyło niektórych Republikanów, którzy liczyli na potęgę militarną, by chronić czarnych i białych Republikanów na Południu, ale jego polityka zyskała mu poparcie Demokratów, którzy nominowali go na prezydenta w 1880 roku. Po niewielkiej przegranej w wyborach do Republikanów kandydat, James A. Garfield, powrócił do życia wojskowego.


WINFIELD SCOTT HACKOCK I

W swoich osobistych wspomnieniach z 1885 r. Ulysses S. Grant przedstawił prawdopodobnie najbardziej zwięzłą ocenę Winfielda Scotta Hancocka. Stoi on, pisał Grant, jako „najbardziej rzucająca się w oczy postać ze wszystkich oficerów generalnych, którzy nie sprawowali oddzielnego [to znaczy na szczeblu armii] dowództwa. Dowodził korpusem dłużej niż jakikolwiek inny, a jego nazwisko nigdy nie zostało wymienione jako popełnione w bitwie błąd, za który był odpowiedzialny. Był człowiekiem o bardzo rzucającym się w oczy wyglądzie osobistym. . . . Jego genialne usposobienie uczyniło go przyjaciółmi, a jego osobista odwaga i obecność przy dowództwie w najgorętszej walce zdobyły mu zaufanie żołnierzy służących pod nim. Bez względu na to, jak ciężka walka, 2d korpus zawsze czuł, że ich dowódca się nimi opiekuje.

Hancock zawsze walczył pod dowództwem innych i żaden oficer polowy nie był bardziej podziwiany niż on, który wyszedł z wojny secesyjnej jako być może wzorowy generał-żołnierz. Jest zasłużenie najbardziej szanowany za wiodącą rolę, jaką objął w Gettysburgu, gdzie jego decyzje dowódcze i osobista obecność w pierwszym i drugim dniu umożliwiły zwycięstwo Unii, a jego poświęcenie w trzecim dniu zapewniło pokonanie Lee.

14 lutego 1824 roku Elizabeth Hoxworth Hancock z Montgomery Square w Pensylwanii urodziła identycznych bliźniaków. Jednemu nadano imię Hilary Baker, drugiemu Winfield Scott. To, że chłopiec powinien być nazwany ze względu na relacje rodzinne, w przypadku Hilary Baker, nie było niczym niezwykłym, ale nazwanie jego brata bliźniaka nie po krewnych, ale po żołnierzu – bohaterze wojny 1812 r., który dopiero w 1824 r. — był rzadki na początku XIX wieku w Ameryce. Większość Amerykanów miała wrodzoną niechęć do stałych armii i zawodowych wojskowych (kwaterowanie żołnierzy odegrało dużą rolę w wywołaniu rewolucji amerykańskiej). Co więcej, Hancockowie nie byli rodziną wojskową. Ojciec Benjamin był nauczycielem, który studiował prawo i wkrótce został prawnikiem, podczas gdy matka Elżbieta pracowała jako modniarka. Było więc prawie tak, jakby nazywając syna, Hancockowie nieumyślnie przewidzieli jego przeznaczenie. Od dzieciństwa wykazywał wczesną fascynację wojskowością, a jako dorosły okazał się rodzajem naturalnego i instynktownego żołnierza i dowódcy żołnierzy. W wojnie amerykańsko-meksykańskiej, która była jego pierwszym doświadczeniem w walce, służył nawet bezpośrednio pod swoim imiennikiem. A podczas wojny secesyjnej zasłużył sobie na przydomek romantycznego wojownika „Hancock the Superb”.

WCZESNE ŻYCIE I WEST PUNKT

Kilka lat po narodzinach bliźniaków Hancock rodzina przeniosła się z Montgomery Square, poza Lansdale, do Norristown, gdzie Benjamin Hancock rozpoczął praktykę prawniczą. Stawał się także coraz bardziej widoczny w lokalnej polityce demokratycznej iz wielkim oddaniem służył jako diakon w kościele baptystów. Bliźniacy kształcili się w Norristown Academy do czasu otwarcia szkoły publicznej w mieście pod koniec lat 30. XIX wieku. Jako chłopcy byli nierozłączni, ale identyczni jedynie z wyglądu. Podczas gdy Hilary była cicha i dobrze wychowana, hałaśliwy Winfield często wpadał w tarapaty z gatunku „chłopcy-chłopcy”. Jego zachowanie nie było jednak tak niegrzeczne, by zdyskwalifikować go z dawki wyższego wykształcenia, na jaką zasługiwały jego stopnie szkolne, a szybko rozwijające się zainteresowanie wojskiem – zorganizował wśród kolegów wojskową kompanię – skłoniło ojca do wezwania pomocy politycznej. przychylność miejscowego kongresmena Josepha Fornance'a.

W 1840 roku Fornance zobowiązał Benjamina, nominując Winfielda do Akademii Wojskowej USA w West Point.

Już wysoki – miał sześć stóp dwa cale wzrostu w czasach, gdy metr siedemdziesiąt był przeciętny dla mężczyzny – przystojny i żołnierski wygląd, Winfield Scott Hancock był również sympatycznym i popularnym kadetem. Jego wyniki w nauce były jednak na dole średniej. Ukończywszy osiemnasty stopień w klasie 25-kadetów z 1844 roku, został automatycznie wysłany do piechoty i wcielony do 6 pułku, przydzielonego do służby na terytorium Indii.

TERYTORIUM INDII, SŁUŻBY REKRUTACJI I WOJNA amerykańsko-meksykańska

Przez następne dwa lata niewiele się działo w Dolinie Czerwonej Rzeki, zakątku Terytorium Indyjskiego Hancocka, i nie widział nic z walki, zanim został odesłany na wschód do służby rekrutacyjnej w Cincinnati w stanie Ohio i po drugiej stronie rzeki w Kentucky. Kiedy tam przebywał, w Teksasie i Kalifornii rozpoczęła się wojna amerykańsko-meksykańska, co skłoniło Hancocka do zażądania natychmiastowego powrotu do 6. pułku, który stacjonował w środku rozwijającej się akcji. Problem polegał na tym, że przystojny i genialny Hancock okazał się utalentowanym rekruterem, nie tylko zapisując się na więcej niż wyznaczony mu limit mężczyzn, ale także wiedząc, których mężczyzn odrzucić. Był po prostu zbyt dobry w swojej pracy, a armia chciała, aby kontynuował ją tak długo, jak to możliwe. Rozkazy ponownego dołączenia do jego pułku przyszły dopiero 31 maja 1847 r.

Ku ogromnej uldze podporucznika Hancocka, gdy ponownie dołączył do VI puebla w Meksyku, gdy służył w armii dowodzonej przez jego imiennika, generała dywizji Winfielda Scotta, było jeszcze wiele do stoczenia.

Z Puebla armia ruszyła do Contreras, która stała się dziewiczą bitwą Winfielda Scotta Hancocka 19 i 20 sierpnia 1847 roku. Po południu 20 sierpnia bitwa przeniosła się do Churubusco. Tutaj Hancock doznał pierwszej rany – płytkiej penetracji kuli muszkietowej poniżej kolana – ale nie tylko walczył dalej, ale przejął dowodzenie nad kompanią po tym, jak jej dowódca został powalony cięższą raną. Waleczność i inicjatywa Hancocka w Churubusco przyniosły mu tytuł pierwszego porucznika, a zarówno w Contreras, jak i Churubusco służył u boku trzech oficerów, którzy stali się znanymi generałami Konfederacji: Jamesem Longstreetem, Georgem Pickettem i Lewisem Armisteadem — człowiekiem, z którym Hancock również się rozwinął. bliska osobista przyjaźń.

Rana odniesiona przez Hancocka w Churubusco została zainfekowana i wywołała gorączkę. Mimo to walczył pod Molino del Rey (8 września 1847), ale został zatrzymany podczas kulminacyjnej bitwy wojny pod Chapultepec (12–13 września) i późniejszej okupacji miasta Meksyk. To, że te doniosłe wydarzenia ominęły go, było źródłem żalu na całe życie.

Hancock i jego pułk pozostali w Meksyku aż do podpisania traktatu z Guadalupe Hidalgo w lutym 1848 roku. Zdobywszy reputację zdolnego administratora, gdy służył jako werbownik, Hancock został następnie przydzielony na szereg stanowisk kwatermistrza i adiutanta, w tym w Fort Snelling w Minnesocie i St. Louis w stanie Missouri. W tym mieście poznał Almirę Russell, którą poślubił 24 stycznia 1850 roku. „Allie” była powszechnie podziwiana przez kolegów oficerów Hancocka za jej urodę, urok i życzliwość, a kiedy w 1855 roku został awansowany na kapitana i przeniesiony do Fort Towarzyszyła mu Myers na Florydzie wraz z ich pięcioletnim synem – ona jedyna kobieta na tym prymitywnym stanowisku. Chociaż trwały sporadyczne walki podczas trzeciej wojny seminolskiej, kwatermistrz Hancock nie widział żadnej walki.

Został ponownie przeniesiony, tym razem do Fort Leavenworth w stanie Kansas, w 1856 r., podczas szczytu partyzanckiej przemocy „Bleeding Kansas” między frakcjami pro- i antyniewolników. Hancock widział jednak stosunkowo niewiele rozlewu krwi, zanim otrzymał zadanie pomocy w przygotowaniu wyprawy na terytorium Utah w celu stłumienia tzw. Rebelii Mormonów, antyrządowego powstania, które obejmowało masakrę w Mountain Meadows z 11 września 1857 r. Mormon Militia i ich sojusznicy z Indii, Paiute, zabili ponad 120 osadników nie związanych z Mormonem w Kalifornii. Jednak zanim Hancock i 6. Dywizja Piechoty przybyli, konflikt się skończył, a Hancockowi powiedziano, że został wysłany do nowej placówki z 6. Dywizjonem w Benicia w Kalifornii.

Uzyskawszy urlop, udał się z powrotem na wschód, aby przed wyjazdem do Utah sprowadzić żonę, która urodziła drugie dziecko, córkę. Po raz pierwszy w ich wspólnym życiu Allie niechętnie podążyła za mężem, ale łagodnie doradzał jej pułkownik Robert E. Lee, który przekonał ją, że oficer armii potrzebuje swojej żony i rodziny, jeśli w ogóle możliwe. W ten sposób rodzina odbyła razem żmudną podróż do Kalifornii. W Benicia, w rejonie Zatoki San Francisco, otrzymali rozkaz podróży jeszcze dalej, do Los Angeles, jakieś czterysta mil na południe. Tutaj pozostali, kapitan Hancock służył jako asystent kwatermistrza pod dowództwem przyszłego generała Konfederacji Alberta Sidneya Johnstona, i tutaj Hancock nawiązał bliską przyjaźń z Armisteadem.

Kiedy wiosną 1861 roku do Los Angeles dotarły wieści o wybuchu wojny secesyjnej, Johnston, Armistead i inni oficerowie z Południa, którzy postanowili zrezygnować ze służby i przyłączyć się do sprawy Konfederatów, zebrali się w domu Hancocka na pożegnalnym przyjęciu. Almira Hancock wspominała później, że major Armistead został „zmiażdżony. . . łzy . . . spływa po jego twarzy. Pisała, że ​​położył ręce na ramionach jej męża i patrzył mu „nieustannie w oczy”. — Hancock — powiedział — do widzenia. Nigdy nie dowiesz się, ile mnie to kosztowało.

Armistead następnie zwrócił się do Allie i włożył w jej ręce małą torbę wypełnioną pamiątkami, które miały zostać wysłane do jego rodziny, gdyby miał zostać zabity. Był też mały modlitewnik, który, jak powiedział, był dla niej i jej męża. Na wyklejce napisał: „Zaufaj Bogu i niczego się nie lękaj”. Przed wyjazdem tego wieczoru Armistead zaoferował Hancockowi swój mundur majora, ale kapitan nie mógł się zmusić, by go przyjąć.

Podobnie jak jego towarzysze z południa, Winfield Scott Hancock był również zdeterminowany, aby opuścić Kalifornię – jednak w jego przypadku, by służyć w Unii. Od zakończenia wojny z Meksykiem studiował kampanie „wielkich kapitanów” historii od Juliusza Cezara do Napoleona Bonaparte i miał nadzieję, że nie tylko otrzyma szybki transfer z powrotem na wschód, ale także wymieni swoje obowiązki administracyjne. obowiązki związane z przydziałem bojowym.

Został wysłany do Waszyngtonu, ale natychmiast został obciążony pracą kwatermistrza dla armii Unii, która pod koniec lata 1861 r. gwałtownie się rozrastała. Jednak George B. McClellan wkrótce wybrał nazwisko Hancocka z listy oficerów. Pamiętał go z West Point, a także z wojny meksykańskiej i rozpoznał w nim odważnego, inteligentnego i wykwalifikowanego oficera. Dzięki McClellanowi 23 września 1861 roku Hancock został przeskoczony z kapitana na generała brygady (a tym samym nie przydałby się mundur majora, którego odmówił przyjęcia z Armistead) i przydzielony do dowodzenia brygadą piechoty w dywizji pod dowództwem Generał brygady William F. „Baldy” Smith w Armii Potomaku McClellana.

McClellan szybko zdał sobie sprawę, że ma wszelkie powody, by być zadowolonym ze swojego wyboru Hancocka. Mężczyzna był gruntownym oficerem wojskowym, który cenił dyscyplinę wojskową, ale także rozumiał mężczyzn i wiedział, jak motywować ich na ludzkim poziomie. W przeciwieństwie do większości swoich stałych kolegów z wojska lubił pracować z ochotnikami, których nie uważał za koniecznie podrzędnych w stosunku do regularnych oddziałów wojskowych. Traktowani z szacunkiem i zaufaniem, ci obywatele żołnierze dali Hancockowi w zamian to, co najlepsze.

BITWA POD WILLIAMSBURGIEM, 5 MAJA 1862

Dzięki opieszałemu podejściu generała McClellana do kampanii, Konfederaci byli w stanie wycofać się ze swoich pozycji w Yorktown w stanie Wirginia, zanim Armia Potomaku zbliżyła się do nich podczas kampanii na półwyspie. Dywizja pod dowództwem Josepha Hookera rozpoczęła bitwę pod Williamsburgiem 5 maja, atakując ziemną fortyfikację znaną jako Fort Magruder. Został jednak odparty, a konfederacki generał James Longstreet kontynuował odpieranie kontrataku na lewo od Unii. Dywizja Unii pod dowództwem generała brygady Philipa Kearny'ego przybyła na czas, by przytępić kontratak i ustabilizować pozycję Unii, gdy Hancock poprowadził swoją brygadę w spektakularnym okrążeniu przeciwko lewej flance Konfederacji, zmuszając wroga do porzucenia dwóch kluczowych redut, które zajęli ludzie Hancocka.

McClellan zarówno rozpoznał, jak i docenił to, co zrobił Hancock, a nawet zatelegrafował do Waszyngtonu, by donieść, że „Hancock był dzisiaj wspaniały”, dając tym samym początek przydomkowi, który będzie nosił ze sobą przez resztę wojny, „Hancock Wspaniały”. Jednak będąc McClellanem, odmówił wykorzystania kontrataku. Zamiast podążać za tym, co zyskał Hancock, McClellan zwolnił presję, pozwalając konfederatom, teraz w defensywie, wycofać się nietkniętym.

BITWA O ANTIETAM, 17 WRZEŚNIA 1862

Podrzędny dowódca Winfield Hancock był wiecznie zdany na łaskę tych, którzy byli nad nim, a jego taktyczne osiągnięcia w Williamsburgu spełzły na niczym strategicznie, gdy kampania półwyspu McClellana skurczyła się na winorośli. McClellan otrzymał rozkaz wycofania się na północ, aby połączyć swoją Armię Potomaku z nowo utworzoną Armią Wirginii Johna Pope'a, a ponieważ McClellan poruszał się powoli, Pope i jego armia zostali odcięci i narażeni na atak Roberta E. Lee w drugiej bitwie pod Bull Biegnij (28-30 sierpnia 1862).

Po porażce Pope'a prezydent Lincoln niechętnie odwołał McClellana na najwyższe dowództwo polowe, a kiedy Lee najechał Maryland we wrześniu 1862 roku, Hancock znalazł się głęboko we krwi Antietam. Po 1. Dywizji dowódca II Korpusu generał dywizji Israel B. Richardson padł śmiertelnie ranny, Hancock objął dowództwo dywizji, robiąc wspaniałe wejście, galopując z maksymalną prędkością, ze sztabem w pociągu, między oddziałami dywizji a wrogiem, równolegle do Zatopionej Drogi, która został przekształcony w desperackiej bitwie w „Bloody Lane”. Celowe wystawienie na ostrzał wroga było i zawsze będzie nieodłączną częścią stylu dowodzenia Hancocka.

Ludzie z dywizji byli pod wrażeniem i inspiracją. Jak później napisał adiutant Hancocka, Francis Walker: „Godzinę po tym, jak Hancock jechał linią w Antietam, aby podnieść miecz, który wypadł z umierającej ręki Richardsona, każdy oficer na jego miejscu i każdy człowiek w jego szeregach był świadomy, zanim zaszło słońce w dół, że należał do dywizji Hancocka.

Był to wspaniały pokaz tego, co współcześni oficerowie nazywają „obecnością dowódcy”, a jednak Hancock nie wykorzystał tego w pełni. Miał swoich ludzi w dłoni i mógł poprowadzić ich do wysoce skutecznych kontrataków przeciwko konfederatom, którzy do tego czasu byli już całkowicie wyczerpani. Zamiast tego trzymał się i wykonywał rozkazy, które dał mu McClellan, które miały jedynie utrzymać jego pozycję. Zrobił to, co mu kazano. Choć Hancock był odważny, jeszcze śmielszy przywódca bojowy dałby swemu dowódcy więcej, niż prosił, a czyniąc to, mógłby przekształcić zwycięstwo wąskiej Unii w decydujący triumf.


Narodziny Winfielda Scotta Hancocka

Dzisiaj w historii masońskiej Winfield Scott Hancock urodził się w 1824 roku.

Winfield Scott Hancock był amerykańskim żołnierzem i politykiem.

Hancock i jego brat bliźniak urodzili się na Montgomery Square w Pensylwanii. Po ukończeniu szkół publicznych, w 1840 roku Hancock otrzymał nominację do Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point. Ukończył 18. z jego 25-osobowej klasy.

Po ukończeniu West Point Hancock służył w wojnie meksykańskiej i był częścią jednostki, która zaatakowała Mexico City. On również stacjonował w Fort Myers na Florydzie podczas wojny Seminole. Nie widziałby tam żadnych działań, które dotarłyby do dyżurnego posterunku pod koniec wojny.

Największy moment Hancocka podczas wojny secesyjnej miał miejsce w bitwie pod Gettysburgiem. Pierwszego dnia bitwy zginął przyjaciel Hancocka, generał dywizji John Reynolds. Generał dywizji George Meade, nowy dowódca, przydzielił Hancockowi jednostki, które pomogą wypełnić luki w strukturze dowodzenia. To wiele mówiło o zaufaniu Meade do Hancocka, ponieważ w tamtym czasie było kilku mężczyzn, którzy mieli wyższą rangę w bitwie.

Drugiego dnia Hancock miał słynny incydent, w którym wysłał 1. Minnesotę przeciwko większym siłom konfederatów. Pierwsza Minnesota poniosła 87% ofiar w bitwie. Taktykę tę przypisuje się jednak utrzymywaniu obrony linii Unii na tyle długo, by Unia mogła się zreorganizować.

Trzeciego dnia pozycja Hancocka znajdowała się pośrodku linii Union i ponosiła ciężar szarży Picketta. Podczas bitwy Hancock jechał wyraźnie konno. Kiedy żołnierz pod jego dowództwem powiedział mu, że dowódca nie powinien znajdować się na tak widocznej pozycji, Hancock rzekomo odpowiedział: „Są chwile, kiedy życie dowódcy korpusu się nie liczy”. Wkrótce potem Hancock został ranny, gdy strzał trafił w łęk jego siodła, wysyłając drewno i gwóźdź w jego prawe udo. Kiedy Hancock wyciągnął gwóźdź z nogi, myśląc, że został wystrzelony przez Konfederatów, skomentował: „Muszą być ciężko na amunicję, kiedy rzucają takim strzałem”.

Po wojnie Hancock został przydzielony do nadzorowania egzekucji spiskowców Lincolna. Chociaż miał pewne wahanie, zwłaszcza jeśli chodziło o Mary Surratt i innych mniej winnych konspiratorów, wykonał wyrok na nich wszystkich. O egzekucjach, które później napisze, „każdy żołnierz musiał postępować tak, jak ja w podobnych okolicznościach”.

W 1880 Hancock został mianowany kandydatem Demokratów przeciwko Jamesowi Garfieldowi. Obaj kandydaci byli zbliżeni w swoich stanowiskach w kwestiach, a Republikanie obawiali się ścigania Hancocka z powodu jego statusu bohatera z wojny secesyjnej. W końcu Republikanie uczepiliby się kwestii ceł, które wpłynęłyby na dochody pracowników fabryk na północy. To ugruntowało zwycięstwo Garfielda.


Almira Hancock

Podczas stacjonowania w południowej Kalifornii tuż przed wojną secesyjną Almira i jej mąż, przyszły generał Unii Winfield Scott Hancock, urządzili przyjęcie dla wielu przyjaciół, których tam zawarli. Almira Hancock stwierdziła później, że sześciu przyszłych konfederatów, którzy uczestniczyli w tej imprezie, zostało zabitych przez wojska Hancocka w bitwie pod Gettysburgiem.

Dzieciństwo i wczesne lata
Almira (Allie) Russell była córką znanego kupca w St. Louis w stanie Missouri, gdzie po wojnie meksykańsko-amerykańskiej stacjonował Winfield Scott Hancock. Kolega z klasy z West Point, Don Carlos Buell, przedstawił Hancocka Almirze i po krótkich zalotach pobrali się w 1850 roku i mieli dwoje dzieci. Jako żołnierz zawodowy generał dywizji Hancock był najbardziej znany ze swojego przywództwa w bitwie pod Gettysburgiem w 1863 roku.

Winfield Scott Hancock urodził się 14 lutego 1824 roku w Montgomery Square w Pensylwanii jako syn Benjamina Franklina i Elizabeth Hoxworth Hancock. Pochodził z długiej linii amerykańskich żołnierzy i został ochrzczony imieniem największego żyjącego żołnierza Ameryki – generała Winfielda Scotta, bohatera wojny 1812 roku.

W 1840 roku młody Hancock otrzymał upragnioną nominację do Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point. Hancock miał wtedy zaledwie szesnaście lat, był niski i słaby cztery lata później, miał 6′ 2″ i był silny. Jego przyjaciele i rówieśnicy z West Point, wśród których byli przyszli generałowie wojny secesyjnej: Stonewall Jackson, George B. McClellan, James Longstreet, George Pickett i Ulysses S. Grant. Hancock ukończył szkołę 30 czerwca 1844, 18. w klasie 44.

Pierwsze lata Hancocka w wojsku spędził nad rzeką Czerwoną w Teksasie i na pograniczu walcząc z Indianami. Kiedy w 1846 wybuchła wojna z Meksykiem, Hancock poprosił o przydział do jednostki bojowej, ale miał niewiele osiągnięć, które mógłby mu polecić. Ostatecznie, 13 lipca 1847 roku, młody oficer został przeniesiony do Vera Cruz, by służyć pod jego imiennikiem, generałem Winfieldem Scottem. Był tam wystarczająco długo, aby zdobyć wyróżnienia za odwagę w czterech różnych bitwach.

Pani Almira Russell Hancock, około 1860 roku

Kwatera główna pułku wróciła do St. Louis, a kolega z klasy z West Point, Don Carlos Buell, przedstawił Hancocka Almirze (Allie) Russell, córce wybitnego kupca z St. Louis. Po krótkich zalotach pobrali się 24 stycznia 1850 r. Para miała dwoje dzieci, Russella (1850-1884) i Adę Elizabeth (1857-1875).

5 listopada 1855 r. porucznik Hancock został mianowany asystentem kwatermistrza i wysłano go do Fort Myers na Florydzie podczas wojen seminolskich w latach 1856-7. Młoda rodzina Hancocka towarzyszyła mu na nowym stanowisku, gdzie Allie była jedyną kobietą na stanowisku. To była trudna i żmudna służba, ale Hancock szybko stał się nieodzowny, chociaż według Allie „bardzo nie lubił obowiązków kwatermistrza”.

Hancock stacjonował w południowej Kalifornii w listopadzie 1858 roku i pozostał tam wraz z Allie i dziećmi, służąc jako kapitan pod dowództwem przyszłego generała Konfederacji Alberta Sidneya Johnstona. Tam Hancock zaprzyjaźnił się z kilkoma oficerami z południa. Związał się szczególnie z Lewisem Armisteadem z Wirginii.

Po wybuchu wojny secesyjnej Armistead i inni mieszkańcy Południa wyjeżdżali, by dołączyć do Armii Konfederatów, podczas gdy Hancock pozostał w armii amerykańskiej. 15 czerwca 1861 r. Hancock i Allie zorganizowali przyjęcie dla swoich przyjaciół, którzy rozproszyli się z powodu wojny. Lewis Armistead oddał swoją Biblię i rzeczy osobiste Allie na przechowanie – do otwarcia tylko wtedy, gdy zginie w bitwie.

Hancock skierował się na Wschód, by zaoferować swoje usługi w obronie Unii. Przybywając do Waszyngtonu, Hancock został wezwany do kwatery głównej generała George'a B. McClellana, który 23 września 1861 r. mianował generała brygady Hancocka ochotników w Armii Potomaku.

Pierwsza akcja Hancocka miała miejsce podczas kampanii na półwyspie, gdzie dowodził brygadą w bitwie pod Williamsburgiem 5 maja 1862 roku. McClellan zatelegrafował do Waszyngtonu, że “Hancock był dziś wspaniały” i Hancock Wspaniały urodził się.

W bitwie pod Antietam Hancock objął dowództwo nad 1. dywizją w II korpusie po śmiertelnym zranieniu generała dywizji Israela B. Richardsona w przerażających walkach na Bloody Lane. Hancock dokonał dramatycznego wejścia na pole bitwy, galopując między swoimi żołnierzami a wrogiem, równolegle do Zatopionej Drogi.

General McClellan was replaced with General Ambrose Burnside as commander of the Army of the Potomac about that time, and he was replaced by General Joseph Hooker in the spring of 1863. Hancock was promoted to major general on November 29, 1862, and led his division in the disastrous attack on Marye’s Heights in the Battle of Fredericksburg the following month, where he was wounded in the abdomen.

In May 1863, Hancock’s division was instrumental in covering the withdrawal of Federal forces at the Battle of Chancellorsville – another terrible Union defeat – and he was wounded again. When General Darius Couch asked to be transferred out of the Army of the Potomac in protest of the actions of General Hooker, Hancock assumed command of II Corps, which he would lead until shortly before the war’s end.

Hancock at Gettysburg
Hancock would provide his most important service at Gettysburg, Pennsylvania. After hearing that General John Reynolds was killed early on July 1, Major General George Gordon Meade, the new commander of the Army of the Potomac, sent Hancock ahead to take command of the units on the field and assess the situation.

At 3:30 PM, on July 1, 1863, Hancock arrived at Gettysburg, and found the commander of the Union XI Corps, Major General Oliver Otis Howard, attempting to establish a defensive position. Federal positions had collapsed both north and west of town, and General Howard had ordered a retreat to the high ground south of town at Cemetery Hill.

Hancock then went to work establishing the Union battle line that would be known as the Fish Hook, and placed Union forces in a strong defensive position on Cemetery Ridge. Hancock’s determination boosted the morale of the retreating Union soldiers, but he played no direct tactical role on the first day.

On the second day, General Robert E. Lee attacked both Yankee flanks simultaneously, when USA General Daniel Sickles attempted to move his III Corps forward into the Peach Orchard. Sickles’ action exposed the Federal left flank just as CSA General James Longstreet launched his attack toward the Round Tops.

Seeing the trouble, Hancock sent his First Division under Brigadier General John Caldwell to aide Sickles. The second brigade of that division was the famed Irish Brigade. Prior to marching to the relief of Sickles, Father William Corby, the chaplain of the Irish Brigade, gave the soldiers general absolution for their sins.

In the evening, the Confederates reached the crest of Cemetery Ridge, but could not hold the position in the face of counterattacks from the II Corps, including an almost suicidal counterattack by the First Minnesota against a Confederate brigade, ordered in desperation by Hancock.

On the third day at Gettysburg, General Meade placed Hancock in command of the I and III Corps, along with his own II Corps. Hancock was then commanding three-fifths of the Army of the Potomac.

General Lee planned to have Longstreet command General George Pickett’s Virginia division plus six brigades from General A. P. Hill‘s Corps in an infantry attack on General Hancock’s II Corps position at the right center of the Union line on Cemetery Ridge. Prior to the attack, Confederate artillery would try to weaken the Union line.

Around 1 PM, between 150 to 170 Confederate guns began an artillery bombardment that was probably the largest of the war. After waiting about 15 minutes, 80 Federal cannons added to the din. During the artillery attack, Hancock rode along his line encouraging his men to hold their ground. A soldier who witnessed Hancock that day stated, “His daring heroism and splendid presence gave the men new courage.”

At about 3 PM, the cannon fire subsided, and 12,500 Southern soldiers from the command of General George Pickett stepped from the ridgeline and began to cross three-quarters of a mile of open ground, under intense fire from Union artillery massed on Cemetery Ridge, in what would be forever known as Pickett’s Charge.

In addition to the musketry and canister fire from Hancock’s II Corps, the Confederates suffered fierce flanking artillery fire from Union positions north of Little Round Top. Although the Federal line wavered and broke temporarily at a jog called the Angle, at a low stone fence just north of a patch of vegetation called the Copse of Trees, reinforcements rushed into the breach, and the Confederate attack was repulsed.

Hancock was not idle during the attack he seemed to be everywhere on the battlefield, directing regiments and brigades into the fight. As he approached the Vermont Brigade commanded by Brigadier General George Stannard, Hancock suddenly reeled in his saddle and began to fall to the ground. Two of Stannard’s officers sprang forward and caught Hancock as he fell.

A bullet had struck the pommel of Hancock’s saddle and penetrated eight inches into his right groin, carrying with it some wood fragments and a large bent nail from the saddle. His aides applied a tourniquet to stanch the bleeding Hancock removed the nail himself, and is said to have remarked wryly, “They must be hard up for ammunition when they throw such shot as that.”

During the infantry assault, General Hancock’s old friend, CSA General Lewis Armistead and his men reached the stone wall near the Copse of Trees. Armistead’s brigade got farther in the charge than any other, but they were quickly overwhelmed. This event has been called the High Watermark of the Confederacy – the closest they ever came to winning Southern independence.

Armistead was shot three times just after crossing the stone wall. Captain Henry Bingham of Hancock’s staff rushed to Armistead and told him that his old friend Hancock had just been wounded a few yards away. This scene is featured in Michael Shaara’s novel, The Killer Angels, in which Armistead is a principal character. Armistead was taken to a Union field hospital at the George Spangler Farm, where he died two days later.

General Hancock refused to leave the field until his troops had repulsed the Confederate attack. Though in much pain, he continued to direct and encourage his men. The Union victory was largely the result of the leadership of Major General Winfield Scott Hancock, and Gettysburg marked the zenith of his military career.

Hancock was taken to his father’s home in Norristown, Pennsylvania to recover. He was received at Norristown by his fellow citizens, and borne to his home on a stretcher, on the shoulders of soldiers of the Invalid Corps. When Hancock had recovered enough to travel to West Point, he was honored with public receptions there, in New York, and at St. Louis, where he went to see his family.

Image: General Winfield Scott Hancock

The Overland Campaign
In March, 1864, Hancock was again ordered to the front, and he led his old corps through General Ulysses S. Grant’s spring 1864 Overland Campaign, from the Rapidan to Petersburg. Grant was committed to a war of attrition, in which the superior Union forces would bleed Lee’s army dry. Union casualties would be high, but the Union had greater resources to replace lost soldiers and equipment.

Hancock served with distinction in the strenuous and bloody series of battles that began in the Wilderness in early May, and continued through Yellow Tavern, North Anna, Old Church, Cold Harbor, Trevilian Station, and finally to the ten-month siege at Petersburg, Virginia.

At Spotsylvania Court House on May 12, 1864, Hancock led a magnificent pre-dawn charge at the head of his whole corps of 20,000 men. The target was the Mule Shoe – a salient in the Confederate trenches. In less than an hour, the II Corps broke through the Rebel lines. Hancock took close to 4,000 prisoners, destroying a whole division of the Confederate Second Corps.

Hancock sent a brief despatch to General Grant: “General, I have captured from thirty to forty guns. I have finished up Johnson, and am now going into Early,” (Confederate Generals Edward “Allegheny” Johnson and Jubal Early). For those heroic efforts, Hancock earned the rank of major general. In June, his Gettysburg wound reopened, but he soon resumed command, sometimes traveling by ambulance.

Second Battle of Reams Station
Hancock’s only significant defeat occurred during the Siege of Petersburg. Soon after the Union success at the Battle of Weldon Railroad, Hancock’s II Corps was ordered to move south along that rail line, destroying track as it went. By late August 24, 1864, the II Corps was three miles south of Reams Station, when Hancock was informed that CSA General A.P. Hill’s infantry and General Wade Hampton’s cavalry were moving out of Petersburg’s defenses to meet this threat.

During the morning of August 25, Hampton started driving Hancock’s troops back up the Halifax Road toward Reams Station. Hill determined that a large frontal assault was needed to drive the Union forces off the railroad. It was 5:00 pm before the Confederates were ready for their second assault, and it began with a heavy artillery barrage.

Hampton and Hill were finally able to coordinate an attack upon the Union position, and under this pressure, overran the Union position, capturing 9 guns, 12 colors, and many prisoners. The II Corps was shattered, and swept from the field by 7:00 pm. Hancock realized his greatest defeat as a corps commander, losing nearly 3000 soldiers as casualties or as prisoners.

In Grant’s campaign against Lee, Hancock and his famed II Corps had been repeatedly called upon to plunge into the very worst of the fighting, and the casualties had been terrible. At the beginning of May 1864, the II Corps numbered 30,000 officers and men. Casualties since then had topped 26,000 killed, wounded or missing and he felt their losses deeply.

General Winfield Scott Hancock asked to be relieved of command of the II Corps on November 25, 1864. Constant pain from his old wound – he had never regained full mobility nor his youthful energy – and the loss of so many of his men contributed to his decision to give up field duty.

Hancock’s farewell message November 26, 1864:

Conscious that whatever military honor has fallen to me during my association with the Second Corps has been won by the gallantry of the officers and soldiers I have commanded… in parting from them, I am severing the strongest ties of my military life.

Hancock’s first assignment after leaving field duty was to command the ceremonial First Veterans Corps, a largely ceremonial post. For the next three months, Hancock was at Washington organizing wounded veterans for service – as much as his health would permit. He did more recruiting, commanded the Middle Department, and relieved General Philip Sheridan in command of forces in the now-quiet Shenandoah Valley.

By spring 1865, the war had ended at Appomattox Court House, and General Hancock – who for three years had been one of the most conspicuous figures in the Army of the Potomac – was not there to take part in the final triumph.

Execution of Lincoln Assassination Conspirators
In April 1865, General Hancock was summoned to Washington to take charge of carrying out the execution of the Lincoln Conspirators. President Abraham Lincoln had been assassinated on April 14, 1865, and by May 9, a military commission had been convened to try the accused. The assassin John Wilkes Booth was already dead, but his co-conspirators were quickly tried and convicted. President Andrew Johnson ordered the executions to be carried out on July 7.

Although Hancock was reluctant to execute some of the less-culpable conspirators, especially Mary Surratt. He wrote to Judge Clampitt, Surratt’s legal counsel:

I have been on many a battle and have seen death, and mixed with it in disaster and in victory. I have been in a living hell of fire, and shell and grapeshot, and, by God, I’d sooner be there ten thousand times over than to give the order this day for the execution of that poor woman. But I am a soldier, sworn to obey, and obey I must.

Hancock hoped that Surratt would receive a pardon from President Johnson, so hopeful that as commander of the Middle Military District, he posted messengers all the way from the Arsenal to the White House, ready to relay the news to him at a moment’s notice, should the pardon be granted. Nie było.

Hancock remained in the postwar army as brigadier general. In 1866, Ulysses S. Grant had him promoted to major general in the regular army, and he served at that rank for the rest of his life. He was sent west to command the Military Department of Missouri based at Fort Leavenworth, Kansas, but his time there was brief.

On November 29, 1868, President Andrew Johnson named Hancock to replace Philip Sheridan as military governor of Louisiana during Reconstruction. It was in this position, that he would issue General Order Number 40, that would essentially allow the civilian government to quickly replace the military government. Hancock’s refusal to use military authority to assist Republican radicals strengthened his ties to Democrats and angered Grant.

With the death of General George Gordon Meade in 1872, Hancock became the senior major general in the U.S. Army, and was assigned to take Meade’s place as commander of the Division of the Atlantic at Governor’s Island in New York harbor. Enjoying the fine living there, Hancock eventually weighed over 250 pounds.

Winfield and Allie were devastated by the early deaths of both of their children within a ten-year span. Their 18-year-old daughter Ada died of typhoid fever in 1875 in New York City. Son Russell, who was always sickly, left a wife and three children when he died on December 30, 1884, in Mississippi.

Presidential Candidate
Democratic strategists had considered Hancock a potential presidential nominee as early as 1864, and his name resurfaced during subsequent presidential campaigns. He finally received the Democratic nomination for President in 1880. He and Allie found the constant flow of political visitors maddening.

The Republicans nominated James A. Garfield, a longtime Ohio congressman, and attacked Hancock’s complete lack of political experience. Neither candidate for the 1880 Presidential Election inspired voters to shift political allegiance. Garfield won by less than ten thousand votes. But Hancock was the first Northerner to carry the Southern states since the war.

Hancock had refused to be examined by a doctor, despite the illnesses that plagued him late in life, maybe because the field surgeons at Gettysburg had caused horrible suffering in trying to remove the bullet and bone fragments from his wound. He had been ill for several days when doctors discovered that he had severe diabetes. He became delirious on the evening of February 5.

Winfield Scott Hancock died on February 9, 1886, at 2:35 PM, five days before his sixty-second birthday, at Governor’s Island, still in command of the Military Division of the Atlantic. After a brief funeral service at Trinity Church in New York City February 12, 1886, General Hancock’s remains were taken to his boyhood home of Norristown, PA, and placed alongside his daughter Ada in a mausoleum that he had designed.

Almira Russell Hancock received many requests to write about her husband and his military experiences and his correspondence. Her memoir, Reminiscences of Winfield Scott Hancock, was published in 1887 by Mark Twain’s publishing firm, Webster & Company. Afterward, she burned Hancock’s letters.

Almira Russell Hancock died in April 1893 and was buried near her family in St. Louis, Missouri. Although she outlived both of her children, she was survived by the three grandchildren fathered by her son Russell.

New York Times Article, April 23, 1893:

The funeral of Mrs. Almira Russell Hancock, widow of General Winfield Scott Hancock, who died at her home, the Gramercy, 34 Gramercy Park Thursday afternoon, took place yesterday at noon at the Protestant Episcopal Church of the Transfiguration on East Twenty-ninth Street.

General Winfield Scott Hancock equestrian statue at Gettysburg, Pennsylvania.
Bronze by Frank Edwin Ewell
Gettysburg National Military Park
Photograph of monument taken after an ice storm

Winfield Scott Hancock was a very able military commander. To the North, he was known as Hancock The Superb . The South called him The Thunderbolt of the Army of the Potomac. The Sioux and the Cheyenne called him Old Man of the Thunder. A man of great charisma and a commanding physical presence, he was a soldier’s soldier, something of an artist, amateur scientist, botanist, and he even wrote some verse.


Birth of Winfield Scott Hancock

Winfield Scott Hancock was born on February 14, 1824, in Montgomeryville, Pennsylvania.

Named after the legendary War of 1812 general, Winfield Scott, Hancock attended the Norristown Academy and public schools before he was nominated to the US Military Academy at West Point. He was an average student, graduating 18 th out of 25 and was assigned to the 6 th US Infantry.

Item #4903722 – 1995 Hancock Proof Card.

Initially, Hancock served in Indian Territory, which was uneventful. But when the Mexican-American War broke out, he volunteered to serve at the front. He recruited soldiers in Kentucky before being sent to Puebla, Mexico, where he served under his namesake, General Winfield Scott.

Item #47072A – 1991 Hancock Proof Card.

Hancock first saw battle at Contreras and Churubusco. He received a brevet promotion for his bravery in those battles. However, he was wounded at Churubusco and developed a fever that prevented him from participating in the breakthrough to Mexico City, which he always regretted. Hancock remained in Mexico until the signing of the peace treaty in 1848.

In the coming years, Hancock got married and served in Minnesota and Missouri. He was also in Florida for the end of the Third Seminole War. From there he served in Kansas and then California. Still in California at the outbreak of the Civil War, Hancock returned east to help General George McClellan organize and train the Army of the Potomac.

Appointed a brigadier general of volunteers, Hancock served in the Peninsular Campaign of 1862. During that campaign, he led a major counterattack at the Battle of Williamsburg. McClellan later telegraphed to Washington that “Hancock was superb today, which led to his nickname, “Hancock the Superb.” Over the next year, he would serve at Antietam, Fredericksburg, and Chancellorsville, suffering wounds at two of those battles.

US #2975n – Classic First Day Cover.

In May of 1863, Hancock took command of II Corps, which he led for most of the remaining two years of the war. Hancock played a big part in the battle of Gettysburg that July. He was given temporary command of the left wing of the army, organized the defenses at Cemetery Hill, and made the important decision to stand and fight there. On the second day of battle, he was in the center of the Union line at Cemetery Ridge and ordered a daring advance on the Confederates that helped buy time for the Union line to reorganize and survive the day. On July 3, Hancock and his troops took the brunt of Pickett’s Charge and he was seriously wounded. He later received the thanks of Congress for his role in the battle.

US #2975n –Mystic First Day Cover.

After recovering from his wound, Hancock returned to the front lines to participate in the attack on Richmond, Virginia, the following spring, leading II Corps in the battles of the Wilderness, Spotsylvania, Cold Harbor, and Petersburg.

Item #20078 – Commemorative cover marking Hancock’s 162nd birthday.

Following the war, Hancock continued to serve as a major general on the frontier. His military policies in Louisiana and Texas during the Reconstruction won Hancock the support of the Democrats, who nominated him for the presidency in 1880. After losing in a close election to Republican candidate James Garfield, he returned to military life. He died on February 9, 1886, in Governors Island, New York.


February 18, 1817 Friends and Enemies

The two looked across that field as gray and butternut soldiers formed up along seminary ridge. It’s unlikely they ever saw one another

Armistead is a prominent name in Virginia, the family going back to colonial days. Five Armistead brothers fought in the war of 1812. Major George Armistead commanded Fort McHenry during the battle that inspired Francis Scott Key to write the Star Spangled Banner. Major Armistead became an uncle on this day in 1817, to Lewis Addison Armistead, the first of eight children born to General Walker Keith Armistead and Elizabeth Stanley.

Lewis Addison Armistead

“Lothario” or “Lo” to his friends, Armistead followed in the family footsteps, attending the US Military Academy at West Point. He never graduated, some say he had to resign after breaking a plate over the head of fellow cadet and future Confederate General Jubal Early. Others say it was due to academic difficulties, particularly French class.

Armistead’s influential father gained him a 2nd Lieutenant’s commission nevertheless, awarded in 1839, about the same time his former classmates received theirs. Armistead’s field combat experience reads like a time-line of his age: cited three times for heroism in the Mexican-American War, wounded at the Battle of Chapultepec, going on to serve in the Mohave War and the Battle of the Colorado River.

Stellar though his military career was, the man’s personal life was a mess. Armistead survived two wives and two daughters, only to lose the family farm in a fire, all while fighting a severe case of Erysipelas, a painful skin condition known in the Middle Ages as “St. Anthony’s Fire”.

It’s been said that conjugating the “Be” verb changed after the Civil War. Before, it was the United States “are”. Afterward, it became the United States “is”. Not for no reason. This was a time when Patriotic Americans felt every bit the attachment to their states, as to the nation.

Fellow Americans took sides on the eve of the Civil War. Even brothers. Like his fellow Virginian Robert E. Lee, Armistead wanted no part of secession, but followed his state when it became inevitable.

Winfield Scott Hancock

Pennsylvania native Winfield Scott Hancock went the other direction, staying with the Union. Years later, Hancock would run for the Presidency, only narrowly losing to James A. Garfield. Noted for personal integrity in a time of rampant political corruption, President Rutherford B. Hayes said of Hancock, “… [I]f, when we make up our estimate of a public man, conspicuous both as a soldier and in civil life, we are to think first and chiefly of his manhood, his integrity, his purity, his singleness of purpose, and his unselfish devotion to duty, we can truthfully say of Hancock that he was through and through pure gold.”

Armistead and Hancock served together on the frontiers, developing a close personal friendship as early as 1844. On their final parting on the eve of war, Armistead made Hancock the gift of a new Major’s uniform. To Hancock’s wife he gave his own prayer book, bearing the inscription ”Trust In God And Fear Nothing”.

Three years came and went before the old friends once again faced one another, this time across the field of battle. Robert E. Lee tried to go after the Union right on that first day at Gettysburg, looking for a soft spot in the line. On day two, he went after the left. On the afternoon of July 3, 1863, Lee went straight up the middle.

The two looked across that field as gray and butternut soldiers formed up along seminary ridge. It’s unlikely they ever saw one another. The action has gone into history as “Pickett’s Charge”, though the term is a misnomer. Major General George Pickett commanded only one of three units taking part in the assault, under Lieutenant General James Longstreet.

The pace was almost leisurely as Pickett’s, Trimble’s and Pettigrew’s Confederate soldiers stepped over the stone wall. 13,000 crossing abreast, bayonets glinting in the sun, pennants rippling in the breeze.

You cannot escape the sense of history if you’ve ever crossed that field. Stepping off Seminary Ridge with a mile to go, you are awe struck at the mental image of thousands of blue clad soldiers, awaiting your advance. Halfway across and just coming into small arms range, you can’t help a sense of relief as you step across a low spot and your objective, the “copse of trees”, drops out of sight. If you can’t see them they can’t shoot at you. Then you look to your right and realize that cannon would be firing down the length of your lines from Little Round Top, as would those on Cemetery Hill to your left. Rising out of the draw you are now in full sight of Union infantry. You quicken your pace as your lines are torn apart from the front and sides. Fences hold in some spots along the Emmitsburg Road. Hundreds of your comrades are shot down in the attempt to climb over.

Finally you are over and it’s a dead run. Seeing his colors cut down, Hancock puts his hat atop his sword, holding it high and bellowing above the roar of the guns “Come on, boys, give them the cold steel! Who will follow me!”

The “High tide of the Confederacy” marks the point between the corner of a stone wall and that copse of trees, the farthest the shattered remnants of Longstreet’s assault would ever get. Lewis Armistead made it over that wall before being shot down, falling beside the wheels of a Union cannon.

I always wondered what would have happened had J.E.B. Stuart’s cavalry come out of the woods to the Union rear, but that wasn’t meant to be. The Confederate advance couldn’t hold, wilting in the face of overwhelming Federal firepower.

Gettysburg veterans on the 50th anniversary of the battle, July 1-3, 1913

Armistead lay bleeding as he asked a nearby soldier about Hancock. General Hancock was himself wounded by this time, the bullet striking his saddle pommel and entering his thigh, along with shards of wood and a saddle nail. When told his best friend was also wounded, Armistead said ”Not both of us on the same day!”. Armistead spoke to Captain Henry Bingham, Hancock’s aide, saying “Tell General Hancock, from me, that I have done him and you all a grave injustice”.

One day, the country would reunite. The two friends never did. Lewis Armistead died of his wounds, two days later.


A Doomed Charge For a Courageous Regiment

At another endangered point of the Union line along Cemetery Ridge, Hancock came under fire from a brigade of Alabamians under Brig. Gen. Cadmus Wilcox who were striving to exploit an opening in the Federal defenses. Looking for troops to stem the tide, Hancock had only the undersized 1st Minnesota Volunteer Infantry. He ordered them to charge the enemy lines, knowing that they would suffer terrible losses. The regiment charged and bought Hancock 10 minutes to bring up reinforcements to plug the gap. Hancock later wrote of the regiment, which lost 215 out of 262 engaged that day, “No soldiers, on any field, in this or any other country, ever displayed grander heroism.”

The battered Union left reformed along Cemetery Ridge and repulsed the remainder of the Confederate attacks. Federal units counterattacked the exhausted Rebels and recaptured some of the ground lost during the afternoon. As evening came on, Hancock heard the sound of heavy fighting from the direction of Cemetery Hill. Sensing danger, he ordered Gibbon to send Colonel Samuel Sprigg Carroll’s brigade to reinforce the Union position on the hill. The brigade arrived in time to throw back an enemy attack that had broken through the Federal infantry and threatened an artillery position near the cemetery. Concerned that Culp’s Hill was also in danger that evening, Hancock dispatched two regiments to bolster the Union position there.

Hancock’s decisiveness at key moments on the afternoon and evening of July 2 helped to prevent the collapse of the Union left and right. One officer wrote that Hancock “was indefatigable in his vigilance and personal supervision, ‘patching the line’ wherever the enemy was likely to break through.”


Campaign for Re-election

During his Second Term in office, Hancock took a much more active role in the running of his administration, as he had demonstrated in his last year during his previous term. Still, it would largely be relegated to the role of foreign affairs.

Domestic Issues

Reforma

In 1887 he signed an act creating the Interstate Commerce Commission. The ICC's purpose was to regulate railroads, to ensure fair rates, to eliminate rate discrimination, and to regulate other aspects of common carriers.

Srebro

One of the most volatile issues of the 1880s was whether the currency should be backed by gold and silver, or by gold alone. The issue cut across party lines, with western Republicans and southern Democrats joining together in the call for the free coinage of silver, and both parties' representatives in the northeast holding firm for the gold standard. Because silver was worth less than its legal equivalent in gold, taxpayers paid their government bills in silver, while international creditors demanded payment in gold, resulting in a depletion of the nation's gold supply.

Hancock remained on the sidelines for the entire fight, and order that the limits set by the Bland-Allison Act be strictly followed, unless dictated otherwise by Congress.

Tariffs

After significant gains for the Democratic Party in Congress following the 1884 elections, Congress narrowly passed a bill that cut the tariff from 47% to 30%. It was promptly signed into law by President Hancock. Later attempts to further decrease the tariff would be unsuccessful.

Prawa obywatelskie

The Rights of African Americans, both politically and socially, were treated with the same indifference as they had during Hancock's first term as President. Instead, he promoted in Congress funds to send former slaves to the US-sponsored nation of Liberia, at their behest. The Democrats were initially skeptical, but enough were brought over to allow significant finacial support of the endeavour.

Congress passed the Scott Act, written by Congressman William Lawrence Scott, which would prevent Chinese immigrants who left the United States from returning. The Scott Act easily passed both houses of Congress, and Hancock signed it into law on October 1, 1888.

Congress passed the Dawes Act, which provided for distribution of Indian lands to individual members of tribes, rather than having them continued to be held in trust for the tribes by the federal government. While a conference of Native leaders endorsed the act, in practice the majority of Native Americans disapproved of it. Hancock believed the Dawes Act would lift Native Americans out of poverty and encourage their assimilation into white society, but its ultimate effect was to weaken the tribal governments and encourage sale of Indian land to white speculators.

Polityka zagraniczna

Berlin Treaties

While the Berlin Conference had started during his first term, the fruits were not seen until well into the second. At the Berlin Conference concerning Africa, Hancock wanted to wanted three major goals to be achieved that the borders of Liberia be expanded according to their claims, that American interests in the Congo be preserved, that an American Military Base be established on the Congolese Coast. The fact that these goals represented such a large depature from those outlined in the Monroe Doctrine (expanding the role of the United States outside of the America's) raised the ire of many Republicans and some Northern Democrats, one of his most vocal opponents being New York Governor Grover Cleveland. However, Hancock managed to justify the base as a safeguard of American commerce in the African continent, and the American Commonwealth State of Liberia. The treaties would narrowly be approved by the Senate, allowing for the construction of a military installation at the Congo River Mouth near Banana, in the American Congo.

Kanał Nikaragua

While the treaty was approved in 1884, funds were not granted until 1886. A later treaty specified that the Canal would remain jointly under the control of the United States and Nicaragua as a condiminium territory, and that the United States has a right to station military forces within that condiminium. The canal itself would not be finished until 1893.

Judicial Appointments

Supreme Court Appointments

During his first term, Hancock successfully appointed two justices to the Supreme Court of the United States. The first, Lucius Q.C. Lamar, was a former Mississippi Senator. When William Burnham Woods died, Hancock nominated Lamar to his seat in late 1887. While Lamar had been well-liked as a Senator, his service under the Confederacy two decades earlier caused many Republicans to vote against him. Lamar's nomination was confirmed by the narrow margin of 34 to 26.

Chief Justice Morrison Waite died a few months later, and Hancock nominated Melville Fuller to his seat on April 30, 1888. Fuller accepted the Supreme Court nomination, and the Senate Judiciary Committee spent several months examining the little-known nominee. Finding him acceptable, the Senate confirmed the nomination 48 to 13.


Obejrzyj wideo: Leaders u0026 Legacies of the Civil War: Winfield Scott Hancock (Grudzień 2021).