Historia

Oś czasu prawa rzymskiego


  • 450 p.n.e.

    Opracowano prawa „Dwunastu Tablic”, podstawy prawa rzymskiego.

  • 367 p.n.e.

    Uchwalono ustawę umożliwiającą rzymskim plebom bycie konsulami.

  • 339 p.n.e.

    Leges Publilae dekretuje, że jeden z dwóch cenzorów Rzymu musi być plebejuszem.

  • C. 242 p.n.e.

    Specjalni sędziowie (praetor peregrinus) zaczynają nadzorować spory prawne dotyczące obywateli nierzymskich.

  • 131 n.e

    Najpierw skodyfikowano Edykt Pretora, coroczne oświadczenie o zmianach w prawie rzymskim.

  • 212 CE

    Edykt Karakalli przyznaje obywatelstwo rzymskie wszystkim wolnym mieszkańcom Cesarstwa Rzymskiego.

  • C. 292 n.e

    Powstaje „Codex Gregorianus”, zbiór streszczeń rzymskich dokumentów prawnych.

  • 295 n.e

    Powstaje „Codex Hermogenianus”, zbiór streszczeń rzymskich dokumentów prawnych.

  • C. 430 n.e. - 439 n.e.

    Powstaje „Kodeks Teodozjański”, zbiór ponad 2700 rzymskich praw.

  • 528 n.e. - 534 n.e.

    Powstaje „Codex Iustinianus”, zbiór streszczeń rzymskich dokumentów prawnych.

  • 533 n.e

    Część „Przegląd” „Corpus Iuris Civilus” składa się i podsumowuje ponad 2000 rzymskich dokumentów prawnych.


Prawo rzymskie

Nasi redaktorzy zweryfikują przesłany przez Ciebie artykuł i zdecydują, czy należy poprawić artykuł.

prawo rzymskieprawo starożytnego Rzymu od czasu założenia miasta w 753 p.n.e. do upadku cesarstwa zachodniego w V w. n.e. W Cesarstwie Wschodnim, czyli Bizancjum, pozostawało ono w użyciu do 1453 roku. Jako system prawny, prawo rzymskie wpłynęło na rozwój prawa w większości cywilizacji zachodniej, a także w niektórych częściach Wschodu. Stanowi podstawę kodeksów prawnych większości krajów Europy kontynentalnej (zobaczyć prawo cywilne) i systemy pochodne gdzie indziej.

Termin „prawo rzymskie” często odnosi się dziś do czegoś więcej niż do praw społeczeństwa rzymskiego. Wykształcone przez Rzymian instytucje prawne miały wpływ na prawa innych narodów w czasach długo po zniknięciu Cesarstwa Rzymskiego oraz w krajach, które nigdy nie podlegały władzy rzymskiej. Weźmy najbardziej uderzający przykład, w dużej części Niemiec, aż do przyjęcia wspólnego kodeksu dla całego imperium w 1900 r., prawo rzymskie obowiązywało jako „prawo pomocnicze”, to znaczy było stosowane, chyba że zostało wykluczone przez sprzeczne lokalne zaprowiantowanie. Jednak to prawo, które obowiązywało w niektórych częściach Europy długo po upadku Cesarstwa Rzymskiego, nie było prawem rzymskim w swojej pierwotnej formie. Chociaż jego podstawą było rzeczywiście Corpus Iuris Civilis – ujednolicające prawodawstwo cesarza Justyniana I – prawo to było interpretowane, rozwijane i dostosowywane do późniejszych warunków przez pokolenia prawników począwszy od XI wieku i otrzymało uzupełnienia ze źródeł nierzymskich .


ŚREDNIOWIECZNE PRAWO RZYMSKIE

Prawo rzymskie nadal wpływało na prawo europejskie po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego pod panowanie plemion germańskich, ale nie jako prawo terytorialne, ale jedynie jako prawo osobiste tej części ludności, która twierdziła, że ​​jest Rzymianką, a nie germańską. Wśród germańskich królestw Europy Zachodniej władcy, tacy jak Wizygoccy królowie Hiszpanii, stosowali dla swoich rzymskich poddanych zwulgaryzowane formy prawa rzymskiego. Podstawą tych praw był zwykle Kodeks Teodozjański a nie Justyniana, ponieważ ten pierwszy był rozpowszechniany przed upadkiem Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Korpus Justyniana został skompilowany dopiero po znacznej utracie władzy rzymskiej na Zachodzie. Prawo rzymskie wpłynęło również na zachodnią Europę, ponieważ było używane jako podstawa prawa kanonicznego (kościelnego) w Kanoniczna jurysdykcja korpusu (Ciało Prawa Kanonicznego), a rzymskie prawo cywilne i kanoniczne również stało się podstawą gmina, zbiór zasad prawnych powszechnie akceptowanych w całej Europie. W każdym rozwijającym się państwie późnego średniowiecza i wczesnego okresu nowożytnego prawo rzymskie miało różny wpływ na prawa lokalne i królewskie, w zależności od geograficznej bliskości dawnych rzymskich obszarów cesarskich i indywidualnego rozwoju w poszczególnych państwach.

Chociaż na Wschodzie nauczano jej nieprzerwanie, dopiero pod koniec XI wieku Zachód na nowo odkrył Corpus Iuris Civilis Justyniana, a tekst był następnie studiowany i nauczany na średniowiecznych uniwersytetach w całej zachodniej Europie, począwszy od XII wieku. To nowe badanie Corpus Iuris Civilis rozpoczęła się w Bolonii we Włoszech, na uniwersyteckiej szkole prawniczej i stała się popularna z wielu powodów. Imperium Rzymskie Justyniana i średniowieczne Święte Cesarstwo Rzymskie łączyły się w umysłach wielu. Justynian był postrzegany jako cesarz Świętego Rzymu, a jego prawa jako ustawodawstwo cesarskie. Ponadto, XII-wieczni prawnicy uznali, że prawo rzymskie reprezentuje wysoki rozwój myśli prawnej, i widzieli prawo rzymskie jako „rozum pisany”, a zatem nadrzędne w stosunku do innego prawa.

Uczeni uniwersyteccy studiowali nie tylko Corpus Iuris Civilis, dodawali także własne wyjaśnienia i interpretacje, które często stawały się równie ważne jak tekst oryginalny. Najwcześniejsi z tych uczonych byli znani jako glosatorzy, którzy pisali komentarze marginalne lub międzywierszowe zwane glosami do całego tekstu Justyniana. W tym procesie odkryli pewne niespójności i sprzeczności, których pospieszny komitet Triboniana nie zdołał wyeliminować. Glosatorzy próbowali rozwiązać takie rozbieżności poprzez interpretację. W latach 1220-1250 glosator Franciscus Accursius skompilował zbiór wybranych glos, który stał się znany jako Glossa ordinaria (lub Wielki połysk ).

Za glosatorami szli komentatorzy (lub postglosatorzy). Nie tylko kontynuowali pracę glosatorów, ale także wnieśli własną wiedzę prawniczą, pisząc oryginalne komentarze na ten temat Corpus Iuris Civilis i Glossa zwyczajna. Stosowali również prawo do swojego czasu, pisząc opinie prawne w odpowiedzi na pytania dotyczące rzeczywistych spraw. Dwoma najważniejszymi z wczesnych komentatorów byli Bartolus z Saxoferrato i Baldus z Ubaldis. Najaktywniejsi komentatorzy byli w XIV i XV wieku i, podobnie jak glosatorzy, w większości byli Włochami.


Prawo rzymskie

Większość uczonych przytacza system rzymski jako najważniejszą tradycję wpływającą na prawo zachodnie. Prawo rzymskie było mniej egalitarne niż prawo ateńskie, gdyż jego pierwszym celem była ochrona arystokratycznych posiadaczy ziemskich. Co więcej, rozprzestrzenianie się prawa rzymskiego nastąpiło poprzez imperium i dominację militarną. Jednak tradycja rzymska zaszczepiła również kilka podstawowych zasad rządów prawa, w tym potrzebę publicznej znajomości prawa cywilnego i procedur sądowych, że prawo powinno być stabilne i ewoluować zgodnie z precedensem i okolicznościami oraz że prawo naturalne (powszechne prawa człowieka) mogą stanowić podstawę dla prawa pozytywnego (stworzonego przez człowieka). Tradycja rzymska była podtrzymywana przez Cesarstwo Bizantyjskie i z czasem została włączona do większości europejskiego prawa i praktyki w całym Świętym Cesarstwie Rzymskim.


Tabela trzecia

Jeśli ktoś oszukał innego, nie zwracając tego, co zostało mu przekazane na przechowanie, musiałby zapłacić podwójną kwotę kary. Obowiązywała teraz maksymalna stopa procentowa, unciarum faemus (foemus?) (prawdopodobnie 10%) Na spłatę długu potwierdzonego przez sąd trzeba było zapłacić trzydzieści dni.

Następnie jeden mógł zostać zatrzymany siłą, a sąd wręczałby wierzycielowi na okres do sześćdziesięciu dni (najprawdopodobniej za robociznę). Potem można było sprzedać w niewolę. Osoba niebędąca Rzymianinem nie mogła nabyć własności przez usucapio (patrz tabela 4). Rzymski właściciel zawsze mógł zażądać, aby mu go zwrócono.


Dominacja kontra Pryncypat

Zrozumienie etykiet może pomóc w zrozumieniu tego okresu. Francuzi odnoszą się do Dominatu jako

le Bas Empire le Haut Empire Imperium Le Haut dominus Dominus vobiscum le Bas Empire


Historyczna oś czasu

„W Atenach i innych greckich państwach-miastach [około 1100 pne - 400 pne] status atimia [dosłownie bez honoru, forma pozbawienia praw] został nałożony na przestępców kryminalnych. Status ten wiązał się z utratą wielu praw obywatelskich, w tym prawo do uczestniczenia w polis (polity) Oczywiście na początku te prawa miały tylko elity, więc pozbawienie praw wyborczych [utrata prawa do głosowania] było karą wymierzoną elitom dewiacyjnym.

W starożytnym Rzymie kara infamia [utrata praw publicznych] mogła być nakładana na przestępców kryminalnych. W tym przypadku zasadniczymi karami była utrata praw wyborczych i prawa do służby w legionach rzymskich (pożądana okazja).

W średniowiecznej Europie [okres historyczny kończący się w XVI wieku] doktryny prawne „śmierci cywilnej” i „wykluczenia” przekazywały podobne pojęcia. Podobnie jak w przypadku atimii, skazani śmiercią cywilną na ogół ponieśli całkowitą utratę praw obywatelskich (w niektórych wczesnych tekstach germańskich status wyjęty spod prawa oznaczał „utratę pokoju”, porównywalną do zostania wilkiem, ponieważ banita musiał „żyć na Las'). W skrajnych przypadkach śmierć cywilna może być szkodliwa lub śmiertelna, ponieważ banici mogą zostać bezkarnie zabici przez każdego lub ich własność zostanie przejęta. W większości średniowiecznych kontekstów prawa polityczne miały niewielkie znaczenie merytoryczne. Ale model śmierci cywilnej przeniósł się do części współczesnego prawa karnego”.

dr Jeff Manza i dr Christopher Uggen Wykluczeni: pozbawienie praw obywatelskich przez zbrodniarzy i amerykańska demokracja, 2006

1607 - 1776 - Praktyka „śmierci cywilnej” zostaje przeniesiona do kolonii brytyjskich w Ameryce

„Kryminalne pozbawienie praw obywatelskich ma swoje korzenie w karze 'śmierci cywilnej', nakładanej za przestępstwa kryminalne na mocy prawa greckiego, rzymskiego, germańskiego, a później anglosaskiego. dziedziczenia lub tworzenia własności i utraty wszystkich praw obywatelskich. Zasady te zostały przeniesione do kolonii brytyjskich [pierwsza brytyjska osada została założona w Jamestown w stanie Wirginia w 1607 r.], które później stały się Kanadą i Stanami Zjednoczonymi [w 1776 r.]”.

Debora Parkes, LLM „Burny wyborcze za kratkami: ku uchyleniu prawa dotyczącego pozbawienia praw więźniów” Temple Przegląd praw politycznych i praw obywatelskich, jesień 2003

1764 - 1776 - W koloniach brytyjskich toczy się publiczna debata na temat tego, czy głosowanie jest prawem czy przywilejem

„[A] poza kwalifikacjami majątkowymi, nie istniały sztywne zasady rządzące kolonialnymi prawami wyborczymi, a odpowiednio prawa wyborcze [głosowania] były dość zróżnicowane. Co więcej, w praktyce egzekwowanie stosowania praw wyborczych było nierówne i zależne od lokalnych okoliczności.

Okres rewolucyjny [mniej więcej 1764-1776]. był świadkiem gorących publicznych dyskusji i ostrego konfliktu politycznego w sprawie [głosowania] franczyzy. Zawarte w tych argumentach było twierdzenie, że głosowanie nie jest prawem, ale przywilejem, który państwo mogło zgodnie z prawem przyznać lub ograniczyć we własnym interesie.

Jednak był problem z tą wizją prawa wyborczego. nie można było argumentować, że głosowanie jest prawem lub prawem naturalnym bez otwierania puszki Pandory. Jeśli głosowanie było prawem naturalnym, to każdy powinien je posiadać.

W okresie rewolucyjnym ukształtowało się lub zostało zorganizowane kilka ważnych kwestii prawnych i jurysdykcyjnych. Po pierwsze, prawo wyborcze zostało zdefiniowane jako kwestia konstytucyjna. W tym leczeniu kryło się przekonanie, że wymogi dotyczące prawa wyborczego powinny być trwałe i trudne do zmiany”.

1789 - Konstytucja Stanów Zjednoczonych łączy głosowanie w wyborach krajowych z zasadami wyborczymi stanowymi

Wykonanie przez artystę podpisania Konstytucji Stanów Zjednoczonych w 1789 r
Źródło: „Scene at the Signing of the Constitution of the United States”, commons.wikimedia.org (dostęp 28 czerwca 2013)

„Na mocy Artykułów Konfederacji [ratyfikowanych w 1777] stany zachowały całkowitą kontrolę nad [głosowaniem] franczyzy. Ale Konstytucja Stanów Zjednoczonych stworzyła powiązanie między stanowymi zasadami wyborczymi a prawem do głosowania w wyborach krajowych: ci, którzy uczestniczył w wyborach do „najliczniejszego oddziału stanowej władzy ustawodawczej". sugerują, że większość członków przywództwa politycznego nowego narodu nie popierała bardziej demokratycznej franczyzy.

Uzależniając prawo wyborcze w wyborach krajowych od stanowych praw wyborczych, autorzy Konstytucji skompromitowali swoje spory merytoryczne, aby rozwiązać potencjalnie wybuchowy problem polityczny. Obywatelstwo nowego narodu – kontrolowanego przez rząd federalny – zostało oderwane od prawa do głosowania”.

19 kwietnia 1792 - Konstytucja Kentucky jako pierwsza wśród stanów USA wprowadziła karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Kentucky została ratyfikowana. Stwierdza ona: „Powinny zostać wprowadzone prawa wykluczające z prawa wyborczego tych, którzy następnie zostaną skazani za przekupstwo, krzywoprzysięstwo, fałszerstwo lub inne poważne przestępstwa i wykroczenia”.

9 lipca 1793 - Konstytucja Vermont ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Vermont zostaje ratyfikowana. Daje on państwowemu sądowi najwyższemu uprawnienia do pozbawiania prawa osób winnych przekupstwa, korupcji lub innych przestępstw.

1800-1849

29 listopada 1802 - Konstytucja Ohio ustanawia karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Ohio została ratyfikowana. Stanowi on: „Ustawodawca ma pełne prawo do wyłączenia z przywileju głosowania każdej osoby skazanej za przekupstwo, krzywoprzysięstwo lub inne niesławne przestępstwo”.

22 stycznia 1812 r. - Konstytucja Luizjany ustanawia karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Luizjana zostaje ratyfikowana. Stwierdza ona: „Powinny zostać wprowadzone prawa wykluczające z prawa wyborczego tych, którzy następnie zostaną skazani za przekupstwo, krzywoprzysięstwo, fałszerstwo lub inne poważne przestępstwa lub wykroczenia”. W szczególności zabrania głosowania osobom skazanym za „uczestniczenie w pojedynku ze śmiercionośną bronią przeciwko obywatelowi Luizjany”.

10 czerwca 1816 r - Konstytucja stanu Indiana ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Indiana zostaje ratyfikowana. Stanowi on: „Zgromadzenie Ogólne ma pełne prawo do wyłączenia z przywileju wyboru lub bycia wybranym każdą osobę skazaną za niesławne przestępstwo”.

7 lipca 1817 r. - Konstytucja Missisipi ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Missisipi zostaje ratyfikowana. Stwierdza ona: „Powinny zostać wprowadzone prawa wykluczające z prawa wyborczego tych, którzy następnie zostaną skazani za przekupstwo, krzywoprzysięstwo, fałszerstwo lub inne poważne przestępstwa lub wykroczenia”.

12 października 1818 r. - Konstytucja Connecticut ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Connecticut została ratyfikowana. Zakazuje głosowania „osób skazanych za przekupstwo, fałszerstwo, krzywoprzysięstwo, pojedynki, oszukańcze bankructwo, kradzież lub inne przestępstwo, za które nałożono niesławną karę”.

5 lipca 1819 - Konstytucja Alabamy ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Alabama została ratyfikowana. Stwierdza ona: „Powinno się wprowadzić prawo wyłączające z prawa wyborczego tych, którzy w przyszłości zostaną skazani za przekupstwo, krzywoprzysięstwo, fałszerstwo lub inne poważne przestępstwa i wykroczenia”.

12 czerwca 1820 r - Konstytucja Missouri ustanawia karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Missouri zostaje ratyfikowana. Stanowi on: „Zgromadzenie Ogólne ma prawo wyłączyć z prawa wyborczego wszystkie osoby skazane za przekupstwo, krzywoprzysięstwo lub inne niesławne przestępstwo”. Konstytucja również wyraźnie zakazuje skazanych za przekupstwo wyborcze na dziesięć lat.

28 sierpnia 1821 - Konstytucja Nowego Jorku ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Nowy Jork zostaje ratyfikowana. Stwierdza, że ​​„ustawy mogą być uchwalane przez wyłączenie z prawa wyborczego osób skazanych za niesławne przestępstwa”.

14 stycznia 1830 - Konstytucja Wirginii ustanawia karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Wirginia zostaje ratyfikowana. W szczególności zabrania głosowania „skazanym za niesławne przestępstwo”.

8 listopada 1831 - Konstytucja Delaware ustanawia karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Delaware została ratyfikowana. Stwierdza, że ​​„Ustawodawca może nałożyć pozbawienie prawa wyborczego jako karę za przestępstwo”. Konstytucja również wyraźnie zakazuje głosowania skazanym za przestępstwo.

maj 1834 - Konstytucja Tennessee ustanawia karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Tennessee została ratyfikowana. Stwierdza, że ​​„mogą być uchwalane ustawy wyłączające z prawa wyborczego osoby, które mogą zostać skazane za niesławne przestępstwa”.

3 grudnia 1838 r - Konstytucja Florydy ustanawia karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Floryda zostaje ratyfikowana. Stanowi on: „Zgromadzenie Ogólne ustanawia prawa wykluczające z prawa wyborczego tych, którzy zostali lub mogą zostać skazani za przekupstwo, krzywoprzysięstwo, fałszerstwo lub inne poważne przestępstwo lub wykroczenie”. Stanowi również, że „Zgromadzenie Ogólne ma prawo do wyłączenia z prawa wyborczego wszystkich osób skazanych za przekupstwo, krzywoprzysięstwo lub inne niesławne przestępstwa”. Konstytucja weszła w życie w 1845 roku, kiedy Floryda stała się stanem USA.

5 listopada 1842 - Konstytucja Rhode Island ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Rhode Island zostaje ratyfikowana. W szczególności zabrania głosowania osobom „skazanym za przekupstwo lub jakiekolwiek przestępstwo uznane przez prawo zwyczajowe za niesławne, dopóki nie zostanie wyraźnie przywrócone prawo wyborcze aktem Zgromadzenia Ogólnego”.

29 czerwca 1844 r - Konstytucja New Jersey ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu New Jersey została ratyfikowana. W szczególności zabrania głosowania „skazanym za przestępstwa, chyba że zostanie ułaskawione lub przywrócone przez prawo do prawa wyborczego”. Stwierdza również, że „Ustawodawca może uchwalić ustawy pozbawiające prawa wyborcze osoby, które zostaną skazane za przekupstwo”.

5 listopada 1845 - Konstytucja Luizjany ratyfikowana, aby zabronić głosowaniu każdemu, kto zostanie skazany na ciężką pracę

Konstytucja stanu Luizjana w szczególności zakazuje głosowania „podlegającym zakazowi” lub „skazującym za jakiekolwiek przestępstwo karane ciężką pracą”.

27 sierpnia 1845 - Konstytucja Teksasu ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Ratyfikowana zostaje konstytucja stanu Teksas. Stwierdza ona: „Powinny zostać wprowadzone prawa wyłączające z prawa wyborczego osoby, które w przyszłości zostaną skazane za przekupstwo, krzywoprzysięstwo, fałszerstwo lub inne poważne przestępstwa”.

3 sierpnia 1846 - Konstytucja Iowa ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Iowa została ratyfikowana. Zakazuje głosowania „skazanym za jakiekolwiek niesławne przestępstwo”.

3 listopada 1846 - Konstytucja Nowego Jorku ratyfikowana, aby zakazać osobom skazanym za „niesławne” przestępstwa z głosowania

Ratyfikowana zostaje nowa konstytucja stanu Nowy Jork. Stwierdza, że ​​„mogą być uchwalane ustawy wyłączające z prawa wyborczego wszystkie osoby, które zostały lub mogą zostać skazane za przekupstwo, kradzież lub jakiekolwiek inne niesławne przestępstwo oraz za obstawianie wyborów”.

1 lutego 1848 - Konstytucja Wisconsin ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Ratyfikowana zostaje konstytucja stanu Wisconsin. Stwierdza, że ​​„Ustawy mogą być uchwalane wyłączając z prawa wyborczego wszystkie osoby.skazany za przekupstwo, kradzież lub jakiekolwiek niesławne przestępstwo. i do obstawiania wyborów."

Listopad 1849 - Konstytucja Kalifornii ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Kalifornia została ratyfikowana. Stwierdza ona: „Powinny zostać wprowadzone prawa wyłączające z prawa wyborczego tych, którzy w przyszłości zostaną skazani za przekupstwo, krzywoprzysięstwo, fałszerstwo lub inne poważne przestępstwa”. Konstytucja zabrania również głosowania „osób skazanych za jakiekolwiek niesławne przestępstwa”. Konstytucja weszła w życie wraz z państwowością w 1850 roku.

1850-1899

4 czerwca 1851 - Konstytucja Maryland ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Maryland zostaje ratyfikowana. Zabrania głosowania osobom „skazanym za kradzież lub inne niesławne przestępstwo”, chyba że władza wykonawcza ułaskawi również osoby skazane za przekupstwo w wyborach „na zawsze zdyskwalifikowane z głosowania”.

29 sierpnia 1857 - Konstytucja Minnesoty ustanawia karne pozbawienie praw wyborczych

Konstytucja stanu Minnesota zostaje ratyfikowana. W szczególności zabrania głosowania na „skazanych za zdradę stanu lub przestępstwa do czasu przywrócenia praw obywatelskich”. To weszło w życie wraz z państwowością w 1858 roku.

Listopad 1857 - Konstytucja Oregonu ustanawia karne pozbawienie praw obywatelskich

Konstytucja stanu Oregon została ratyfikowana. W szczególności zakazuje głosowania „skazanym za przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności”. Konstytucja ta weszła w życie wraz z państwowością w 1859 roku.

3 lutego 1870 r - 15. poprawka do konstytucji USA daje głos na byłych niewolników i zakazuje pozbawienia praw obywatelskich na tle rasowym

Grafika z 1867 r. przedstawiająca Afroamerykanów głosujących przez A.R. Waud
Źródło: Biblioteka Kongresu, „Prawo do głosowania”, www.loc.gov (dostęp 28 czerwca 2013)

15. poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych została ratyfikowana 3 lutego 1870 r. Stanowi ona: „Prawo obywateli Stanów Zjednoczonych do głosowania nie może być odmawiane ani ograniczane przez Stany Zjednoczone ani przez żaden stan ze względu na rasę, kolor skóry lub poprzedni stan niewoli. § 2. Kongres ma prawo egzekwować ten artykuł za pomocą odpowiedniego ustawodawstwa."

1882 - Kongres USA uchwalił ustawę Edmunds, zakazującą poligamistom głosowania

„W 1882 roku Kongres uchwalił ustawę Edmunds. Potwierdzała ona, że ​​poligamia jest przestępstwem zagrożonym karą pięciu lat więzienia i grzywną w wysokości 500 dolarów.

Encyklopedia historii stanu Utah „Polygamia”, www.media.utah.edu (dostęp 15 lipca 2009)

1900-1949

1901 - Nowa konstytucja Alabamy rozszerza karne pozbawienie praw obywatelskich w celu utrzymania białej supremacji

„Pomiędzy 1890 a 1910 r. wiele stanów przyjęło nowe prawa lub zrekonfigurowało wcześniej istniejące prawa, aby utrudnić nowo uwłaszczonym czarnoskórym obywatelom, których prawa zostały rozszerzone zarówno przez czternastą, jak i piętnastą poprawkę.

Celem tych różnych środków, jak wyjaśnił prezydent Alabamy z 1901 r., całkowicie biała konwencja konstytucyjna, było „w granicach nałożonych przez konstytucję federalną w celu ustanowienia białej supremacji”.

Konstytucja z 1901 r. stanowiła, co następuje: „Z rejestracji i głosowania wykluczone zostaną następujące osoby, a mianowicie:

Wszystkim idiotom i obłąkanym, którzy z powodu wyroku skazującego zostaną wykluczeni z głosowania w momencie ratyfikacji niniejszej Konstytucji, którzy zostaną skazani za zdradę stanu, morderstwo, podpalenie, malwersacje, nadużycia na stanowisku, kradzież, otrzymanie skradzionego mienia , zdobywanie mienia lub pieniędzy pod fałszywym pretekstem, krzywoprzysięstwo, suboracja krzywoprzysięstwa, rabunek, napaść z zamiarem rabunku, włamanie, fałszerstwo, przekupstwo, napaść i pobicie żony, bigamia, cudzołóstwo, sodomia, kazirodztwo, gwałt, mieszanie ras, przestępstwo przeciwko naturze lub przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności lub za niesławne przestępstwo lub przestępstwo o charakterze moralnym, każda osoba, która zostanie skazana za włóczęgę lub włóczęgę, lub za sprzedaż lub ofertę sprzedaży swojego głosu lub głosu innego lub kupowania lub oferowania kupna głosu innej osoby, lub dokonywania lub oferowania fałszywego zwrotu w jakichkolwiek wyborach przez naród lub w jakichkolwiek prawyborach w celu uzyskania nominacji lub elekcji czenia jakiejkolwiek osoby do jakiegokolwiek urzędu lub podporządkowania świadka lub rejestratora w celu zabezpieczenia rejestracji jakiejkolwiek osoby jako wyborcy.”

dr Elizabeth Hull Pozbawienie praw byłych przestępców, 2006

1950-1999

9 września 1957 - Prezydent Eisenhower podpisuje ustawę o prawach obywatelskich z 1957 r.

„Kongres uchwala Ustawę o Prawach Obywatelskich z 1957 r., dając Prokuratorowi Generalnemu Stanów Zjednoczonych uprawnienia do wnoszenia pozwów w imieniu Afroamerykanów, którym odmówiono prawa do głosowania. Ustawa o prawach obywatelskich z 1875 r. Między innymi ustawa upoważnia prokuratora generalnego USA do pozwania w celu skorygowania dyskryminacji i zastraszania potencjalnych wyborców”.

American Civil Liberties Union (ACLU) „Voting Rights Act Timeline”, www.aclu.org 4 marca 2005

6 sierpnia 1965 - Prezydent Johnson podpisuje ustawę o prawach głosu

Prezydent Lyndon Johnson podpisuje ustawę o prawach głosu
Źródło: National Archives, „Photograph of President Lyndon Johnson Signing the Voting Rights Act”, archives.gov, 6 sierpnia 1965

„Prezydent Johnson podpisał ustawę [Voting Rights Act] w dniu 6 sierpnia 1965 r. Sekcja 2 ustawy, która ściśle nawiązywała do języka 15. poprawki, nakładała ogólnokrajowy zakaz odmowy lub skrócenia prawa do głosowania w sprawie testy umiejętności czytania i pisania na skalę ogólnokrajową. Wśród innych przepisów Ustawa zawierała specjalne przepisy wykonawcze skierowane do tych obszarów kraju, w których Kongres uważał, że potencjał dyskryminacji jest największy. Zgodnie z sekcją 5, jurysdykcje objęte tymi specjalnymi przepisami nie mogły wszelkie zmiany mające wpływ na głosowanie do czasu, gdy Prokurator Generalny lub Sąd Okręgowy Stanów Zjednoczonych dla Dystryktu Kolumbia ustali, że zmiana nie miała dyskryminującego celu i nie miałaby dyskryminującego skutku.Ponadto, Prokurator Generalny może wyznaczyć hrabstwo objęte tymi szczególne przepisy dotyczące powołania federalnego egzaminatora w celu sprawdzenia kwalifikacji osób, które chciały się zarejestrować głosować. Ponadto, w tych hrabstwach, w których pełnił funkcję egzaminatora federalnego, prokurator generalny mógł zażądać, aby obserwatorzy federalni monitorowali działania w lokalu wyborczym hrabstwa.

Amerykański Departament Sprawiedliwości „The Voting Rights Act of 1965”, www.usdoj.gov (dostęp 15 lipca 2009)

[ Uwaga redaktora’ : Ustawa o prawach głosu została przedłużona w 1970 na pięć lat, 1975 na siedem lat, 1982 na 25 lat, aw 2006 na dodatkowe 25 lat. 25 czerwca 2013 r. w sprawie Shelby przeciwko posiadaczowi , Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych unieważnił sekcję 4 ustawy o prawach głosu w decyzji 5-4.]

24 maja 1966 r - Sąd Najwyższy w Kalifornii Otsuka przeciwko Hite Definiuje termin „niesławne zbrodnie”

Sąd Najwyższy Kalifornii orzeka w Otsuka przeciwko Hite że sformułowanie „niesławne zbrodnie” w konstytucji stanowej powinno pozbawiać prawa wyborczego tylko tych, „których uważa się, że stanowią zagrożenie dla integralności procesu wyborczego”.

13 czerwca 1967 - Sąd Najwyższy Nowego Jorku orzeka, że ​​pozbawienie praw w sprawach karnych jest rozsądne i zgodne z konstytucją Zielony przeciwko Radzie Wyborczej

Sąd Najwyższy Nowego Jorku orzeka w Zielony przeciwko Radzie Wyborczej że ustawy o karnym pozbawieniu praw obywatelskich są zgodne z konstytucją, argumentując, że „człowiek, który łamie prawa, do których ustanowienia upoważnił swojego agenta dla własnych rządów, mógł słusznie uważać, że zrezygnował z prawa do uczestniczenia w dalszym administrowaniu paktem. nieuzasadnione, aby państwo zdecydowało, że sprawcy poważnych przestępstw nie będą brali udziału w wyborze ustawodawców, którzy stanowią prawo.”

16 listopada 1972 - Federalny Sąd Apelacyjny twierdzi, że „koncepcje konstytucyjne” powinny ewoluować wraz z nowoczesnymi koncepcjami sprawiedliwości i kary

Dziewiąty Okręgowy Sąd Apelacyjny, o którym mowa w: Dillenburg przeciwko Kramer że „sądom ciężko było zdefiniować interes państwa, któremu służyły przepisy pozbawiające prawa osób skazanych za przestępstwa. skazany za poważne przestępstwa związane z udziałem w procesie wyborczym lub quasi-metafizyczną inwokacją, że interesem jest zachowanie „czystości urny wyborczej”.

Wcześniej w naszej historii konstytucyjnej przepisy pozbawiające prawa osób skazanych za przestępstwa mogły być odporne na ataki. Ale konstytucyjne koncepcje równej ochrony nie są niezmiennie zamrożone jak owady uwięzione w dewońskim bursztynie”.

Orzeczenie uchyliło decyzję sądu niższej instancji, odmawiającą wnoszącemu odwołanie, Byrle L. Dillenburgowi, szansy na to, by trzysędziowy panel w amerykańskim sądzie okręgowym rozstrzygnął, czy waszyngtońska ustawa o pozbawieniu praw karnych była niekonstytucyjna.

24 czerwca 1974 - Sąd Najwyższy USA orzeka, że ​​pozbawienie praw skazanych przestępców nie narusza klauzuli równej ochrony konstytucji USA

Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzeka w decyzji 6-3 w Richardson przeciwko Ramirez że „Kalifornia, pozbawiając praw skazanych przestępców, którzy ukończyli swoje wyroki i zwolnienia warunkowe, nie narusza klauzuli równej ochrony.

Chociaż Trybunał nigdy nie rozważał na posiedzeniu plenarnym dokładnej kwestii, czy państwo może konstytucyjnie wyłączyć niektórych lub wszystkich skazanych przestępców z franchisingu, wielokrotnie wskazywaliśmy na aprobatę takich wyłączeń. ostatnio mocno sugerowaliśmy in dicta, że ​​wykluczenie skazanych przestępców z franchisingu nie narusza żadnego przepisu konstytucyjnego.

Ale nie do nas należy wybór jednego zestawu wartości, a nie drugiego. Jeśli respondenci mają rację, a pogląd, za którym się opowiadają, jest rzeczywiście bardziej oświecony, przypuszczalnie mieszkańcy stanu Kalifornia ostatecznie dojdą do takiego poglądu. A jeśli tego nie zrobią, ich niepowodzenie jest przynajmniej pewnym dowodem na to, że są dwie strony sporu”.

5 listopada 1974 - Kalifornia zmienia konstytucję, aby umożliwić przestępcom głosowanie po odbyciu kary pozbawienia wolności i zwolnieniu warunkowym

„W listopadzie 1974 r. wyborcy w Kalifornii przyjęli Propozycję 10, która skutecznie przywróciła prawa do głosowania byłym przestępcom. W ten sposób Kalifornia dołączyła do rosnącej liczby stanów, które zniosły stałe ograniczenia głosowania dla osób skazanych za przestępstwa, „niesławne” przestępstwa i szereg pomniejszych wykroczeń Chociaż środek ten spotkał się z niewielkimi fanfarami w mediach, jego wpływ był znaczny ze względu na dramatyczny wzrost wskaźników skazanych w Kalifornii, począwszy od lat 70. W ciągu następnych 30 lat zmiana ta przywróciła prawo do głosowania setkom tysięcy obywateli, którzy w przeciwnym razie byliby pozbawiony praw obywatelskich”.

Konstytucja zabrania przestępcom głosowania „podczas pobytu w więzieniu lub na zwolnieniu warunkowym za skazanie za przestępstwo”.

Michael C. Campbell "Reforma karnego pozbawiania praw obywatelskich w Kalifornii: dewiacyjne studium przypadku" Stowarzyszenie karania, 2007

22 kwietnia 1980 - Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzeka, że ​​celowa dyskryminacja rasowa musi być oczywista, aby prawo pozbawienia praw obywatelskich było niezgodne z konstytucją

Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzeka w decyzji 6-3 w Miasto Mobile, Alabama przeciwko Bolden że tylko działania podejmowane z „pobudkami dyskryminacji rasowej” były niezgodne z konstytucją lub niezgodne z ustawą o prawach głosu.

Orzeczenie Sądu Najwyższego stwierdza, że ​​musi istnieć „celowa dyskryminacja”, aby prawo dotyczące pozbawienia praw wyborczych można było uznać za niezgodne z konstytucją. Sama dyskryminacja rasowa jest nieistotna, chyba że można wykazać, że intencją była dyskryminacja rasowa.

Ta sprawa ustanowiła jeden z punktów odniesienia dla przyszłych spraw kwestionujących prawo dotyczące pozbawienia praw przestępców oparte na intencjach rasowych.

16 kwietnia 1985 - Sąd Najwyższy USA orzeka, że ​​​​pozbawienie praw obywatelskich w sprawach karnych jest legalne, jeśli nie ma intencji dyskryminacji rasowej

Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzeka w decyzji 8-0 w Hunter kontra Underwood że stany mają prawo pozbawić przestępców prawa głosu, ale „nie z zamiarem dyskryminacji rasowej”.

2000-obecnie

4 listopada 2000 - Wyborcy z Massachusetts zabraniają uwięzionym przestępcom głosowania

„W 2000 r. [4 listopada] Massachusetts stało się jedynym stanem w najnowszej historii, który dalej ograniczał prawa głosu dla przestępców. Przed pytaniem do głosowania [przeszło przez 60,3% głosujących] w tym roku, nie było ograniczeń głosowania dla przestępców w Massachusetts Zmieniło się to, gdy konstytucja stanu Massachusetts została zmieniona tak, aby zawierała: „Osoby uwięzione w zakładzie poprawczym z powodu skazania za przestępstwo” nie mogą głosować” (Mass Const. Art. III z poprawkami w 2000 r.).”

Massachusetts Statewide Harm Reduction Coalition (SHaRC) „Statewide Harm Reduction Coalition Demands Voting Rights for Felons”, www.massdecarcerate.org (dostęp 17 lipca 2009)

15 marca 2001 - Nowy Meksyk uchyla dożywotni zakaz głosowania nad przestępcami

„W marcu 2001 r. ustawodawca stanu Nowy Meksyk przyjął Senacką Ustawę 204, uchylającą dożywotni stanowy zakaz głosowania na byłych przestępców. Przed uchwaleniem ustawy każdy skazany za przestępstwo był narażony na trwałe pozbawienie praw. przestępcy, którzy odbyli karę pozbawienia wolności, a także wszyscy przestępcy, którzy ukończyli okres próbny lub zwolnienia warunkowego, są automatycznie uprawnieni do rejestracji. Nie jest wymagany proces składania wniosków w celu przywrócenia prawa do głosowania. Szacuje się, że ponad 50 000 Nowych Meksykanów nie mogło wówczas głosować uchwalenia prawa”.

Sentencing Project „Zmiany legislacyjne dotyczące pozbawienia praw obywatelskich, 1996-2003”, www.sentencingproject.org, wrzesień 2003

14 lutego 2002 r. - Senat USA głosuje za poprawką przyznającą przestępcom prawo do głosowania w wyborach federalnych

„[W] 2002 r. Senat USA głosował nad poprawką do federalnej ustawy o reformie głosowania [Ustawa o równej ochronie praw głosu z 2001 r.], która proponowała przywrócenie praw wyborczych byłym przestępcom w wyborach federalnych. Senatorowie z 11 byłych stanów skonfederowanych głosowali 18 do 4 przeciwko uwłaszczeniu (środek obniżył się w wyniku głosowania 63-31 pięter), a najbardziej żarliwe przemówienia przeciwko niemu wygłosili południowcy”.

dr Jeff Manza i dr Christopher Uggen Wykluczeni: pozbawienie praw obywatelskich przez zbrodniarzy i amerykańska demokracja, 2006

25 września 2003 r. - Alabama przekazuje ustawę, która pozwala większości przestępców zarejestrować się w celu głosowania

„W 2003 r. gubernator [Alabama] Riley podpisał ustawę [sekcja 15-22-36.1], która pozwala większości osób skazanych za przestępstwa [w stanie Alabama] ubiegać się o zaświadczenie o uprawnieniach do zarejestrowania się do głosowania po ukończeniu zdanie."

American Civil Liberties Union (ACLU) „Breaking Barriers to the Ballot Box: Felon Enfranchisement Toolkit”, www.aclu.org (dostęp 16 lipca 2009)

1 lipca 2003 r. - Nevada przekazuje rachunek, aby automatycznie przywrócić głosowanie przestępcom

„W 2003 r. ustawodawca Nevady uchwalił ustawę Zgromadzenia 55. Najważniejsze z nowego prawa to:

Osobom zwolnionym z warunkowego zwolnienia, więzienia lub kuratora przed 1 lipca 2003 r., prawo automatycznie przywraca prawo do głosowania oraz prawo do pełnienia funkcji przysięgłych w sprawie cywilnej. Osoby te uzyskują prawo do kandydowania na urząd publiczny po czterech latach, a po sześciu latach mogą pełnić funkcję ławnika w sprawie karnej. Dotyczy to wszystkich byłych przestępców, niezależnie od liczby czy wagi skazań.

W przypadku osób zwolnionych po 1 lipca 2003 r. ustawa wymaga natychmiastowego przywrócenia tych praw tylko osobom, które popełniły jedno, pokojowe przestępstwo, w tym przestępstwo narkotykowe. Ci, którzy zostali skazani za brutalne przestępstwo lub którzy odbywali wiele wyroków skazujących, muszą złożyć wniosek do sądu o przywrócenie ich praw.

Ustawa pozwala również byłym przestępcom na wykonywanie 26 różnych zawodów, z których wcześniej byli zabroniona”.

Applied Research Center „Re-Enfranchising Ex-Felons Assembly Bill, 55, State of Nevada, 2003”, www.arc.org (dostęp 3 sierpnia 2009)

Marzec 2005 - Nebraska cofa dożywotni zakaz głosowania na przestępców

„W marcu 2005 r. ustawodawca [Nebraski] uchylił dożywotni zakaz wszystkich przestępców i zastąpił go dwuletnim zakazem po zdaniu wyroku. Gubernator Dave Heineman zawetował ustawę, ale został unieważniony przez ustawodawcę”.

Rachel La Corte, MA „Byli przestępcy napotykają przeszkody w odzyskaniu praw do głosowania” Seattle Post Intelligencer, 4 lipca 2005 r.

17 czerwca 2005 - Iowa przywraca głosowanie wszystkim przestępcom, którzy ukończyli swoje wyroki

Gubernator Tom Vilsack z Iowa ogłosił wczoraj [17.06.2015], że przywróci prawa do głosowania wszystkim przestępcom, którzy ukończyli swoje wyroki, kończąc to, co zwolennicy praw wyborczych nazwali jedną z najbardziej restrykcyjnych ustaw o pozbawieniu praw wyborczych w kraju. "

New York Times „Gubernator Iowa da zbrodniarzom prawo do głosowania”, 18 czerwca 2005 r.

7 lipca 2006 - Sąd Okręgowy w Waszyngtonie orzeka w sprawie Farrakhan v. Gregoire Stanowe przepisy dotyczące pozbawiania praw karnych nie naruszają sekcji 2 ustawy o prawach do głosowania

„7 lipca Wschodni Sąd Okręgowy w Waszyngtonie oddalił sprawę Farrakhan przeciwko Gregoire, w której powodowie oskarżyli, że obowiązujące w Waszyngtonie przepisy dotyczące pozbawienia praw wyborczych i polityka przywracania praw w nieproporcjonalnym stopniu prowadzą do odmowy prawa głosu mniejszościom rasowym, a zatem naruszają Rozdział 2 Ustawa o prawach głosu z 1965 r.

W swoim orzeczeniu Trybunał stwierdził, że jest „zmuszony do stwierdzenia, że ​​w waszyngtońskim sądownictwie karnym występuje dyskryminacja ze względu na rasę” oraz że dyskryminacja ta „wyraźnie utrudnia mniejszościom rasowym zdolność skutecznego uczestniczenia w procesie politycznym”. Jednak pomimo tych wniosków Trybunał oddalił sprawę, powołując się na „niezwykły brak jakiejkolwiek historii oficjalnej dyskryminacji” w procesie wyborczym w Waszyngtonie i postanowieniach dotyczących pozbawienia praw wyborczych”.

Projekt skazania „Stan Waszyngton: sąd oddala sprawę Farrakhana o wyłączenie praw obywatelskich w sprawie oskarżenia o naruszenie przepisów VRA”, www.sentencingproject.org, 1 lipca

5 kwietnia 2007 - Gubernator Florydy Charlie Crist inicjuje automatyczne przywracanie głosów przestępcom, którzy ukończyli pełne wyroki

Florida Rules of Executive Clemency zostały zmienione przez gubernatora Charliego Crista (R) i Florida Board of Executive Clemency w dniu 5 kwietnia 2007 r. Nowe zasady umożliwiają teraz pozbawionym prawa do głosowania przestępcom automatyczne przywrócenie ich zdolności do głosowania po zakończeniu pełne wyroki, w tym „pozbawienie wolności, warunkowe zwolnienie, warunkowe zwolnienie warunkowe, kontrola społeczności, zwolnienie kontrolne i warunkowe zwolnienie [i] zapłacił wszelkie zadośćuczynienie”. Obowiązują również dodatkowe wymagania. Poprzednie przepisy wymagały co najmniej pięciu lat „wolnych od przestępstw” przed takim przywróceniem.

26 kwietnia 2007 - Maryland wprowadza automatyczne przywracanie głosowania dla wszystkich przestępców po zakończeniu wyroku

„W 2007 r. ustawodawca [Maryland] uchylił wszystkie postanowienia stanowego zakazu głosowania dożywotniego, w tym trzyletni okres oczekiwania po odbyciu kary za niektóre kategorie przestępstw, i ustanowił automatyczną politykę przywracania wszystkich osób po zakończeniu kary. "

American Civil Liberties Union (ACLU) „Breaking Barriers to the Ballot Box: Felon Enfranchisement Toolkit”, www.aclu.org (dostęp 16 lipca 2009)

26 lipca 2007 - Sąd Najwyższy w Waszyngtonie przywraca grzywnę w ramach kwalifikacji do ponownego uwłaszczenia przestępstwa

26 lipca 2007 r. Sąd Najwyższy Stanu Waszyngton w sprawie Madison przeciwko Waszyngtonowi uchylił nakaz Sądu Najwyższego Okręgu King County z 21 kwietnia 2006 r., przyznając „wszystkim przestępcom, którzy spełnili warunki swoich wyroków, z wyjątkiem płacenia prawnych zobowiązań finansowych, i którzy , ze względu na swój stan majątkowy, nie są w stanie natychmiast spłacać swoich ustawowych zobowiązań finansowych”, prawo do głosowania.

Sąd Najwyższy Stanu Waszyngton orzekł, że osobom skazanym za przestępstwo w stanie Waszyngton, które zostały skazane po 1 lipca 1984 r., przywrócono ich zdolność do głosowania po zakończeniu okresu warunkowego/zwolnienia warunkowego i zapłaceniu wszystkich grzywien.

Skazani przed 1 lipca 1984 r. muszą złożyć wniosek do komisji rewizyjnej o przywrócenie im możliwości głosowania.

grudzień 2007 - Barack Obama popiera ponowne uwłaszczenie Felona

Kandydat na prezydenta Barack Obama złożył oświadczenie popierające ponowne uwłaszczenie przestępców w kwestionariuszu z 7 grudnia 2007 r. dla Narodowego Stowarzyszenia na rzecz Promocji Kolorowych (NAACP):

„Popieram przywrócenie praw wyborczych byłym przestępcom. Jestem współsponsorem ustawy o liczeniu każdego głosu i jako prezydent podpisałbym tę ustawę jako prezydent”.

5 stycznia 2010 - 9. Okręgowy Sąd Apelacyjny Stanów Zjednoczonych orzeka, że ​​waszyngtońska ustawa o pozbawieniu praw karnych narusza ustawę o prawach głosu

Panel trzech sędziów 9. Okręgowego Sądu Apelacyjnego USA orzekł 2-1 w Farrakhan przeciwko Gregoire że waszyngtońska ustawa o ubezwłasnowolnieniu przestępców narusza sekcję 2 ustawy o prawach do głosowania i że powodowie „zademonstrowali, że dyskryminujący wpływ ubezwłasnowolnienia w Waszyngtonie jest związany z dyskryminacją rasową”. Według komunikatu prasowego sekretarza stanu Waszyngtonu Sama Reeda, orzeczenie pozwoli „więźniom przebywającym obecnie za kratkami na głosowanie w Waszyngtonie”.

[ Uwaga redaktorów: W wywiadzie dla ProCon.org 6 stycznia 2010 r. biuro Sama Reeda stwierdziło, że oczekuje od prokuratora generalnego odwołania od tej decyzji (biuro ogłosiło później tego samego dnia, że ​​sprawa zostanie skierowana do Sądu Najwyższego USA) . Biuro stwierdziło również, że do czasu otrzymania wskazówek od Biura Prokuratora Generalnego w Waszyngtonie co do tego, jak należy wdrożyć to orzeczenie, „status quo” pozostanie w mocy, uwięzieni przestępcy nie będą mogli głosować.]

7 października 2010 - Ustawa Waszyngtonu dotycząca pozbawiania praw zbrodniarzy utrzymana w mocy en banc Uchylenie 9. decyzji sądu okręgowego USA

W dniu 7 października 2010 r. IX Okręgowy Sąd Apelacyjny w pełnym składzie 11 sędziów Farrakhan przeciwko Gregoire, uchylił decyzję sądu 2-1 z 5 stycznia 2010 r. i orzekł 11-0, że ustawa Waszyngtonu dotycząca pozbawiania praw przestępców nie narusza ustawy o prawach głosu.

Opinia większości sądu stwierdzała: „Ponieważ powodowie nie przedstawili żadnych dowodów umyślnej dyskryminacji w funkcjonowaniu systemu sądownictwa karnego Waszyngtonu i nie argumentowali, że żadna inna teoria, na podstawie której można by podtrzymać zarzuty na podstawie sekcji 2, stwierdzamy, że nie wywiązali się z obowiązku wykazania naruszenie VRA. W związku z tym sąd rejonowy nie popełnił błędu, gdy wydał przeciwko nim wyrok uproszczony”.

18 października 2010 - Sąd Najwyższy USA odmawia podjęcia sprawy dotyczącej głosowania w sprawie MA Felon Simmons przeciwko Galvin

18 października 2010 r. Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych opublikował swoją odmowę wobec Writ of Certiorari złożonego 1 lutego 2010 r. w sprawie Simmons przeciwko Galvin tym samym odmawiając rozpatrzenia sprawy.

Składający petycję twierdzili, że prawo stanu Massachusetts zakazujące przestępcom głosowania podczas pobytu w więzieniu było dyskryminujące na tle rasowym i naruszało ustawę o prawach głosu.

14 stycznia 2011 - Stan Iowa odwołuje automatyczne przywrócenie głosowania dla skazanych przestępców, którzy ukończyli swoje wyroki

14 stycznia 2011 r. republikański gubernator stanu Iowa, Terry Branstad, wydał zarządzenie 70, uchylające prawo umożliwiające osobom skazanym za przestępstwo automatyczne przywrócenie zdolności do głosowania po odbyciu kary. Ustawa o automatycznym przywracaniu głosu została ustanowiona przez byłego gubernatora Demokratów Toma Vilsacka, który podpisał dekret 42 w 2005 roku. Przestępcy w stanie Iowa muszą teraz spłacać wszystkie zaległe zobowiązania pieniężne na rzecz sądu, oprócz odbycia kary i zwolnienia warunkowego lub okresu próbnego. Osoby skazane za przestępstwo mogą wówczas ubiegać się o przywrócenie prawa do głosowania.

9 marca 2011 - Floryda cofa automatyczne przywracanie głosowania skazanym przestępcom, którzy ukończyli swoje wyroki

9 marca 2011 r. zaostrzono obowiązujące na Florydzie zasady Łaskawości Wykonawczej. Automatyczne przywrócenie praw obywatelskich i możliwość głosowania nie będą już przyznawane za jakiekolwiek wykroczenia. Wszystkie osoby skazane za jakiekolwiek przestępstwo będą teraz musiały ubiegać się o ułaskawienie wykonawcze po pięcioletnim okresie oczekiwania. Osoby, które zostały skazane lub były wcześniej skazane za pewne przestępstwa, takie jak morderstwo, napaść, maltretowanie dzieci, handel narkotykami, podpalenie itp. podlegają siedmioletniemu okresowi oczekiwania i przesłuchaniu przez radę ułaskawienia w celu ustalenia, czy zostanie przywrócona możliwość głosowania.

Przed zmianą zasad z 9 marca 2011 r. niektóre osoby skazane za pokojowe przestępstwa zostały automatycznie ponownie uwłaszczone przez Radę ds. Ułaskawienia po odbyciu pełnego wyroku, w tym zapłacie grzywny i honoraria.

19 marca 2012 r. - Południowa Dakota uchwala HB 1247, usuwając głosowanie od skazanych przestępców do czasu zakończenia okresu próbnego

19 marca 2012 r. uchwalono HB 1247. Ustawa odebrała możliwość głosowania skazanym przestępcom odbywającym karę zawieszenia. Wcześniej tylko osoby na zwolnieniu warunkowym lub uwięzione nie mogły zarejestrować się do głosowania. Teraz skazani przestępcy muszą odbyć pełną karę pozbawienia wolności, warunkowego zwolnienia i okresu próbnego, zanim będą mogli zarejestrować się do głosowania.

16 kwietnia 2013 - Senat stanu Delaware uchwalił ustawę Hazel D. Plant Voter Restoration Act

16 kwietnia 2013 r. Senat Delaware uchwalił ustawę Hazel D. Plant Voter Restoration Act w głosowaniu 15-6. Ustawa zmieniła konstytucję stanu Delaware, usuwając pięcioletni okres oczekiwania większości przestępców na odzyskanie prawa do głosowania. Osoby skazane za przestępstwo (z pewnymi wyjątkami) są teraz automatycznie uprawnione do głosowania po odbyciu pełnego wyroku, w tym pozbawienia wolności, zwolnienia warunkowego i zawieszenia.

29 maja 2013 r. - Virginia wprowadza automatyczne przywracanie głosów wszystkim pokojowym przestępcom, którzy ukończyli swoje pełne wyroki

Gubernator Wirginii Robert F. McDonnell ogłasza automatyczne przywrócenie głosowania pokojowym przestępcom, którzy zakończyli swoje wyroki
Źródło: „Galerie zdjęć”, gubernator.virginia.gov (dostęp 28 czerwca 2013 r.)

29 maja 2013 r. gubernator Bob McDonnell ogłosił, że automatycznie przywróci możliwość głosowania wszystkim pokojowym przestępcom, którzy spełniają następujące warunki:

1) odbyli karę pozbawienia wolności i wszystkie okresy próbne lub warunkowe;
2) zapłacili wszystkie koszty sądowe, grzywny i wszelkie zadośćuczynienia oraz
3) nie mają żadnych nierozstrzygniętych zarzutów o przestępstwo.

Wcześniej osoby skazane za większość przestępstw bez użycia przemocy musiały czekać dwa lata na złożenie wniosku o przywrócenie gubernatorskiego przywrócenia prawa do głosowania po odbyciu kary i zapłaceniu wszelkich grzywien i restytucji.

Osoby skazane za przestępstwa z użyciem przemocy, sprzedaż lub produkcję narkotyków, przestępstwa przeciwko nieletnim oraz przestępstwa związane z prawem wyborczym muszą czekać pięć lat na złożenie wniosku o gubernatorskie przywrócenie praw.

11 lutego 2014 - Prokurator generalny Eric Holder wzywa do przywrócenia głosu osobom skazanym za przestępstwo

W przemówieniu na temat reformy wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w Georgetown University Law Center 11 lutego 2014 r. prokurator generalny Eric Holder wezwał do przywrócenia głosowania osobom skazanym za przestępstwo. Według New York Times„Wezwanie było w większości symboliczne – pan Holder nie ma uprawnień do samodzielnego wprowadzenia tych zmian – ale oznaczało to ostatnie wysiłki prokuratora generalnego zmierzające do wyeliminowania praw, które, jak twierdzi, nieproporcjonalnie uniemożliwiają mniejszościom udział w sondażach”.

W swoim przemówieniu prokurator generalny Holder stwierdził, co następuje: „Szacuje się, że obecnie w całym kraju 5,8 miliona Amerykanów – 5,8 miliona naszych współobywateli – ma zakaz głosowania z powodu obecnych lub wcześniejszych wyroków skazujących za przestępstwa. Stany Zjednoczone I chociaż minęło grubo ponad sto lat odkąd stany po rekonstrukcji zastosowały te środki, by pozbawić Afroamerykanów ich najbardziej podstawowych praw, wpływ pozbawienia praw obywatelskich za przestępstwa na współczesne kolorowe społeczności pozostaje zarówno nieproporcjonalny, jak i niedopuszczalny.

To niemądre, niesprawiedliwe i niezgodne z naszymi demokratycznymi wartościami. Prawa te zasługują nie tylko na ponowne rozważenie, ale także na ich uchylenie. Dlatego dzisiaj wzywam przywódców państwowych i innych wybranych urzędników w całym kraju do uchwalenia jasnych i spójnych reform mających na celu przywrócenie praw wyborczych wszystkim, którzy odbyli karę w więzieniu lub więzieniu, odbyli zwolnienie warunkowe lub w zawieszeniu i zapłacili grzywny. "

Eric H. Holder, JD „Prokurator Generalny Eric Holder przedstawia uwagi dotyczące reformy wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w Georgetown University Law Center”, www.justice.gov, 11 lutego 2013 r.

New York Times „Właściciel wzywa państwa do zniesienia zakazów głosowania przestępców”, nytimes.com, 11 lutego 2014 r.

24 listopada 2015 - Prawa głosu przywrócone pokojowym zbrodniarzom w Kentucky

Gubernator Kentucky [Steven L. Beshear] wydał we wtorek zarządzenie, które natychmiast przyznało prawo do głosowania około 140 000 pokojowych przestępców, którzy zakończyli swoje wyroki.

Kentucky było jednym z zaledwie trzech stanów, które wprowadziły dożywotni zakaz głosowania na przestępców, chyba że otrzymali specjalne zwolnienie od gubernatora. Floryda i Iowa nadal noszą dożywotni zakaz.

Jako zarządzenie wykonawcze nowa polityka może zostać zmieniona lub zniesiona przez przyszłego gubernatora. Ale pierwsza reakcja elekta gubernatora Matta Bevina, konserwatywnego republikanina, była pozytywna.

Zarządzenie [wykonawcze] wyklucza osoby z nowymi zarzutami oraz skazanych za przestępstwa z użyciem przemocy, przestępstwa seksualne, przekupstwo lub zdradę”.

New York Times „Gubernator stanu Kentucky przywraca prawa głosu tysiącom przestępców”, nytimes.com, 24 listopada 2015 r.

22 grudnia 2015 - Nowy gubernator stanu Kentucky cofa wcześniejsze zarządzenie wykonawcze, które pozwalało głosować przestępcom bez przemocy

„Nowy republikański gubernator Kentucky cofnął zarządzenie, które przywróciło prawa do głosowania aż 140 000 pokojowym przestępcom.

„Chociaż byłem głośnym zwolennikiem przywrócenia praw”, powiedział gubernator Matt Bevin (R-Ky.), ogłaszając nakaz, „jest to kwestia, która musi zostać rozwiązana przez ustawodawcę i wolę ludzi ”.

Washington Post „Nowy gubernator stanu Kentucky cofa rozporządzenie wykonawcze, które przywróciło prawa głosu dla przestępców”, washingtonpost.com, 23 grudnia 2015 r.

9 lutego 2016 - Senat Maryland przywraca głosowanie na skazanych przestępców natychmiast po zwolnieniu z więzienia

„Zgromadzenie Ogólne Maryland zagłosowało dziś za odrzuceniem weta w sprawie ustawy, która przywróci prawo do głosowania dla około 40 000 obywateli, którzy mieszkają w swoich społecznościach, ale nie mogą głosować z powodu wyroku skazującego w przeszłości…

Poprzednie prawo stanu Maryland odmawiało jednostkom prawa do głosowania, dopóki w pełni nie spełnili wszystkich wymogów kary, w tym tych poza więzieniem, takich jak nadzór i zwolnienie warunkowe. SB 340/HB980, wprowadzony przez senator Joan Carter Conway (D-Baltimore) i Del. Cory'ego McCraya (D-Baltimore), upraszcza proces, umożliwiając osobie uzyskanie prawa do głosowania po zwolnieniu z więzienia lub jeśli nigdy nie została uwięziona ”.

Brennan Center for Justice na New York University School of Law „Voting Rights Restored to 40.000 Marylanders”, brennancenter.org, 9 lutego 2016 r.

22 kwietnia 2016 - Gubernator Wirginii przywraca prawa głosu wszystkim przestępcom

Gubernator Terry McAuliffe z Wirginii wykorzystał w piątek swoją władzę wykonawczą, aby przywrócić prawa głosu ponad 200 000 skazanych przestępców, omijając ustawodawcę prowadzoną przez Republikanów. pozbawianie praw obywatelskich Afroamerykanów.

Ogólnokrajowy nakaz, w stanie wahadłowym, który może odegrać rolę w rozstrzygnięciu listopadowych wyborów prezydenckich, umożliwi wszystkim przestępcom, którzy odbyli karę więzienia i zakończyli zwolnienie warunkowe lub próbę, zarejestrowanie się do głosowania. Większość z nich to Afroamerykanie, podstawowy okręg wyborczy Demokratów, partia polityczna pana McAuliffe'a”.

New York Times „Gubernator stanu Wirginia przywraca prawa głosu przestępcom”, nytimes.com, 22 kwietnia 2016 r.

22 lipca 2016 - Sąd Najwyższy Wirginii orzeka Zarządzenie wykonawcze przywracające prawa do głosowania 200 000 przestępców niezgodne z konstytucją

„Zarządzenie wykonawcze gubernatora Wirginii Terry'ego McAuliffe'a [22 kwietnia 2016 r.] przywracające prawa głosu ponad 200 000 przestępców jest niezgodne z konstytucją, najwyższy sąd stanu orzekł w piątek [22 lipca 2016 r.], opowiadając się po stronie republikańskich prawodawców, którzy powiedzieli, że gubernator przekroczył jego autorytet.

W decyzji 4-3 Sąd Najwyższy Wirginii nakazał stanowi anulowanie rejestracji ponad 11 000 przestępców, którzy do tej pory zapisali się do głosowania na podstawie kwietniowego zarządzenia wykonawczego gubernatora.

Republikanie argumentowali, że gubernatorzy [Wirginia] nie mogą masowo przywracać praw, ale muszą indywidualnie rozpatrywać sprawę każdego byłego sprawcy”.

Washington Times „Virginia Court Nixes Order przywracający prawa głosu przestępcom”, washingtontimes.com, 22 lipca 2016 r.

W komunikacie prasowym wydanym po orzeczeniu Sądu Najwyższego Wirginii gubernator stwierdził, że ponieważ sąd unieważnił jego ogólny nakaz przywrócenia prawa głosu wszystkim przestępcom w stanie, „szybko podpisze prawie 13 000 indywidualnych nakazów przywrócenia praw podstawowych obywateli, którym przywrócono swoje prawa i zarejestrowano do głosowania. I będę nadal podpisywać rozkazy, dopóki nie ukończę przywracania wszystkich 200 000 mieszkańców Wirginii.

28 września 2016 - Gubernator Kalifornii przywraca głosowanie skazanym przestępcom przebywającym w więzieniach hrabstwa

Gubernator Jerry Brown podpisał AB2466, który umożliwia głosowanie osobom odbywającym wyroki skazujące na niskim szczeblu w więzieniach hrabstwa. Ustawa przywraca również prawa do głosowania byłym przestępcom w okresie próbnym lub pod nadzorem społecznym. Projekt ustawy nie zmienia statusu głosowania osób odbywających wyroki skazujące za przestępstwa w więzieniach stanowych lub federalnych.

CBS Sacramento, „Rząd Brown podpisuje ustawę pozwalającą przestępcom głosować w więzieniu”, sacramento.cbslocal.com, 28 września 2016 r.

1 lipca 2017 r. - Wyoming sprawia, że ​​przywracanie praw głosu jest automatyczne

Od 1 lipca 2017 r. osoby skazane za pokojowe przestępstwa, które ukończyły wszystkie aspekty swoich wyroków, będą miały automatycznie przywrócone prawo do głosowania. Wcześniej byli przestępcy musieli złożyć wniosek o ponowne uwłaszczenie.

Ruth Kimata, „Od tego miesiąca byli przestępcy z Wyoming będą mieli prawo do głosowania”, wyomingnewsnow.tv, 21 lipca 2017 r.

18 kwietnia 2018 - Gubernator Nowego Jorku udziela warunkowego ułaskawienia byłym przestępcom na warunkowym, aby przywrócić głosowanie

Gubernator Andrew Cuomo podpisał dekret, który zapewni warunkowe ułaskawienie osobom skazanym za przestępstwa, które są na zwolnieniu warunkowym. Ułaskawienie przywróci prawo głosu około 35 000 byłych przestępców.

Joseph Spector, „Andrew Cuomo przyznał prawa do głosowania dla Paroles Felons w Nowym Jorku”, democratandchronicle.com, 18 kwietnia 2018 r.

31 maja 2018 r. - Byli przestępcy w Luizjanie odzyskają prawa do głosowania po pięciu latach

Gubernator John Bel Edwards podpisał ustawę, która ponownie przyzna prawa byłym przestępcom, którzy byli na wolności przez pięć lat, ale są na warunkowym lub warunkowym. Prawo natychmiast dotyczy około 2200 osób, około 3% z ponad 70 000 osób na warunkowym lub warunkowym w Luizjanie.

Elizabeth Crisp, „Gv. John Bel Edwards podpisuje prawo przywracające prawo do głosowania przestępcom po pięciu latach”, theadvocate.com, 31 maja 2018 r.

7 listopada 2018 - Floryda przywraca głosowanie do 1,4 miliona osób z wcześniejszymi wyrokami za przestępstwa

„Floryda dodała 1,4 miliona potencjalnych wyborców do list, kiedy uchwaliła poprawkę 4, która mówi, że większość przestępców automatycznie odzyska swoje prawa do głosowania po zakończeniu kary i okresu próbnego.

Zwolnieni są z tego skazani przestępcy seksualni i skazani za morderstwo. Środek potrzebował we wtorek 60 procent głosów, aby go zatwierdzić, otrzymał 64 procent głosów.

Z 6,1 miliona przestępców pozbawionych praw obywatelskich w Stanach Zjednoczonych około 1,7 miliona mieszka na Florydzie – najwięcej w każdym stanie. Powiedział, że tylko 12 stanów pozbawia ludzi prawa do skazania za przestępstwo po odbyciu kary.

Zwolennicy praw wyborczych twierdzą, że na Florydzie jest około 1,7 miliona byłych przestępców, a około 1,4 miliona ludzi będzie mogło głosować. Prawie wszystkie stany zezwalają przestępcom na głosowanie po odbyciu kary”.

Washington Post „Floryda uchwala poprawkę do przywrócenia praw do głosowania przestępcom”, washingtonpost.com, 7 listopada 2018 r.

30 maja 2019 r. - Nevada przywraca głosowanie około 77 000 byłych przestępców

„Gubernator Nevady podpisał ustawy o reformie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, które przywracają prawo do głosowania skazanym przestępcom i usprawniają proces uszczelniania wyroków skazujących na niskim poziomie za marihuanę.

Demokratyczny gubernator Steve Sisolak podpisał oba środki w środę [29 maja 2019 r.], ponieważ sesja ustawodawcza trwa w ostatnich dniach.

Ustawodawstwo dotyczące prawa głosu daje sprawcom przestępstw prawo do głosowania po zwolnieniu z więzienia, zamiast przyznawać niektórym przestępcom prawo do głosowania dwa lata po zwolnieniu.

Sisolak twierdzi, że prawo do głosowania przywróci około 77 000 mieszkańców stanu.

Associated Press „Gubernator stanu Nevada podpisuje ustawy o reformie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych”, kolotv.com, 30 maja 2019 r.

1 lipca 2019 r. - Zwolnieni warunkowe w Kolorado teraz kwalifikują się do głosowania

Nowe prawo w Kolorado weszło w życie 1 lipca 2019 r., które przywraca głosowanie osobom skazanym za przestępstwa, które są na zwolnieniu warunkowym. 11 467 zwolnionych warunkowo było uprawnionych do zarejestrowania się do głosowania, gdy ustawa weszła w życie

Alex Burness, „Na dzień dzisiejszy 11467 parolees z Kolorado może zarejestrować się do głosowania. Czy oni?”, coloradoindependent.com, 1 lipca 2019 r.

12 grudnia 2019 - Gubernator stanu Kentucky przywraca głosowanie na przestępców bez przemocy

Gubernator Andy Beshear podpisał dekret przywracający prawo do głosowania osobom skazanym za pokojowe przestępstwa w stanie. Nakaz może pozwolić na głosowanie do 140 000 byłych przestępców i unieważnić przywrócenie głosowania przez byłego gubernatora Matta Bevina z 15 grudnia 2015 r.

Sam Levine, „Nowy demokratyczny gubernator stanu Kentucky pozwala na głosowanie 140 000 byłych przestępców”, theguardian.com, 12 grudnia 2019 r.

18 grudnia 2019 - New Jersey reenfranchises byłych przestępców na zwolnieniu warunkowym lub w okresie próbnym

Gubernator New Jersey Phil Murphy podpisał ustawę o przywróceniu praw do głosowania dla byłych przestępców, którzy są na zwolnieniu warunkowym lub w zawieszeniu. Oczekuje się, że prawo obejmie ponad 80 000 osób.

Vanessa Romo, „Gubernator New Jersey podpisuje ustawy przywracające prawa głosu ponad 80 000 osób”, npr.org, 18 grudnia 2019 r.

16 stycznia 2020 - Sąd Najwyższy Florydy orzeka Byli przestępcy będą musieli zapłacić grzywny i opłaty przed głosowaniem

„Sąd Najwyższy Florydy orzekł w czwartek [16 stycznia 2020 r.], że skazani przestępcy muszą zapłacić grzywny i inne opłaty związane z ich wyrokami przed głosowaniem, kończąc kontrowersję prawną, która skierowała rząd stanowy przeciwko grupom działającym na rzecz praw obywatelskich. orzeczenie, że „wszystkie warunki kary” obejmują nie tylko warunki pozbawienia wolności i nadzoru, ale także grzywny i inne obowiązki nakładane w ramach kary. Poprawka do konstytucji Florydy, która pozwala 1,4 mln skazanych przestępców głosować po ich zwolnieniu obrońcy praw obywatelskich zostali wychwalani przez obrońców praw obywatelskich po jego uchwaleniu w listopadzie, przy czym adwokaci zauważyli, że zakaz nieproporcjonalnie dotknął osoby kolorowe.Jednak gubernator Ron DeSantis (R) podpisał w czerwcu [2019 r.] ustawę nakazującą, aby byli skazani spłacają restytucje, opłaty sądowe i grzywny przed odzyskaniem prawa do głosowania, wywołując krytykę ze strony przeciwników, którzy stwierdzili, że prawo jest równoznaczne z sondażem podatek. Kilka grup, w tym Konferencja Stanowa NAACP na Florydzie, oddział NAACP w hrabstwie Orange i Liga Kobiet Wyborców Florydy, pozwały rząd stanowy po podpisaniu ustawy.

Tal Axelrod, „Sąd Najwyższy Florydy orzeka, że ​​skazani przestępcy muszą zapłacić grzywny, opłaty przed głosowaniem”, thehill.com, 16 stycznia 2020 r.

[ Uwaga redaktora’ : Federalny sąd apelacyjny orzekł 19 lutego 2020 r., że prawo z Florydy wymagające od byłych przestępców spłacenia restytucji, opłat sądowych i grzywien przed ponownym głosowaniem narusza klauzulę o równej ochronie konstytucji. Gubernator DeSantis odwołał się od decyzji.]

Tal Axelrod, “Court Sides z byłymi przestępcami, którzy zakwestionowali wymóg głosowania na Florydzie,” thehill.com, 19 lutego 2020

24 maja 2020 r. - Byli przestępcy na Florydzie nie mogą być wykluczeni z głosowania za winnymi opłatami sądowymi, orzeka sędzia federalny

Sędzia okręgowy Stanów Zjednoczonych Robert Hinkle orzekł w niedzielę 24 maja 2020 r., że część prawa z Florydy wymagająca od byłych przestępców uiszczenia opłat sądowych, grzywien i zadośćuczynienia ofiarom, zanim będą mogły głosować, jest niezgodna z konstytucją. Hinkle orzekł, że prawo do głosowania należy przywrócić następującym byłym przestępcom: tym, którzy zostali wyznaczeni na obrońcę publicznego, tym, których grzywny, opłaty i restytucje zostały zamienione na zastawy cywilne (w których majątek taki jak dom jest wystawiany jako zabezpieczenie płatności) oraz tych, którzy są winni jedynie opłaty sądowe. W orzeczeniu stwierdzono: „Zarządzenie to stanowi, że państwo może uzależnić głosowanie od zapłaty grzywien i restytucji, które dana osoba jest w stanie zapłacić, ale nie może uzależnić głosowania od zapłaty kwot, których dana osoba nie jest w stanie zapłacić”.

Kelvin Leon Jones i in., przeciwko Ron DeSantis i in., politico.com, 24 maja 2020

Lawrence Mower, „‘A Game Changer’: Pięć wniosków z niedzielnego orzeczenia w sprawie głosowania nad przestępstwem”, tampabay.com, 25 maja 2020 r.

[ Uwaga redaktora’: Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł 16 lipca 2020 r., że prawo wymagające zapłaty grzywny przed przywróceniem prawa głosu może być egzekwowane przez stan Floryda. Sprawa pozostaje w federalnym sądzie apelacyjnym, ale do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy byli przestępcy na Florydzie mogą być zobowiązani do zapłaty wszelkich zaległych grzywien i opłat sądowych, zanim będą mogli zarejestrować się do głosowania.

Źródło: Dan Berman, „Sąd Najwyższy mówi, że Floryda może egzekwować prawo ograniczające przestępców, którzy winni są grzywny za głosowanie”, cnn.com, 16 lipca 2020 r.]

5 sierpnia 2020 - Gubernator stanu Iowa Kim Reynolds podpisuje zarządzenie przywracające głosowanie niektórym byłym przestępcom

Gubernator stanu Iowa Kim Reynolds podpisał dekret automatycznie przywracający głosowanie niektórym byłym przestępcom, którzy zakończyli swoje wyroki. Osoby skazane za zabójstwo będą nadal musiały ubiegać się o ponowne uwłaszczenie.

Iowa była ostatnim pozostałym stanem, w którym wprowadzono całkowity zakaz głosowania na byłych przestępców. Konstytucja stanowa nadal pozbawia prawa wszystkich byłych przestępców, aby następny gubernator mógł łatwo obalić zarządzenie wykonawcze Reynoldsa.

Veronica Stracqualursi, „Gubernator stanu Iowa podpisuje nakaz wykonawczy przywracający prawa do głosowania niektórych byłych przestępców”, cnn.com, 5 sierpnia 2020 r.

11 września 2020 r. - Sąd Apelacyjny podtrzymuje prawo stanu Floryda wymagające zapłaty grzywny i opłat

11. Okręgowy Sąd Apelacyjny orzekł 6-4, że Floryda może zażądać zwrotu grzywien i opłat, zanim byli przestępcy będą mogli głosować. Sąd stwierdził: „Floryda odmawia franczyzy każdemu przestępcy, niezależnie od bogactwa, który nie dopełnił żadnego z wyroków karnych – finansowych lub innych”. Orzeczenie to uchyla orzeczenie z 24 maja 2020 r., które unieważniło wymóg spłaty.

J. Edward Moreno, „Sąd podtrzymuje prawo Florydy wymagające od przestępców zapłaty grzywien, opłat, zanim będą mogli głosować”, thehill.com, 11 września 2020 r.

22 września 2020 r. - Snoop Dogg i Mike Tyson zagłosują po raz pierwszy w wyborach w listopadzie 2020 r.

Raper i gwiazda telewizyjna Snoop Dogg oraz były mistrz boksu wagi ciężkiej Mike Tyson powiedzieli, że po raz pierwszy zagłosują w wyborach w listopadzie 2020 roku. Obie gwiazdy zostały skazane za przestępstwa, Snoop Dogg w 1990 i 2007 roku, a Tyson w 1992 roku.

Snoop Dogg wyjaśnił, że był przekonany, że nie może głosować, nawet po tym, jak jego dane zostały usunięte. Powiedział o głosowaniu: „Musimy coś zmienić, nie mogę o tym mówić i nie o tym mówić. Nie mogę ci powiedzieć, abyś to zrobił, a potem nie idź, zrób to. Jeśli powiem ci coś zrobić, Już to zrobiłem."

Mike Tyson nie mógł głosować do tego roku ze względu na prawo w stanie Nevada. Nevada przywróciła prawa do głosowania byłym przestępcom w 2019 r. Tyson napisał na Twitterze 22 września 2020 r.: „Te wybory będą moim pierwszym głosowaniem. Nigdy nie myślałem, że będę mógł z powodu moich przestępców.


Oś czasu starożytnego Rzymu - Prezentacja PowerPoint PPT

PowerShow.com to wiodąca witryna do udostępniania prezentacji/pokazów slajdów. Niezależnie od tego, czy Twoja aplikacja to biznes, poradniki, edukacja, medycyna, szkoła, kościół, sprzedaż, marketing, szkolenia online czy po prostu dla zabawy, PowerShow.com jest doskonałym źródłem informacji. A co najważniejsze, większość jego fajnych funkcji jest bezpłatna i łatwa w użyciu.

Możesz użyć PowerShow.com, aby znaleźć i pobrać przykładowe prezentacje PowerPoint Ppt online na prawie każdy temat, który możesz sobie wyobrazić, aby dowiedzieć się, jak ulepszać własne slajdy i prezentacje za darmo. Lub użyj go, aby znaleźć i pobrać wysokiej jakości prezentacje PowerPoint ppt z instrukcjami z ilustrowanymi lub animowanymi slajdami, które nauczą Cię, jak zrobić coś nowego, również za darmo. Możesz też użyć go, aby przesłać własne slajdy PowerPoint, aby udostępnić je swoim nauczycielom, klasie, uczniom, szefom, pracownikom, klientom, potencjalnym inwestorom lub całemu światu. Możesz też użyć go do tworzenia naprawdę fajnych pokazów slajdów – z przejściami 2D i 3D, animacją i wybraną muzyką – które możesz udostępniać znajomym na Facebooku lub kręgom Google+. To wszystko jest również bezpłatne!

Za niewielką opłatą możesz uzyskać najlepszą w branży prywatność w Internecie lub publicznie promować swoje prezentacje i pokazy slajdów z najwyższymi rankingami. Ale poza tym to nic nie kosztuje. Przekonwertujemy nawet Twoje prezentacje i pokazy slajdów do uniwersalnego formatu Flash z całą ich oryginalną świetnością multimedialną, w tym animacją, efektami przejścia 2D i 3D, osadzoną muzyką lub innym dźwiękiem, a nawet wideo osadzonym w slajdach. Wszystko za darmo. Większość prezentacji i pokazów slajdów w witrynie PowerShow.com można oglądać bezpłatnie, a wiele z nich można nawet bezpłatnie pobrać. (Możesz wybrać, czy chcesz zezwolić innym na pobieranie oryginalnych prezentacji PowerPoint i pokazów slajdów za opłatą, za darmo lub wcale.) Sprawdź PowerShow.com już dziś — ZA DARMO. Tam jest naprawdę coś dla każdego!

prezentacje za darmo. Lub użyj go, aby znaleźć i pobrać wysokiej jakości prezentacje PowerPoint ppt z instrukcjami z ilustrowanymi lub animowanymi slajdami, które nauczą Cię, jak zrobić coś nowego, również za darmo. Możesz też użyć go, aby przesłać własne slajdy PowerPoint, aby udostępnić je swoim nauczycielom, klasie, uczniom, szefom, pracownikom, klientom, potencjalnym inwestorom lub całemu światu. Możesz też użyć go do tworzenia naprawdę fajnych pokazów slajdów – z przejściami 2D i 3D, animacją i wybraną muzyką – które możesz udostępniać znajomym na Facebooku lub kręgom Google+. To wszystko jest również bezpłatne!


Oś czasu prawa rzymskiego - historia

Katolicki Uniwersytet Ameryki w Waszyngtonie

Prawo kanoniczne narodziło się w społecznościach, które odczuwały wielką ambiwalencję w stosunku do relacji między prawem a wiarą. Wczesne wspólnoty chrześcijańskie rządziły zwyczajem, a nie zbiorem prawa pisanego. Było to obyczaj poparte tradycjami ustnymi i świętymi pismami. Chrześcijanie nie urządzali swojego życia według chrześcijańskiego prawa, ale według duchowych celów wspólnoty i poszczególnych chrześcijan. Św. Paweł pisał do chrześcijan rzymskich, którzy znali i żyli pod prawem stworzonym przez państwo rzymskie i przypomniał im, że wiara w Chrystusa zastępuje prawo świeckie poszukiwaniem zbawienia (Rz 7:1-12 i 10:1-11). Prawo, ostro przypomniał Galatom, nie może uczynić człowieka godnym Boga, tylko wiara może dać życie sprawiedliwemu człowiekowi. Nieodłączne napięcie między wiarą i sumieniem jednostki a rygorem prawa nigdy nie zostało i nigdy nie zostanie całkowicie rozwiązane w prawie religijnym.

Wspólnoty chrześcijańskie żyły bez wszechstronnego zbioru prawa pisanego przez ponad pięć wieków. W konsekwencji we wczesnym Kościele „prawo kanoniczne” jako system norm rządzących Kościołem, a nawet dużą liczbą wspólnot chrześcijańskich, nie istniało. Nie jest to zaskakujące. Państwo rzymskie regulowało praktykę religijną i całkiem naturalnie stanowiło dla Kościoła prawodawstwo po tym, jak Imperium stało się chrześcijaństwem na początku IV wieku. Postawy cesarzy chrześcijańskich widać wyraźnie w ich ustawodawstwie. Aby przyjąć jako przewodnik tylko statuty cesarskie w Kodeksie Justyniana, istnieje 41 statutów cesarskich z lat 313–399, które dotyczą dyscypliny i praktyki kościelnej (tytuły 2-13 Kodeksu). Cesarze rzymscy sprawowali władzę nad rzymskimi instytucjami religijnymi i było rzeczą naturalną, że Konstantyn kontynuował to twierdzenie o władzy cesarskiej. Stopniowo Kościół na Zachodzie zaczął wyobrażać sobie siebie jako korporację, która miała władzę tworzenia reguł rządzących sobą i sprawowania odrębnej roli sędziowskiej w społeczeństwie. Owo „oddzielenie” kościoła od państwa nie zaczęłoby się na serio dopiero w drugiej połowie XI wieku. Cezaropapizm był podstawową normą stosowaną przez wszystkich wczesnośredniowiecznych władców chrześcijańskich. Na Wschodzie cesarz rzymski, który rządził greckim Konstantynopolem, nadal stanowił i regulował instytucje kościelne, aż do jego upadku w 1453 r. Bizantyjskie prawo kanoniczne zaczęło łączyć się z prawem cywilnym w VI wieku. Pierwsze legalne zbiory zawierały jedynie normy kościelne ((κανόνες „kanon”) lub świeckie ( νόμοι „prawa”). Pod koniec VI i na początku VII wieku kanoniści bizantyjscy połączyli te dwa źródła: zbiory te nazwano „nomokanonami” ( νομοκάνονες ). , choć nazwa nie stała się powszechna aż do XI wieku.

W pierwszych trzech stuleciach chrześcijanie czerpali swoje zasady i normy z Ewangelii i Pisma Świętego. Niektóre społeczności wydały „podręczniki”, które zawierały wskazówki dotyczące różnych aspektów życia chrześcijańskiego. Tylko kilka z nich przetrwało. Jednym z najwcześniejszych był Didache to ustanowiło zasady rządzące liturgią, sakramentami i świeckimi praktykami, takimi jak post. ten Didache został prawdopodobnie napisany po grecku dla społeczności syryjskiej. Księga rzekomo zawierała nauki Dwunastu Apostołów i dotyczyła spraw liturgii i dyscypliny. Uważa się, że na początku trzeciego wieku (218 n.e.) Hipolit skomponował Traditio apostolica, inny traktat w języku greckim, który wyszczególnił obrzędy i praktyki rzymskiej wspólnoty chrześcijańskiej. Zawiera instrukcje dotyczące konsekracji biskupów, księży i ​​diakonów oraz udzielania chrztu. Nieco później (ok. 230) napisał nieznany autor Didascalia apostolorum dla wspólnot chrześcijańskich w Syrii. Został napisany w języku syryjskim i został włączony do późniejszych opracowań, zwłaszcza dzieła z końca IV wieku, Konstytucje Apostolskie.

Te bardzo wczesne teksty chrześcijańskie mają kilka cech charakterystycznych. Ich autorytet wywodził się z ich apostolskiego pochodzenia, a nie z instytucji kościelnych. W swoich normach czerpali z Pisma Świętego i praktyki. Ich celem jest chrześcijańska dyscyplina, kult i doktryna. Miały służyć jako przewodnik dla duchownych i, do pewnego stopnia, dla świeckich. Teksty te nie były jednak kompilacją aktów prawnych. Chociaż chrześcijanie mieli wzór i przykład prawa rzymskiego, wczesne wspólnoty chrześcijańskie nie miały jeszcze struktur instytucjonalnych ani poczucia tożsamości korporacyjnej, które zachęcałyby ich do tworzenia norm prawnych rządzących sobą. Wróć do wczesnych norm

Najważniejszym oknem na struktury i zwyczaje wspólnot chrześcijańskich są tak zwane listy pasterskie, 1 Tymoteusza i Tytusa. Najprawdopodobniej nie napisał ich apostoł Paweł. Ich nieznany autor użył tych listów jako narzędzia do ustanowienia zasad dla społeczności wczesnochrześcijańskich, a kiedy pisał, twierdził, że Paweł jest autorytetem. Na początku Tytusa (1:5) autor przypomniał Tytusowi, że zostawił go na Krecie, aby naprawić te rzeczy, które wymagają naprawy. Miał mianować starszych (presbyteri) i biskupów (episcopi) w każdym mieście do zarządzania gminą. Starsi powinni być małżeństwem tylko raz, ich dzieci powinny być chrześcijanami i nie powinni żyć w luksusie lub moralnej podłości. Po grecku „episkopos” oznaczał nadzorcę lub zarządcę. Greccy autorzy używali tego słowa do opisania mężczyzn lub kobiet, którzy pełnili funkcję strażników i nadzorców w greckim gospodarstwie domowym. Nie ma dowodów na to, że kobiety były kiedykolwiek „episkopoi” we wczesnych wspólnotach chrześcijańskich. Angielskie słowo „steward” prawdopodobnie najlepiej oddałoby jego znaczenie. Autor Tytusa wymienił cechy „episkopos” jako pokorny, życzliwy, wstrzemięźliwy, spokojny, roztropny i gościnny (Tytusa 1:7-8). Ta lista cnót dotyczyła zarządzania małymi wspólnotami chrześcijańskimi, które spotykały się w domach i które od czasu do czasu przyjmowały misjonarzy z innych wspólnot. Szafarz powinien również przyjąć i głosić zdrową doktrynę (sana doctrina) (Tt 1:9).

Pierwszy List do Tymoteusza podaje więcej szczegółów na temat zarządzania wczesnochrześcijańskimi wspólnotami. W uderzający sposób nazywa Kościół „domem Bożym” (domus Dei), czyli „kościołem Boga żywego” (ecclesia Dei vivi) (1 Tm 3,15). Implikacją tych metafor jest to, że kościół jest zorganizowany jak greckie lub rzymskie gospodarstwo domowe. Autor 1 Tymoteusza stwierdza, że ​​pouczy chrześcijan, jak powinni zachowywać się w „eklezji” (scias quomodo oporteat te in domo Dei conversari). Podobnie jak w Tytusie ćwiczy cnoty, które szafarz. Każdy, kto chciałby zostać szafarzem (Si quis episcopatum desiderat... oportet ergo episcopum inreprehensibilem esse, 1 Tm 3:1-2), musi posiadać umiejętności rządzenia. „Jeśli człowiek nie nauczył się zarządzać własnym domem, jak będzie rządzić kościołem Bożym?” (1 Tm 3,5). Zarządca nie powinien być świeżo nawróconym na chrześcijaństwo i powinien mieć dobrą reputację. Autor 1 Listu do Tymoteusza musiał wyobrażać sobie, że zarządzanie wspólnotami wczesnochrześcijańskimi znajduje się w rękach patriarchalnego mężczyzny (Paterfamilias), którego obowiązki wobec domu muszą w jakiś sposób odzwierciedlać wczesną genezę wszechobecnej chrześcijańskiej normy, zgodnie z którą klerycy byli małżeństwem do swoich kościołów i nie powinni przenosić się z miejsca na miejsce.

„Eklezja” jako „domus” jest prawdopodobnie odzwierciedlona również w statusie „diakoniczny” w liście Pawła do Filippi (Flp 1:1) oraz w 1 Tm 3,1-13. W tym wczesnym okresie „diakoni” należy tłumaczyć jako „służący”, a nie „diakoni”. Te serwery były zarówno mężczyznami, jak i kobietami. Z opisu swoich obowiązków w 1 Tymoteusza wynika, że ​​funkcjonowali oni w tym samym wszechświecie, co słudzy w domach hellenistycznych. Jak ujął to Raymond Collins:

Hellenistyczni moraliści od czasów Arystotelesa nauczali, że niektóre cnoty są odpowiednie dla mężczyzn, inne dla kobiet. . . . W takim hellenistycznym społeczeństwie ważne było, aby Pastor <i.e. autor 1 Timothy> ma coś do powiedzenia na temat cech kobiet, które będą służyć w Bożym domu. Zastrzega więc, że powinni być poważni, a nie oszczercy, ale powściągliwi i wierni we wszystkim.

Oczywiście do czasu, gdy Kościół wyszedł na jaw w IV wieku, rola kobiet została ograniczona do domu biskupa lub księdza. Sobory w Ancyrze (314) i Nicei (325) (ok. 19 i ok. 3) określiły zasady rządzące kobietami mieszkającymi w domach duchownych. Te kobiety zostały teraz zdefiniowane przez ich stosunek do kleru. Nie byli już uprzywilejowani tytułami, które dawałyby im status w kościele.

Autor 1 Tymoteusza ustalił normy postępowania kanonicznego w sprawach oskarżeń skierowanych przeciwko duchowieństwu. Reguły te przez wieki pozostałyby częścią tradycji kanonicznej. Chrześcijanie mogli oskarżać starszych (presbyteri) tylko wtedy, gdy dwóch lub trzech świadków mogło uzasadnić zarzuty (1 Tm 3,19). Ten fragment jest również ilustracją tego, jak chrześcijanie czerpali ze Starego Testamentu dla norm proceduralnych. Pwt 19:15 ustalił, że do skazania osoby za przestępstwo potrzeba dwóch lub trzech świadków. Ponadto 1Tm 3:20 używał publicznego upokorzenia, aby skarcić grzeszników: Niesprawiedliwi powinni być publicznie skarceni. Ich publiczne upokorzenie służyłoby odstraszaniu innych. Wróć do wczesnych norm

Listy nowotestamentowe były głównym źródłem najwcześniejszych norm prawa kanonicznego, ale okazały się całkowicie nieodpowiednie jako przewodniki dla wspólnot chrześcijańskich, gdy zaczęły one ewoluować w bardziej skomplikowane i zintegrowane struktury organizacyjne w całym świecie śródziemnomorskim. Jeśli grecko-rzymski „domus” był wzorem dla organizacji wczesnochrześcijańskich kościołów, grecko-rzymskie zgromadzenia publiczne najprawdopodobniej dostarczyły proceduralnych i instytucjonalnych modeli zgromadzeń wczesnochrześcijańskich. Te kościelne zgromadzenia stanowiły forum do podejmowania decyzji doktrynalnych i dyscyplinarnych, uzyskiwania zgody wspólnoty i ustanawiania norm dla społeczności lokalnych. Te zgromadzenia bardzo wcześnie stały się częścią władzy kościelnej.Chociaż późniejsi ojcowie kościoła, zwłaszcza Jan Chryzostom, usprawiedliwiali zgromadzenia soborowe na podstawie 15 Dziejów Apostolskich, współcześni uczeni doszli do wniosku, że zgromadzenia opisanego w Dziejach Apostolskich 15 w Jerozolimie nie można nazwać „soborem” czy „synodem”. Nie ma dowodów na to, że chrześcijanie z różnych społeczności zebrali się razem, aby decydować o sprawach dyscypliny lub doktryny aż do końca drugiego wieku. Niemniej jednak niewątpliwie regularnie rozwiązywali problemy w swoich lokalnych społecznościach na zgromadzeniach zborowych.

Pojawienie się zgromadzeń kościelnych, które ustalały normy kanoniczne, nastąpiło niemal jednocześnie na Wschodzie i Zachodzie. Na początku III wieku Tertulian donosił, że sobory (concilia) odbywają się w celu rozstrzygania kwestii i reprezentowania „całego imienia chrześcijańskiego” (repraesentatio totius nominis Christiani). Dokładny charakter tych zgromadzeń był przedmiotem dyskusji, ale nie ma wątpliwości, że promulgowały one normy i podejmowały decyzje dla wspólnot chrześcijańskich. Istnieją wzmianki o zgromadzeniach w Azji Mniejszej w Ikonium, Synnadzie, Bostrze i innych miejscowościach na początku III wieku. W drugiej połowie stulecia zgromadzenia te stały się bardziej powszechne. Sobór Kartaginy, który można datować między 220 a 230 rokiem, był pierwszym zgromadzeniem zachodnim, o którym jesteśmy dobrze poinformowani. Biskup Cyprian z Kartaginy informuje, że uczestnicy zmierzyli się z kwestiami prawnymi dotyczącymi zasad chrztu. Wspomina także inny sobór, który potępił Privatusa, biskupa Lambaesis, za jego zbrodnie. Cyprian przewodniczył wielu soborom będąc biskupem Kartaginy i używał soborów jako środka do zarządzania kościołami Afryki Północnej. W 251 zwołał sobór, aby ustalić zasady pojednania tych chrześcijan, którzy porzucili wiarę z powodu prześladowań. W następnym roku zebrał 67 biskupów, aby ponownie zająć się kwestiami pojednania i chrztu niemowląt. Cyprian napisał list do pewnego Fidusa, w którym poinformował go o działaniach podjętych przez radę. To najstarszy zachowany list soborowy. Kolejne sobory odbywały się w Kartaginie prawie co roku za biskupiego panowania Cypriana (251-258).

Sobory stworzyły napięcia między wyłaniającym się urzędem biskupa monarchicznego a jego wolnością rządzenia swoim kościołem. We wspólnotach chrześcijańskich rosło przekonanie, że istnieją normy i procedury, których należy przestrzegać we wszystkich kościołach lokalnych. Niemniej Cyprian uważał, że biskup powinien mieć dużą swobodę działania i stanowczo stwierdził, że odpowiada tylko przed Bogiem. Kiedy pokłócił się z papieżem Stefanem w kwestii ważności schizmatyckich i heretyckich chrztów, nieodłączny konflikt między lokalną kontrolą biskupią a normami ogólnymi, ustanowionymi przez scentralizowany autorytet lub sobory, podniósł kwestię eklezjologii i posłuszeństwa, które mogłyby zepsuć Kościół przez wieki. Odpowiedź Cypriana na papieża Stefana w 256 r. po tym, jak jego sobór odrzucił ważność heretyckich chrztów, ujawnia jego ambiwalencję wobec jakiejkolwiek koncepcji kanonicznych reguł lub norm, które rządziłyby całym Kościołem:

Nikogo nie zmuszamy w tej sprawie nie ustanawiamy żadnego prawa (legem). Każdy wyznaczony przywódca ma bowiem w swoim zarządzaniu Kościołem swobodę wykonywania własnej woli i osądu, a jednocześnie ma jeden dzień, by zdać Panu sprawę ze swojego postępowania.

Cyprian nie uznawał żadnego systemu prawa kanonicznego i gdyby zadano mu pytanie, czy powinno istnieć prawo powszechne dla Kościoła (anachronicznie), prawdopodobnie sprzeciwiłby się idei, że Kościół powinien mieć jednolity system prawa, do którego duchowni i świeccy byliby poddani. Powrót do soborów i synodów

W IV wieku biskupi ustanowili się administratorami lokalnych kościołów. Uznali również swoją rolę w kierowaniu sprawami pobliskich kościołów w soborach, a także ich odpowiedzialność za stawienie czoła problemom, które dotykały interesów Kościoła powszechnego. Na wschodzie i zachodzie rady stały się głównym narzędziem promulgowania norm regulujących życie duchowieństwa i organizację kościołów. To właśnie w tym okresie akty wydawane przez te zgromadzenia zostały ogólnie nazwane „kanonami” od greckiego słowa „κανών” lub „kanon” po łacinie. W greckim kanonie nie oznaczał „prawo”, ale po prostu „prostą laskę” lub „regułę”. Jak zobaczymy, głównym celem ustawodawstwa soborowego w IV wieku była struktura dyscypliny kościelnej i duchownej. Najwcześniejsza rada, dla której mamy zestaw dekretów ustawodawczych, odbyła się ok. 15 tys. 306 w Elvirze (Iliberri), małym miasteczku, które kiedyś istniało w pobliżu Granady w Hiszpanii. Ta rada wydała kanony, które dotyczyły szerokiego zakresu spraw, od celibatu duchownych po apostazję. Chociaż 81 kanonów powszechnie przypisywanych soborowi może być wytworem kilku soborów iberyjskich z późniejszego stulecia, jasne jest, że kanony skupiały się na obyczajach seksualnych duchownych i świeckich. Elvira była pierwszą zachodnią radą, która dyktowała, że ​​księża powinni pozostawać w celibacie. Jego kanony nie były jednak szeroko rozpowszechnione.

Wraz z wniebowstąpieniem Konstantyna Wielkiego na tron ​​cesarski na początku IV wieku kościoły chrześcijańskie zaczęły tworzyć kanony, które były publicznie ogłaszane i które były uznawane za autorytatywne przez wszystkie wspólnoty chrześcijańskie. Konstantyn podniósł także autorytet biskupów we wspólnotach chrześcijańskich. Chociaż nie jest jasne, jak szeroki był jego mandat, wydał prawo, aby biskupi mogli rozpatrywać sprawy sądowe między chrześcijanami. Większość uczonych uważa, że ​​sąd biskupi, Audientia episcopalis, powstał z powodu tego ustawodawstwa. Konstantyn wykorzystywał także radę kościelną do rozwiązywania problemów doktrynalnych i dyscyplinarnych w Kościele.

Na Wschodzie odbywały się pierwsze znaczące sobory, których kanony nabierały znaczenia w tradycji kanonicznej. W roku 314 biskupi z miast pozostających pod wpływem kościoła w Antiochii zebrali się w galackim mieście Ancyra. Rada wydała 25 kanonów, które dotyczyły różnych aktualnych problemów w kościele. Kanony te dotyczyły dyscypliny duchowieństwa, alienacji własności kościelnej, czystości, seksu ze zwierzętami, cudzołóstwa, morderstwa i magii. Jak widać z tej listy, biskupi próbowali rozwiązać różne problemy, które bezpośrednio dotyczą Kościołów Wschodnich. Późniejsze sobory kontynuowały tę praktykę. Nigdy nie próbowali stworzyć kompleksowego zestawu norm dla wspólnot chrześcijańskich. Kolejny sobór odbył się w Neocezarei między 315 a 319 r., społeczności chrześcijańskiej na wschód od Ancyry w pobliżu Morza Czarnego. Podobnie jak kanony soboru w Ancyra nie były one usystematyzowanym zbiorem norm. Kanony obejmowały tematy losowe: księża nie mogą się żenić po święceniach (ok. 1), pokuta za bigamię (ok. 3), kobiety w ciąży nie mogą być wykluczone z chrztu (ok. 6), minimalny wiek księży to 30 lat ( c.11), ograniczenie liczby diakonów w jednej wspólnocie do siedmiu (ok.15). Te dwie wczesne sobory wschodnie nigdy nie były uważane za ekumeniczne, ale ich kanony zostały przyjęte jako normatywne i zostały umieszczone w wielu kanonicznych zbiorach Wschodu i Zachodu. Konstantyn zwołał również sobór na Zachodzie w mieście Arles w 314. Był to duży sobór z 33 biskupami obecnymi, wraz z wieloma niższymi duchowieństwem. Arles była pierwszą zachodnią radą, która nie zgłosiła udziału świeckich w jej obradach (Elivira była ostatnią, która wymieniła świeckich uczestników w swoich raportach). Te dwie sobory można postrzegać jako drogowskazy na drodze, która doprowadziła do tego, że sobory stały się zgromadzeniami, w których wola duchowieństwa stanowiła jedyne uprawnione źródło norm kanonicznych.

W 325 Konstantyn postanowił zwołać sobór cesarski na Wschodzie, aby rozstrzygnąć kontrowersje doktrynalne wywołane przez herezję ariańską, a zwłaszcza kwestię relacji Ojca i Syna w Trójcy. W ramach przygotowań do soboru na Wschodzie odbyło się kilka lokalnych synodów biskupich. Cesarz początkowo planował zorganizowanie soboru w Ancyrze, ale przeniósł go do Nicei. Otworzył sobór w czerwcu 325 r. Uczestniczyło w nim około 300 biskupów. Obecnych było tylko kilku zachodnich duchownych.

Dwudziestu kanonów soboru bardzo szybko stało się uniwersalnymi normami w kościele chrześcijańskim. Sobór opracował również definicję wiary, która stała się podstawowym wyznaniem wiary chrześcijańskiej, Credo Nicejsko. Kanoni ustanowili dla Kościoła strukturę, która była odpowiednikiem świeckiej organizacji Cesarstwa Rzymskiego. Ustalono zasady mianowania biskupów. Ustanowiono prymat stolic biskupich Rzymu, Antiochii i Aleksandrii. Zachowano także zwyczajowe prerogatywy innych biskupstw (ok. 6). Biskupi i duchowni zostali upoważnieni do pozostania w kościołach, w których zostali wyświęceni (ok. 15 i 16). Na czele każdej prowincji miał stanąć biskup metropolita. On i biskupi jego prowincji dwa razy do roku zwoływali synody, aby rozstrzygać sprawy dyscypliny kościelnej (ok. 5). Synod byłby najwyższym sądem kościelnym prowincji.

Inne kanony nicejskie ustanowiły normy dyscypliny kościelnej. Eunuchowie zostali wykluczeni z duchowieństwa (ok. 1). Zabroniono szybkiego awansowania konwertytów w hierarchii (c.2). Biskupom, księżom i diakonom nie wolno było mieszkać z kobietami, chyba że były krewnymi (ok. 3). Duchowni nie mogli uprawiać lichwy (ok. 17).

Wczesne sobory ustanowiły model zarządzania w Kościele, który trwał do końca IX wieku. Lokalne synody spotykały się regularnie na Wschodzie i Zachodzie. Rozstrzygali trudne i sporne problemy w Kościele, ogłaszali kanony regulujące sprawy prowincji. Liczne lokalne synody zostały uzupełnione soborami ekumenicznymi, które odbywały się wyłącznie na Wschodzie aż do II Soboru Nicejskiego w 787 r. Chociaż odrzucony przez Greków, Kościół łaciński tradycyjnie uznał IV Sobór Konstantynopolitański w latach 869-870 za ekumeniczny. Została zwołana przez papieża Mikołaja I w Konstantynopolu, ale jej dekrety nigdy nie znalazły się w żadnych wschodnich zbiorach kanonicznych (do XI wieku nie został uznany za sobór ekumeniczny na Zachodzie). W XI wieku papiestwo zapewniło sobie wyłączne prawo zwoływania soborów ekumenicznych. Miejsca wszystkich kolejnych soborów ekumenicznych znajdowały się na Zachodzie. Minęła epoka soborów, których kanony łączyły Kościoły łacińskie i greckie.

Aż do IV wieku Stary i Nowy Testament, tradycje apostolskie, realne i apokryficzne, zwyczaje i kanony synodalne stanowiły cztery główne źródła norm kościelnych. W ciągu IV wieku w Kościele chrześcijańskim pojawiły się dwa inne źródła autorytatywnych norm: pisma Ojców Kościoła i listy Biskupów Rzymu. W Kościele wschodnim „Kanony Ojców” zostały uznane za normy między 381 a 451. Składały się z listów lub innych pism skierowanych do konkretnych osób przez Ojców Wschodnich. Najważniejsze były listy biskupów wschodnich. Wśród dwunastu biskupów i patriarchów wymienionych w kanonie jako mających moc autorytatywną byli Atanazy († 373) i Cyryl († 444), arcybiskupi Aleksandrii Bazyli Wielki († 379), arcybiskup Cezarei w Kapadocji Grzegorz († 394), biskup z Nyssy. W greckiej tradycji kanonicznej listy tych biskupów miały fundamentalne znaczenie. W konsekwencji listy biskupie zajęły miejsce wśród kanonów synodalnych we wschodnich zbiorach kanonicznych.

Na łacińskim Zachodzie równoległy rozwój w IV i V wieku nadał papieskim dekretom (często reskryptom, czyli odpowiedziom na pytania) równorzędne miejsce z kanonami soborowymi. Te dekrety były odpowiedziami na prośby o odpowiedź papieża na problemy doktryny kościelnej, dyscypliny i zarządzania. Forma próśb została oparta na podobnych listach wysyłanych do cesarzy rzymskich w konkretnych kwestiach prawnych. W IV wieku biskupi w kościele zachodnim zaczęli zwracać się do Rzymu po odpowiedzi na pytania dotyczące dyscypliny i doktryny. List papieża Syrycjusza (384-399) do biskupa Himeriusa z Tarragony jest najwcześniejszym przykładem listu papieża, który odpowiada na szereg pytań. Himerius wysłał list do poprzednika Syrycjusza, papieża Damasusa (366-384). Zadawał pytania dotyczące ważności chrztów dokonywanych przez heretyków, zasad udzielania chrztu, traktowania chrześcijan, którzy popadają w pogaństwo oraz karania mnichów i mniszek, którzy dopuścili się cudzołóstwa. Damaszek nie odpowiedział jeszcze na list Himeriusa do czasu jego śmierci, ale Syrycjusz odpowiedział wkrótce po tym, jak został papieżem. Celibat i wstrzemięźliwość kleryków były problemami w kościele iberyjskim, a Syrycjusz poświęcił długi fragment problemowi żonatych księży i ​​diakonów, którzy mieli dzieci z żonami po ich święceniach. Papież nakazał, aby ci księża, którzy będą odtąd żyć na kontynencie, mogli zachować swoje urzędy kościelne, ale ci, którzy tego nie zrobili, zostali pozbawieni wszystkich swoich uprawnień i urzędów.

Jest kilka elementów listu, które przez wieki pozostaną charakterystyczne dla dekretów papieskich. Syrycjusz zauważył, że list został odczytany na głos przed nim i innymi duchowieństwem (in conventu fratrum sollicitius legeremus) i dał do zrozumienia, że ​​otwarcie omawiał problemy stawiane przez Himeriusa ze swoim duchowieństwem. Konsultacje papieskie z jego kurią stałyby się standardową praktyką w kurii papieskiej. W XII wieku papieże zaczęli regularnie podejmować decyzje ze sformułowaniem: „za radą naszych braci <thecardinals> powinniśmy wyświęcać” (de consilio fratrum nostrorum debemus statuere — papież Aleksander III [1159-1181]) lub, jak papież Innocenty III (1198-1216) ustanowił formułę przyszłych dekretów papieskich, „za radą naszych braci mamy odpowiedzieć” (de consilio fratrum nostrorum taliter in hujusmodi duximus respondendum). Ważność i autorytet papieskiego dekretu opierały się na prestiżu i prymacie biskupa Rzymu oraz poparciu rzymskiej wspólnoty chrześcijańskiej. W czasach Syrycjusza gminę reprezentowało „conventus fratrum”, za czasów Innocentego III gminę reprezentowało kolegium kardynałów.

Pod koniec dekretu Papież Syrycjusz poprosił Himeriusa o przekazanie listu dekretowego do wszystkich jego współbraci biskupów na Półwyspie Iberyjskim. Nawet w tak wczesnym okresie papież uważał swój list za ustanowienie autorytatywnych norm dla regionów daleko poza Rzymem. Niemal natychmiast w Kościele zachodnim zaczęły krążyć zbiory listów papieskich, a dekrety papieskie zajęły miejsce wśród kanonów soborowych jako źródła norm dla Kościoła chrześcijańskiego.

V wiek był naznaczony stopniową akceptacją wschodnich kanonów soborowych w Rzymie. Dokonano przekładów łacińskich kanonów soborów greckich i zaczęły one krążyć szeroko jako autorytatywne teksty. Za pontyfikatu papieża Gelasius I (492-496) źródła norm kanonicznych na Zachodzie były szeroko rozproszone w różnych językach i kodeksach. Po raz pierwszy podjęto próbę opracowania zbioru tekstów kanonicznych. Pod koniec stulecia do Rzymu przybył Grek Dionizos Exiguus. Władał biegle łaciną i greką. Jego pierwszym zadaniem było nadanie tekstom soborów greckich świeżych i dokładnych tłumaczeń. Zebrał trzy zbiory kanonów soborowych, które obejmowały 165 kanonów z soborów z Nicei i Konstantynopola I (381 r.) i ułożył tekst chronologicznie. W ostatnim zbiorze, zamówionym przez papieża Ormisdasa (514-523), Dionizos umieścił w księdze grecką i łacińską wersję tekstów, aby czytelnicy mogli je porównać. Opracował także zbiór dekretów papieskich, które rozpoczynały się dekretem papieża Syrycjusza, a kończyły papieżem Anastazjuszem II (496-498) w porządku chronologicznym. Ostatecznie połączył te dwie prace w jedną całość Kanon korpusu że uczeni nadali nazwę Collectio Dionysiana. Nie był to oficjalny zbiór norm kanonicznych — kolekcje prywatne pozostały jedynymi środkami przechowywania i rozpowszechniania tekstów kanonicznych aż do XIII wieku — ale był szeroko rozpowszechniany. Niezwykła liczba rękopisów (34) z tego zbioru nadal znajduje się w europejskich bibliotekach. Późniejsi kanoniści uzupełnili Collectio Dionysiana. Co ważniejsze, papież Hadrian I (772–795) wysłał powiększoną kopię Collectio Dionysiana Karolowi Wielkiemu, znanemu jako Collectio Dionysiana-Hadriana (Koln, Dombibliothek 115-116). Chociaż w okresie karolińskim korzystano również z innych zbiorów tekstów kanonicznych, Dioniziana-Hadriana cieszył się ogromną popularnością w Europie Północnej od IX do XI wieku. Do dziś odnaleziono sto rękopisów dzieła. Dzieło Dionizego Exiguusa ustanowiło kanony soborów wschodniogreckich z IV wieku i dekretów papieskich jako podstawę zachodniego prawa kanonicznego łacińskiego.

Włoski duchowny imieniem Cresconius skomponował zbiór kanoniczny w VI lub VII wieku — data nie jest pewna. W przeciwieństwie do chronologicznej organizacji Dionizego, Cresconius stworzył jeden z pierwszych zbiorów ułożonych systematycznie tematycznie. Rozpoczął i zakończył sakramentem święceń, ale w międzyczasie obejmował małżeństwo, dyscyplinę duchowną i inne tematy. Aby ułatwić sobie korzystanie z jego zbioru, umieścił indeks do zbioru, w którym wymieniono tematy i źródła. Jego głównym źródłem były sobory ekumeniczne i dekrety papieskie. Do swojej kolekcji dodał także kilka rad afrykańskich. Cresconius nazwał swoją kolekcję „Concord of soborowych kanoników” (Concordia canonum conciliorum) (Koln, Dombibliothek 120). Wniósł zgodność do swojej kolekcji, porządkując je i indeksując. Pięć wieków później inny kanonista, Gracjan z Bolonii, usiłował systematycznie zaprowadzić zgodność w prawie kanonicznym. W czasach Cresconcius prawo było zbyt młode, a źródła zbyt ograniczone, by wymagać od niego pogodzenia sprzecznych opinii i tekstów. Nie było jeszcze znaczących konfliktów, z którymi musi się zmagać.

Zbiory kanoniczne powstawały w różnych częściach zachodniego chrześcijaństwa. Szczególnie ważny był Półwysep Iberyjski i rzymska prowincja Galii. W VI i VII wieku biskupi iberyjscy zwoływali liczne sobory kościelne. Kanony te zostały zebrane i dodane do otrzymanych tekstów soborów wschodnich. Najważniejszym zbiorem tej rozległej i częstej działalności ustawodawczej był Kolekcja Hispana. Opracował ją anonimowy kanonista (choć niektórzy przypisują dzieło św. Izydorowi z Sewilli) w pierwszej połowie VII wieku.Krążyła prawie wyłącznie w kościele iberyjskim i pozostała ważna aż do XII wieku, przetrwała w wielu kopiach rękopisów. ten Kolekcja Hispana wpływ na kolekcje kanoniczne w królestwie karolińskim.

W Galii biskupi Arles i inni w Galii Południowej również odbyli wiele soborów kościelnych. Kanony tych soborów były gromadzone i uzupełniane przez inne sobory i dekrety. Najważniejszą z kolekcji gallikańskich była kolekcja Kolekcja Vetus Gallica. Została skompilowana na początku VII wieku, prawdopodobnie w okolicach Lyonu. Autorem mógł być biskup Lyonu Eterius z Lyonu (jego autorstwo nie jest pewne). Kolekcja była uporządkowana tematycznie i rozpowszechniana znacznie słabiej niż Dionizyjany lub Cresconius’ Concordia canonum conciliorum, ale został skopiowany i wykorzystany na terenach na północ od Alp. Główne troski Etheriusa dotyczyły synodów holdingu, dyscypliny duchownej, praw biskupów metropolitalnych oraz ochrony własności kościelnej. W drugiej połowie VI wieku ilberyjski duchowny, arcybiskup Martin z Bragi, skompilował zbiór kanoników. Opierał się na kanonach soborów wschodnich i podzielił swoją kolekcję na dwa obszary tematyczne: kanony dotyczące duchowieństwa i te dotyczące świeckich.

Być może najbardziej niezwykła kolekcja przedkarolińska została skompilowana w Irlandii około roku. 700 AD Historycy nazwali go Kolekcja Hibernensis (Koln, Dombibliothek 210). Niewątpliwie misjonarze irlandzcy zanieśli go ze sobą na kontynent w ósmym i dziewiątym wieku i był on szeroko kopiowany. Do dziś zachowało się ponad osiemdziesiąt kompletnych lub fragmentów pracy. Wiele z nich pochodzi z ósmego i dziewiątego wieku, a wiele z nich wykazuje wyraźne oznaki ich wyspiarskiego pochodzenia w piśmie odręcznym tekstu. Autor dążył do obszernego katalogu norm kanonicznych, ułożonych tematycznie, ale poświęcił przy tym dokładność i dokładność. Bardzo często jego teksty były mocno skrócone i zmienione w stosunku do oryginału. Powszechne były fałszywe atrybucje źródeł. Krótka wersja zbioru zawierała odniesienia do prawie 1600 tekstów, w tym prawie 646 zaczerpniętych od ojców patrystów. Ponieważ grecki był wówczas językiem kultywowanym w Irlandii, nie dziwi fakt, że w kompilatorze znaleźli się zarówno Ojcowie Wschodu, jak i Ojcowie Zachodu. Zbiór ten funkcjonował jako zbiór norm kanonicznych i jako przewodnik dla kapłanów. Na przykład w obszernym rozdziale dotyczącym kradzieży kompilator nie tylko omówił różne rodzaje kradzieży, ale także kary, jakie księża powinni nakładać na penitentów za różne rodzaje kradzieży. Te części zbioru zostały później włączone do podręczników pokutnych, mających na celu udzielanie wskazówek księżom w konfesjonale. Inną niezwykłą cechą kolekcji było włączenie kanoników z bardzo lokalnych synodów irlandzkich. Do tego czasu zbiory zwykle zawierały wielkie sobory ekumeniczne, inne wczesne sobory wschodnie, sobory afrykańskie i inne sobory iberyjskie i frankońskie. Nie uwzględniono niejasnych rad lokalnych. Jednak od IX do XI wieku lokalne synody coraz częściej włączane były do ​​zbiorów kanonicznych. Normy kanoniczne zaczerpnięto z coraz szerszej gamy źródeł.

Około piątaW wiele lat po pracy greckiego Dionizjusza w Rzymie ksiądz z Antiochii Jan Scholastikos zebrał teksty kanoniczne do nowego zbioru. John czerpał z wcześniejszej, już zaginionej kolekcji, Tytuł Collectio LX. Jego głównymi źródłami były ugruntowana tradycja greckich kanonów soborowych od wczesnych soborów w Nicei, Ancyrze, Gangrze do późniejszych soborów w Konstantynopolu I i Chalcedonie. Ta część kolekcji była bardzo podobna do Dionizjusza. Jan dodał jednak do swojej kolekcji teksty, które nie zostały jeszcze zaakceptowane jako kanoniczne na Zachodzie, pisma Ojca Kościoła Wschodniego, św. Bazylego Wielkiego. Jan podzielił dwa listy św. Bazylego napisane w latach 374-375 na 68 rozdziałów i uporządkował je systematycznie według tematyki. Włączył także teksty z prawa świeckiego i nadal zacierał rozróżnienie w Konstantynopolu między jurysdykcją świeckich i kościelnych władców nad Kościołem. Kiedy Justynian skompilował swoją wielką kodyfikację (530-535), na początku swojego Kodeksu dołączył ustawodawstwo rządzące kościołem i dyscypliną duchowną. Co więcej, po ogłoszeniu jego Corpus iuris civilis stworzył obszerne ustawodawstwo, które zajmowało się sprawami kościelnymi w jego Nowele. Jan Scholastikos „kanonizował” ten materiał, dołączając 87 fragmentów z książki Justyniana Nowele w jego kolekcji. Cały ten materiał Jan umieścił pod pięćdziesięcioma tytułami, które zaczynały się od czci należnej patriarsze (tytuł pierwszy), a kończyły tytułem, który dotyczył kanonu modlitw i daty Wielkanocy (tytuł pięćdziesiąty). Jana Scholastikosa Synagoga 50 Tytułów zajmuje w kościele wschodnim pozycję podobną do kolekcji Dionizego Exiguusa na Zachodzie. Jest to najstarszy i pierwszy ważny zbiór prawa kanonicznego na Wschodzie. Była to kolekcja prywatna, ale wszystkie późniejsze greckie kolekcje kanoniczne opierały się na niej lub wykorzystywały ją jako źródło. Dionizos wprowadził listy papieskie jako źródło norm kanonicznych równych kanonom soborowym. Jan ustanowił pisma Ojców Kościoła (przede wszystkim Ojców Kościoła Wschodniego) jako źródła autorytatywne w zbiorach kanonicznych. Później III Sobór Konstantynopolitański (w Trullo) z 681 r. zadekretował, że pisma Ojców Kościoła Wschodniego mają władzę prawną równą kanonom soborowym. Ponieważ Jan Scholastikos był patriarchą Konstantynopola, jego urząd nadawał jego zbiorom prestiż i autorytet w kościele greckim. Trzysta lat później św. Metody przetłumaczył Jana Synagoga na słowiański. Stał się wówczas tekstem, na którym oparły swoje systemy prawne Kościoły słowiańskie i rosyjskie.

Na Zachodzie kompilatorzy zaczęli również włączać pisma patrystyczne do zbiorów kanonicznych w VI wieku. W IX wieku zachodnie zbiory zaczęły zawierać fragmenty prawa rzymskiego, ale teksty te dotyczyły głównie prawa procesowego. W konsekwencji o ok. 900 r. wszystkie źródła wschodniego i zachodniego prawa kanonicznego były w mniejszym lub większym stopniu takie same — z istotnym wyjątkiem, że listy papieskie nie były uznawane za autorytatywne na Wschodzie. Kontrowersyjną kwestię prymatu papieskiego wyraźnie widać w doborze źródeł kanonistów w łacińskich i greckich zbiorach kanonicznych wczesnego średniowiecza.

W pierwszych latach swojego panowania Karol Wielki (771-814) poprosił papieża Hadriana I o przesłanie mu w 774 zbioru kanoników. Hadrian wysłał znacznie poszerzoną Collectio Dionysiana że uczeni nadali tytuł, Collectio Dionysiana-Hadriana (Koln, Dombibliothek 115-116). Nie wiemy dokładnie, czego Karol spodziewał się otrzymać od papieża ani jaki był jego cel. Wyraźnie chciał kompilacji, która miałaby papieską aprobatę. Możemy przypuszczać, że pragnął ustanowić jasne normy dla kościoła oparte na rzymskim autorytecie i precedensach, gdy próbował ukształtować frankoński kościół dla swojego królestwa w ciągu następnych czterdziestu lat. Karol uważał się za reformatora w sferze kościelnej i świeckiej. Jego panowanie było naznaczone rozległymi przeróbkami, kopiowaniem i kompilacją wcześniejszych zbiorów kanonicznych. Wydawał także „rozdziały” zwane kapitulacjami. To prawodawstwo ustanowiło normy dla świata świeckiego i kościelnego. Wynik był jednak daleki od systemu prawa kanonicznego lub kodeksu prawa kanonicznego. Źródła norm kanonicznych były wciąż rozproszone i różnorodne. Zarówno władze kościelne, jak i świeckie promulgowały normy dla swoich kościołów.

Chociaż Karol Wielki i jego syn Ludwik Pobożny (814-840) byli głęboko zaangażowani w sprawy kościelne, zarówno prawne, jak i doktrynalne, nie mieli pojęcia o normach kanonicznych ustanawianych przez jakąkolwiek władzę centralną. Jak widzieliśmy, kompilatorzy zbiorów kanonicznych mieli bardzo szerokie spojrzenie na autorytatywne źródła norm regulujących społeczeństwo chrześcijańskie. Nie zwracali się do papieża, soborów, synodów ani królów o regularne orzeczenia w sprawach kościelnych. Duchowni wykorzystywali wcześniejsze kolekcje jako kamieniołomy norm kanonicznych. Rozszerzyli je i zmienili, nie mając pojęcia, że ​​jakaś władza w kościele lub świeckim świecie powinna aprobować lub uprawomocniać ich pracę.

Praca tych duchownych przybrała niezwykły obrót w IX wieku. W drugiej połowie stulecia załamała się stabilność polityczna królestwa karolińskiego. Jak ujął to Horst Fuhrmann, był to „świat pełen niepewności prawnej”. Kościół walczył o swoje miejsce w społeczeństwie, a normy kanoniczne stworzone w późnym antycznym świecie śródziemnomorskim nie były adekwatne dla północnoeuropejskiego świata, który był podzielony, plemienny i lokalny, rozpadający się wewnątrz i atakowany z zewnątrz. Karolińskie struktury rządzące i instytucje prawne upadały, a najazdy Skandynawów, Madziarów i muzułmanów wywierały presję na wszystkie granice chrześcijaństwa. W tym kontekście grupa duchownych w północno-zachodniej Francji zebrała szereg zbiorów kanonicznych zawierających duże ilości sfałszowanych materiałów. Historycy nazwali te kolekcje i związane z nimi teksty Pseudo-Izydorskimi Fałszerstwami. Nazwano je pseudoizydorskimi, ponieważ najważniejszy zbiór fałszerstw, kanoniczny zbiór soborów i dekretów papieskich ułożonych chronologicznie w formacie zbliżonym do Collectio Dionysiana-Hadriana, często opatrywano przedmową przypisywaną pewnemu „Isidorus Mercator”. Przypuszczano, że pisarzem był św. Izydor z Sewilli († 636), słynny teolog z Półwyspu Iberyjskiego. Chociaż ten zbiór dekretów zawierał wiele sfałszowanych listów papieskich, później powszechnie uznano je za autentyczne w tradycji kanonicznej.

Sfałszowane dokumenty nie były niczym niezwykłym we wczesnym średniowieczu. Kompleks sfałszowanych tekstów powstał na początku VI wieku w wyniku schizmy między papieżem Symmachem a Wawrzyńcem w Rzymie. Te „fałszerstwa symmachijskie” opierały się na domniemanych dokumentach papieskich (zwłaszcza „Constitutum Sylvestri”), które miały wykazać, że papieża nie można sądzić przez żaden ludzki autorytet. Chociaż fałszerze pracowali w późnym okresie antycznym, fałszerstwo nie było tak rozpowszechnione, jak stało się w VIII i IX wieku. Fałszerze materiałów Pseudo-Isidorian pracowali w okolicach Reims w królestwie Franków. Chociaż uczeni wysunęli szereg przypuszczeń na temat tego, kto może być fałszerzem, nie było żadnego konsensusu. Celem fałszerzy była ochrona praw duchownych, własności duchownych i biskupów przed kontrolą świeckich i władzą sądowniczą. Po śmierci Karola Wielkiego stało się powszechne, że biskupi byli usuwani ze swoich siedzib, a świeccy sędziowie orzekali na swoich sądach wyroki na duchownych. Fałszerzom szczególnie zależało na ochronie biskupów sufragańskich przed jurysdykcją metropolitów. Usuwanie biskupów stało się znacznie trudniejsze na podstawie reguł proceduralnych znalezionych w fałszerstwach. Biskupi nie mogli być oskarżani przez świeckich o żadne przestępstwa i nie mogli być stawiani przed sądem świeckim. Fałszerze wykorzystywały władzę papieską jako tarczę chroniącą prawa biskupów. Biskup mógł odwołać się do papieża w dowolnym momencie postępowania sądowego. Sobory i synody nie mogły już słuchać skarg na biskupów. Przypadki te zostały uznane za „causae maiores”. Stąd pochodzi papieska prerogatywa, zgodnie z którą tylko papież mógł osądzać sprawy o wielkiej wadze w Kościele. W ciągu następnych stuleci kanoniści stale poszerzali listę „causae maiores”.

Istniały cztery główne kolekcje stworzone przez fałszerzy w IX wieku: Dekrety Pseudo-Isidorian, The Capituular Collection of Benedictus Levita, The Capitular Collection of Benedictus Levita, Capitula Angilramni, oraz tzw Collectio Hispana Gallica Augustodunensis. Karolingowie używali krótkich oświadczeń norm, zwanych „capitula”, do promulgowania rozporządzeń legislacyjnych i administracyjnych w swoich domenach. Kapituły te zawierały normy dla Kościoła i sfery świeckiej. Fałszerze dla realizacji swoich celów czerpali materiały ze świeckich zbiorów praw oraz zbiorów kanonicznych. Z podobnych źródeł czerpały dekrety pseudo-izidoryjskie (Köln, Dombibliothek 113 ) oraz zbiór kapitulny Benedictus Levita. Kompilatorzy obu mieli podobne poglądy na zarządzanie kościelne. Ok. 847 i był używany przez autorów Dekretali Pseudo-Izydorskich, które zostały ukończone ok. godz. 852. Spośród czterech głównych zbiorów tylko dekrety pseudo-Izydorskie miały wpływ na rozwój prawa kanonicznego. Jego wpływ jest paradoksalny. Z jednej strony kopie rękopisów Decretals znajdowano w całej Europie. Istnieją dowody, że byli znani w Rzymie w latach 863-864. Wiele włoskich bibliotek zawierało kopie dzieła. Kopie kolekcji znaleziono we wszystkich głównych ośrodkach chrześcijaństwa, z wyjątkiem Anglii, gdzie Pseudo-Izydor przybył dopiero po podboju normańskim w 1066 roku. Z drugiej strony wpływ Pseudo-Izydora na inne zbiory kanoniczne był bardzo mały aż do jedenasty wiek. Chociaż papieże zaczęli cytować dekrety pseudo-Izydorskie z czasów papieża Mikołaja I (858-867), fałszywe dekrety nie znalazły bezpiecznego miejsca w zbiorach kanonicznych aż do XI wieku. Pozostały one niekwestionowaną częścią prawa kanonicznego aż do XVI wieku.

Teraz rozumiemy, że ludzie średniowiecza mieli zupełnie inną koncepcję fałszerstwa niż my dzisiaj. Fałszowali statuty, które zachowywały zwyczajowe, niepisane prawa, które z pewnością posiadali. Tworzyli legendy o pochodzeniu rodzin i księstw. Dawały one legitymizację systemom politycznym. Wytwarzali relikwie ku czci chrześcijańskiej heroicznej przeszłości. Pseudo-Izydorscy fałszerze stworzyli dokumenty uzasadniające struktury i normy kościoła frankońskiego. Paradoksem pozostaje, że trwały wkład fałszerzy do prawa kanonicznego był uzasadnieniem władzy papieskiej, autorytetu i władzy monarchicznej. Gdy długa lista sfałszowanych dekretów papieskich trafiła do kanonicznych zbiorów, ich obecność dostarczyła przekonujących dowodów na to, że papieże od najdawniejszych czasów pewnie rządzili Kościołem i wydawali autorytatywne orzeczenia w wielu różnych sprawach. Pierwsze dekrety w zbiorze przypisywano papieżom Klemensowi I (ok. 91-101) i Anakletusowi (ok. 79-91), lista ta była kontynuowana przez papieża Melchiadesa (310-314). W sumie było sześćdziesiąt dekretów od trzydziestu papieży. Dla późniejszych kanonistów istnienie tych listów było mocnym i przekonującym argumentem, że biskup Rzymu był prymasem Kościoła od czasów apostolskich.

Wiek IX był także ważnym etapem rozwoju wschodniego prawa kanonicznego. W Konstantynopolu w VI wieku zaczęło się łączyć prawo kanoniczne z prawem cywilnym. Pierwsze legalne zbiory zawierały jedynie normy kościelne (κανόνες „kanon”) lub świeckie (νόμοι „prawa”). Pod koniec VI i na początku VII wieku kanoniści bizantyjscy połączyli te dwa źródła: zbiory te nazwano „nomokanonami” (νομοκάνονες), choć nazwa ta stała się powszechna dopiero w XI wieku.

Najważniejsze bizantyjskie nomokanon to: Nomokanon z 50 tytułów i Nomokanon z 14 tytułów. W przypadku tych nowych zbiorów kanoniści wykorzystali Jana Scholastikosa Synagoga 50 Tytułów (Nomokanon z 50 tytułów) i inną kolekcję, Syntagma kanoników w 14 tytułach (Nomokanon z 14 tytułów), jako główne źródło norm kościelnych. Dodali także prawa cesarskie zaczerpnięte z kodyfikacji Justyniana. ten Nomokanon z 50 tytułów został złożony przez anonimowego kompilatora w Antiochii za panowania Justyna II (565-578) lub Maurycego (582-602).

Pierwsza wersja Nomokanon z 14 tytułów został skompilowany ca. 612-629 i powstała z połączenia Syntagma kanonów 14 tytułów z ustawodawstwem Justyniana, które dotknęło Kościoła. Dzieło powstało prawdopodobnie w Konstantynopolu, ale kompilator jest nieznany. Ponieważ patriarcha Focjusz napisał prolog do nowej wersji kolekcji, ok. godz. 882-883 historycy od dawna zakładali, że skompilował je Focjusz.

Poszerzony zbiór za zgodą Focjusza stał się najważniejszym zbiorem prawa kanonicznego w Kościele greckim. Ukształtował treść i strukturę prawa kanonicznego w cerkwi. Kanony soborowe, pisma Ojców Kościoła i ustawodawstwo cesarskie stanowiły autorytatywne źródła prawa kanonicznego w Kościele greckim. ten Nomokanon z 14 tytułów został zrewidowany w XI wieku przez Teodora Bestesa, a Theodore Balsamon dodał prolog i komentarz do kolekcji w XII wieku.

ten Nomokanon jest podzielony na tytuły i rozdziały. Tytuły zawierają kanony i prawa cesarskie. Było to najpełniejsze zestawienie przepisów dla kościoła bizantyjskiego. Greccy kanoniści napisali do niego komentarze. Kanony soborowe w pierwszej części są podstawowymi tekstami grecko-prawosławnego prawa kościelnego do czasów obecnych. ten Nomokanon z 14 tytułów została przetłumaczona na język słowiański w okresie patriarchatu Focjusza i stała się ważnym źródłem prawa w tej tradycji.

Kontrast między Kościołem wschodnim i zachodnim podkreślają ich systemy prawne. W prawodawstwie wschodnim imperialnym podstawy systemu prawnego stanowili kanonicy soborowi i Ojcowie Kościoła Wschodniego. Na Zachodzie dekrety papieskie, niektóre autentyczne, inne sfałszowane, uzupełnione soborami ekumenicznymi i lokalnymi, rządziły normami kościelnymi. Oba kościoły poruszały się w różnych kierunkach. Ich dwa prawa stawały się coraz bardziej od siebie odizolowane.

Po okresie karolińskim kolejna wielka fala działalności kanonistycznej rozpoczęła się na początku XI wieku wraz z Decretum biskupa Burcharda z Wormacji (w latach 1008-1012), a zakończyła kolekcjami włoskimi i francuskimi, na które wpływ miały zasady reformy kościelnej, które wirowały w kręgach kościelnych i świeckich w XI wieku. Duch reformy sprawił, że duchowni poszukiwali w tradycji Kościoła łacińskiego tekstów uzasadniających ich poglądy. Teksty te dostarczyły auctoritates niezbędne do rozwiązania odmiennych poglądów w tak ważnych kwestiach, jak symonia, konkubinat duchownych i ingerencja świeckich w Kościele.Gdy walczyli o usprawiedliwienie swojej wizji Kościoła, reformatorzy zdali sobie sprawę, że Kościół potrzebuje zbioru prawa, które będzie uznawane w całym chrześcijaństwie. Zdali sobie również sprawę, że powinien istnieć organ centralny, który miałby prawo modyfikować i zmieniać prawo w razie potrzeby. Ostatecznie uznali, że w centrum tej reformy powinno być papiestwo

Zbiory kanoniczne zebrane w latach 1000-1100 są bogatymi dowodami tych wydarzeń. Niektóre obszary w środkowych i północnych Włoszech, południowej i środkowej Francji, Normandii, Nadrenii i Anglii stały się ważnymi ośrodkami działalności kanonicznej, ale żaden region, łącznie z Rzymem, nie zdominował produkcji tekstów. Zbiory z XI wieku pozostały prywatne i nie miały oficjalnej zgody ani papieża, ani nikogo innego. Zbiory kanoniczne były wykorzystywane, ponieważ zawierały wytyczne i normy, a nie zostały usankcjonowane przez jakiś autorytet.

Niektóre kolekcje krążyły szeroko. Rękopisy z głównych zbiorów, takich jak biskup Burchard z Wormacji Decretum (ok. 1008-1023), Kolekcja w 74 tytułach (ok. 1050-1075), biskup Ivo z Chartres” Panormia (ok. 1091-1096), są rozsiane po całej Europie. Wykazują szeroki odbiór, który nadał im kanoniczną legitymację. Inne kolekcje, takie jak biskup Anzelm II z Lukki Kanon kolekcji oraz Lanfranc of Bec, arcybiskup kanonicznej kolekcji Canterbury (ogólnie określany jako Kolekcja Lanfranci) miał bardziej ograniczony nakład, odpowiednio we Włoszech i na Wyspach Brytyjskich. Jak wskazują ich tytuły, głównymi kanonistami epoki byli biskupi. Opieka duszpasterska i prawo kanoniczne połączyły się w XI wieku.

Te XI-wieczne kolekcje mają wiele wspólnych cech. Wszystkie są zbiorami systematycznymi, ułożonymi tematycznie. Zbiór ułożony chronologicznie przestał być atrakcyjny i użyteczny dla duchownych. Reformatorzy uznali, że aby osiągnąć swoje cele, potrzebowali kompilacji praw, które dostarczałyby tekstów na ich stanowiska i podkreślały rolę papieża w zarządzaniu Kościołem. Chociaż historycy debatowali, czy niektóre kolekcje odzwierciedlają papieski lub biskupi program rządów kościelnych, czy też niektóre kolekcje były narzędziami i wytworami ruchu reformatorskiego, na te pytania trudno odpowiedzieć. Kanoniści zebrali bardzo różnorodne teksty ze starszych zbiorów. Większość zbiorów dotyczyła wielu aspektów życia kościelnego. Część z nich oczywiście dotyczyła pewnych spraw: władzy papieskiej, dyscypliny monastycznej, małżeństwa kleryków, symonii i innych. Większość zbiorów odzwierciedla jednak poszukiwanie przez ich autorów ogólnych norm rządzących instytucjami kościelnymi i egzekwowanie dyscypliny duchownej. Opisywanie kolekcji jako mającej jeden cel jest prawdopodobnie chybione.

Do zilustrowania znaczenia i cech kolekcji z XI wieku można posłużyć się dwoma zbiorami. Kolekcja w 74 tytułach, którego średniowieczny tytuł brzmiał „Diversorum patrum sententie”, powstał między ok. 10 tys. 1066 do 1074 przez anonimowego kompilatora. Anzelm z Lukki Collectio canonum został skomponowany nieco później, ok. 1081-1086, podczas burzliwego pontyfikatu reformy papieża Grzegorza VII (1073-1085). Jego kolekcja była czasami wykorzystywana jako przykład „kolekcji reform” „rewolucji gregoriańskiej”.

Uczeni dyskutowali o celu Kolekcja w siedemdziesięciu czterech tytułach. Niektórzy badacze określili go jako zbiór „gregoriański”, wytwór pierwszych lat pontyfikatu Grzegorza VII. Uważają, że kolekcja miała na celu wzmocnienie papieskiego prymatu. Rzeczywiście kolekcja zaczyna się od tytułu, De primatu Romane ecclesiei zawiera 20 dekretów papieskich, z których 8 (rozdziały 2-9) to fałszerstwa zaczerpnięte z Kolekcji Pseudo-Izydora, która wychwalała autorytet papieski. Inni uczeni doszli do wniosku, że od Siedemdziesiąt cztery tytuły oparł się na Dekretach Pseudo-Isidorian i od ca. 90 rozdziałów Pseudo-Izydora dotyczy ścigania duchowieństwa, w centrum zbioru są prawa duchownych w sądach. W związku z tym widzą cel Siedemdziesiąt cztery tytuły jako rozszerzenie oskarżycielskich norm Pseudo-Izydora, które były ograniczone do biskupów, na wszystkich duchownych. Obie pozycje podkreślają ważne elementy, które znajdują się w kanonach Siedemdziesiąt cztery tytuły. Zbiór rozpoczyna tytuł poświęcony władzy papieskiej. Przed XI wiekiem żadna kolekcja nie skupiała się tak precyzyjnie i dobitnie na władzy papieskiej. Zbiór zawiera również kanony chroniące prawa procesowe wszystkich duchownych (tytuły 5, 7, 9, 10, 11, 14). Typowy dla kolekcji XI-wiecznych, zajmuje się niegodnymi i symonaicznymi duchownymi (tytuły 15-21). Autor Siedemdziesiąt cztery tytuły wyraźnie chciał ustanowić silny autorytet papieski, niezależność Kościoła i wytyczne dla zreformowanego duchowieństwa.

Chociaż kompilatorzy kolekcji XI-wiecznych gromadzili materiały z różnych źródeł, nie uprzywilejowali współczesnych listów papieskich. Siedemdziesiąt cztery tytułyna przykład nie zawiera jednego listu od współczesnego papieża. Z powodów, których do końca nie rozumiemy, kanoniści jedenastowieczni ustanowili tekstowe podstawy władzy papieskiej i powszechności jurysdykcji papieskiej, ale nie odwoływali się do dekretów współczesnych papieży.

Anzelm z Lukki rozpoczął swoją kolekcję tytułem autorytetu kościoła rzymskiego. Anselm, więcej niż kompilator Siedemdziesiąt cztery tytuły, wyraźnie skoncentrowany na władzy papieskiej. Pierwszy tytuł, „De potestate et primatu apostolicae sedis”, jest jedynym tytułem pierwszej księgi zbioru (w sumie 12 ksiąg) i zawiera godną uwagi 89 rozdziałów. Jak z Siedemdziesiąt cztery tytułyAnzelm zapożyczył swobodnie z sfałszowanych dekretów, które znalazł u Pseudo-Izydora. Pseudo-Izydor rozkwitał w zbiorach tego okresu. Spośród 1149 rozdziałów w zbiorze Anzelma około 260 pochodziło od Pseudo-Isidore. Anzelm z kolekcji Lucca, bardziej niż ktokolwiek inny, wprowadził Pseudo-Isidore do prawa kanonicznego.

Zbiory Anzelma zgromadziły bogaty zbiór tekstów wspierających reformę duchowieństwa i kościoła. Księga czwarta dotyczyła przywilejów kościelnych, księga piąta dziesięciny, mnichów i klasztorów oraz własności kościelnych, a księga siódma święceń duchownych i dyscypliny. Ostatnie dwie księgi (11 i 12) dotyczyły ekskomuniki i doktryny „sprawiedliwej kary”. Chociaż uczeni mogą debatować nad celem Siedemdziesiąt cztery tytułyAnzelm bezspornie pragnął realizować cele papieża Grzegorza VII i innych reformatorów. Jeśli jednak spojrzymy na źródła kanoniczne Anzelma, znajdziemy zaskakującą statystykę: tylko dziesięć jego kanonów pochodzi ze źródeł jedenastowiecznych. Z tych dziesięciu kanoników Anzelm wziął pięć z ustawodawstwa Grzegorza VII. Ale i tutaj mamy zagadkę: jeden był dekretem, a pozostałe to kanonicy soborowi z soborów rzymskich, którym przewodniczył Grzegorz. Można by wnioskować, że Anzelm wolał zbiorowe osądy papieża na soborze od dekretów listów kurii papieskiej. Jeśli spojrzymy na późniejsze zbiory kanoniczne z końca XI i początku XII wieku, znajdziemy ten sam wzór. Kanoniści zebrali kilka tekstów współczesnych papieży czy soborów.

XI-wieczni kanoniści podkreślali papieski prymat sądowniczy i ustawodawczy, jak nigdy wcześniej w tradycji kanonicznej. Stworzyli nową eklezjologię Piotrową. Jednak, ogólnie rzecz biorąc, ich zbiory kanoniczne odzwierciedlają fikcję, która rozpoczęła się od dekretów pseudo-Izydorskich: kanoniści mogli dojść do wniosku, że „ius antiquum” Kościoła dostarczyło więcej niż wystarczających dowodów na to, że papieże osiągnęli prymat sądowy i doktrynalny w pierwszym trzy wieki ery chrześcijańskiej. Ludzie w tym wieku żarliwie wierzyli, że „stare prawo było dobrym prawem”. Kompilatorzy zbiorów kanonicznych przyjęli tę maksymę. Nie musieli sięgać do ówczesnego ustawodawstwa papieskiego, aby ustanowić nowy porządek kościelny. Niewielka liczba dekretów papieskich znalazła się w zbiorach prawa kanonicznego w XI wieku i uzasadniała kluczowe elementy programu reformatorów: uzasadnienie Grzegorza VII detronizacji Henryka IV i jego ustawodawstwa na soborze rzymskim w 1080 r. potępił inwestyturę duchownych przez świeckich. Ale te dwa przykłady były wyjątkiem. Milcząca konkluzja, jaką można było wysnuć z uważnego przestudiowania źródeł kanonicznych zbiorów XI wieku, była taka, że ​​papiestwo nie ustanawiało nowego prawa, chyba że z konieczności lub z pożytku. Ostatni paradoks polega na tym, że zbiory kanoniczne okresu reformy przygotowały grunt pod rewolucję źródeł prawa kanonicznego, jaka dokonała się w XII i XIII wieku. Jak zobaczymy, do połowy XIII wieku papieskie dekrety odepchną na bok bogate i różnorodne źródła pierwszego tysiąclecia prawa kanonicznego i zajmą ich miejsce jako główne źródło, jeśli nie wyłączne, norm kanonicznych.

Przed XII wiekiem prawo kanoniczne istniało jako zbiór norm osadzonych w źródłach. Zbiory prawa kanonicznego obejmowały kanony soborowe, dekrety papieskie, pisma ojców kościoła, a w bardziej ograniczonym zakresie prawo rzymskie i świeckie. Zbiory te nie zawierały żadnego orzecznictwa, ponieważ istniały w świecie bez prawników. Nie było prawników, którzy interpretowaliby teksty, umieszczali tekst w kontekście innych norm prawa kanonicznego i wskazywali na konflikty w tekstach pisanych w różnym czasie.

Prawnicy przybyli na początku XII wieku. Rozpoczęli pracę i nauczanie w Bolonii w północno-środkowych Włoszech. Pierwsi na scenie byli nauczyciele prawa rzymskiego, Pepo i Irnerius, a ich następcą została kadra nauczycieli, którzy wznieśli miasto na niespotykane dotąd wyżyny intelektualne. Cesarz Fryderyk Barbarossa odwiedził Bolonię w 1155 roku i promulgował Habita Autentyczna,, z którym cesarz objął mistrzów i uczniów w Bolonii pod cesarską opiekę. Nakazał umieszczenie jego dekretu w Kodeksie Justyniana, zbiorze rzymskich konstytucji cesarskich. Cesarz docenił nauczycieli i uczniów kwitnącej szkoły prawniczej. Zrozumiał także znaczenie szkoły dla jego królestwa. ten Authentica Habita, bardziej niż jakikolwiek inny pojedynczy dowód, podważa ostatnie sugestie, że nauczanie prawa rzymskiego w Bolonii rozpoczęło się dopiero w latach trzydziestych XX wieku. Trudno sobie wyobrazić, by cesarzowi zależało na ochronie Studio jest jeszcze w powijakach i wydaje dla niego ważne przepisy. Albo odwrotnie, że za dwadzieścia lat studio osiągnąłby dojrzałość.

Dla rozwoju prawa kanonicznego Gracjan z Bolonii był najważniejszym kanonistą XII wieku. Do niedawna jedynym pewnym faktem, o którym wiedzieliśmy o Gracjanie było to, że skompilował on zbiór kanonów pt Concordia discordantium canonum, zwany później Decretum. Bardzo szybko stał się najważniejszym zbiorem kanonicznym XII wieku, a później stał się kamieniem węgielnym całej tradycji kanonicznej. Nie został zastąpiony jako podręcznik prawa kanonicznego aż do Codex iuris canonici z 1917 r. został ogłoszony.

Od czasu pracy Andersa Winrotha w 1996 roku dowiedzieliśmy się znacznie więcej o Gratianie. Winroth odkrył cztery rękopisy z kolekcji Gracjana, które poprzedzały wulgaty tekst Decretum. Od tego czasu w klasztornej bibliotece w St. Gall w Szwajcarii odkryto kolejny rękopis tej wczesnej wersji. Chociaż wszystkie pięć rękopisów trzeba szczegółowo przestudiować, zanim w pełni zrozumiemy ich znaczenie, można już wyciągnąć pewne wnioski. Pierwsza edycja dzieła Gracjana była znacznie krótsza niż ostatnia. Różnice między wersjami oznaczają, że Gracjan musiał uczyć w Bolonii przez znaczną ilość czasu, zanim stworzył swoją pierwszą wersję, i że między pierwszą i drugą wersją był znaczny okres czasu. Niektóre dowody wskazują na to, że Gracjan zaczął nauczać na początku XII wieku, inne wskazują na lata trzydzieste lub czterdzieste. W każdym razie druga edycja jego dzieła Gracjana została ukończona pod koniec lat trzydziestych lub na początku lat czterdziestych XX wieku i natychmiast zastąpiła wszystkie wcześniejsze zbiory prawa kanonicznego.

Gracjan został „Ojcem Prawa Kanonicznego”, ponieważ jego kolekcja była encyklopedyczna i ponieważ dostarczał doskonałego narzędzia do nauczania. Jego Decretum było obszernym przeglądem całej tradycji prawa kanonicznego. Gracjan oparł się na źródłach kanonicznych, które stały się standardem w tradycji kanonicznej i zgromadził bogaty wachlarz kanonów, łącznie około 4000. Jego źródłami były cztery główne kolekcje kanoniczne z XI i początku XII wieku, które krążyły we Włoszech. Anzelm z Lukki Collectio canonum i Ivo z Chartres Panormia były dwie z tych czterech kolekcji. Obejmował on autentyczne i sfałszowane dekrety papieskie, lokalne i ekumeniczne kanony soborowe, bogaty zbiór pism ojców Kościoła — więcej niż jakikolwiek inny wcześniejszy zbiór kanoniczny, łącznie 1200 rozdziałów — rzymskich i prawniczych oraz wiele cytatów zaczerpniętych z Stary i Nowy Testament.

Gracjan wprowadził prawoznawstwo do myśli kanonicznej. Jego pierwszą innowacją było włączenie swojego głosu do swojej kolekcji, aby połączyć się z głosami Ojców Nicejskich, św. Augustyna i papieży pierwszego tysiąclecia. Zrobił to z dyktować w którym omówił teksty w swoim zbiorze. Wskazywał na konflikty w tekstach i proponowane rozwiązania. Jego dyktować uczynił Decretum idealnym do nauczania, a Decretum stało się podstawowym tekstem prawa kanonicznego używanym w szkołach prawniczych Europy przez następne pięć wieków.

Oprócz nowości jego dyktowaćGracjan stworzył zbiór prawa kanonicznego, zorganizowany inaczej niż jakikolwiek wcześniejszy zbiór. Wśród swoich zbiorów skonstruował 36 skrzynek (causae). W każdym przypadku formułował problem z serią pytań. Następnie odpowiadał na każde pytanie, podając teksty kanonów, które go dotyczyły. Gdy tekst kanonu nie odpowiadał na pytanie bez interpretacji lub gdy dwa kanony wydawały się sprzeczne, Gracjan podał rozwiązanie w swoim dyktować. Hipotetyczne przypadki Gracjana były skutecznymi narzędziami nauczania, które idealnie pasowały do ​​zajęć lekcyjnych.

Być może najważniejszymi częściami jego pracy dla początków europejskiego jurysprudencji były pierwsze dwadzieścia wyróżnień spośród 101 wyróżnień (distinctiones) pierwszego działu. W tych dwudziestu rozróżnieniach potraktował naturę prawa w całej jego złożoności. Kodyfikacja prawa rzymskiego Justyniana, która była nauczana w Bolonii w czasie, gdy Gracjan pracował nad swoim Decretum, określała różne rodzaje prawa, ale nie tworzyła hierarchii praw i nie omawiała relacji między różnymi rodzajami prawa. Gratian zrobił to w swoich pierwszych dwudziestu wyróżnieniach. Te dwadzieścia rozróżnień pobudziło późniejszych kanonistów do refleksji nad prawem i jego źródłami. Gracjan rozpoczął swój Decretum od zdania: „Rodzajem ludzkim rządzą dwie rzeczy, mianowicie prawo naturalne i zwyczaje” (Human genus duobus regitur naturali videlicet iure et moribus). Kanoniści przez wieki zmagali się z pojęciem prawa naturalnego i jego miejscem w orzecznictwie. Ich walka zaowocowała niezwykle bogatym orzecznictwem dotyczącym prawa naturalnego oraz refleksją nad jego związkiem z prawem kanonicznym i świeckim. Wybitny historyk napisał: Decretum Gracjana było „zasadniczo dokumentem teologicznym i politycznym, przygotowującym drogę – i zmierzającym do przygotowania drogi – dla praktycznego potwierdzenia najwyższej władzy papiestwa jako prawodawcy chrześcijaństwa”. To zdanie może opisywać cel Anzelma z Lukki (i innych kanonistów okresu reformy), ale nie plan Gracjana dotyczący jego pracy. Jeśli cel Gracjana dla Decretum miałby ograniczać się do jednej idei (pomysł wątpliwy), oznaczałoby to, że chciał on opisać stosunek prawa do wszystkich istot ludzkich. Cel Gracjana ujawnia się wyraźnie w pierwszych rozróżnieniach, w których analizował różne rodzaje prawa, podobnie jak cel Anzelma z Lukki ujawnia się na początku jego zbioru.

Po omówieniu prawa w pierwszych dwudziestu wyróżnieniach Gracjan zwrócił się następnie do spraw kościelnych rządów i dyscypliny. Na przykład rozróżnienia 31-36 dotyczą moralności duchowieństwa 60-63 wybory kościelne 64 i 65 święcenia biskupie 77 i 78 wiek święceń 95 i 96 władza świecka i kościelna. W causae Gracjan omawiał problem symonii (causa 1), w causae 2-7 zajmował się sprawami proceduralnymi 16-20 mnichów 23 wojnami 27-36 małżeństwami. Jedna ważna część Decretum została dodana później. Na końcu księgi dodano później długi traktat o sakramentach (de consecratione). Nauka Gracjana i jego Decretum ustanowiły prawo kanoniczne jako partner prawa rzymskiego najpierw w Bolonii, a potem w całej Europie. Przygotował drogę dla kanonicznego orzecznictwa.

Theodore Balsamon był najważniejszym kanonistą w Konstantynopolu w XII wieku. Urodził się w pierwszych dekadach stulecia i zmarł po 1195 roku. W przeciwieństwie do Gracjana, który prawdopodobnie nigdy nie piastował ważnego urzędu kościelnego, Theodore Balsamon dość wcześnie wstąpił w szeregi duchowieństwa i był wysokim rangą członkiem elity rządzącej w Konstantynopol. Został wyświęcony na diakona Hagia Sophia, najważniejszego kościoła w Konstantynopolu. Następnie objął stanowiska nomofilaks oraz chartophylax jak również tego z protos z kościoła. A nomofilaks oznaczało „strażnika prawa” i było prestiżowym stanowiskiem na dworze cesarskim. Był przewodniczącym wydziału prawa i otrzymał stopień senatorski. W latach siedemdziesiątych XI wieku cesarz Manuel I i patriarcha Konstantynopola Michał zlecił mu zrewidowanie Nomokanon w XIV tytułach. Balsamon wykonał to zadanie, a także napisał komentarz do Nomokanon. Dzieło to dało mu reputację i pozycję w grecko-prawosławnym prawie kanonicznym, podobną do Gracjana w zachodnim prawie kanonicznym. Ale na tym podobieństwo się kończy. Cesarz zlecił Balsamonowi zrewidowanie prawa kanonicznego. Gracjan dobrze działał poza kręgami władzy świeckiej i kościelnej. Balsamon zrewidował wcześniejszą pracę, która stała się autorytatywną księgą prawa kanonicznego we Wschodnim Gracjanie, stworzył zbiór prawa kanonicznego, który różnił się od wszystkich wcześniejszych. Balsamon kontynuował bizantyjską tradycję łączenia prawa świeckiego z prawem kanonicznym. Porównał całe cesarskie prawo w Nomokanon z tymi w Bazylika (τὰ Βασιλικα), zbiór praw cesarskich z końca IX lub początku X wieku. Te świeckie prawa w Nomokanon których nie było w Bazylika zostały uznane za uchylone. W przypadku kanonów kościelnych w zbiorze Balsamon wyjaśniał ich miejsce w tradycji kanonicznej, omawiając je w swoim komentarzu. Odnotował wszystkie, które zostały uchylone lub uchylone przez późniejsze ustawodawstwo. Jak widzieliśmy, Gracjan posługiwał się prawem rzymskim, ale prawie wszystkie swoje teksty przejął z wcześniejszych zbiorów kanonicznych. To prawo rzymskie zostało „kanonizowane”.

Istniał praktyczny powód, dla którego cesarz i patriarcha poprosili Balsamona o pracę nad Nomokanon. Metropolita Amasei nie objął wakującej stolicy w Amisos. Patriarcha Michał mianował nowego biskupa i przekonywał, że ma prawo dokonać nominacji ze względu na nowelę Justyniana. Metropolita odwołał się do cesarza, który uznał decyzję patriarchalną za nieważną. Manuel zauważył, że noweli nie było w Bazylika i dlatego nie było prawomocnym prawem. Z tego powodu Balsamon otrzymał polecenie zbadania innego ustawodawstwa cesarskiego w Nomokanon z czternastu tytułów.

Balsamon kontynuował prace nad swoim komentarzem do Nomokanon przez długi czas, prawdopodobnie do śmierci. Uwzględnił późniejsze ustawodawstwo cesarskie i kościelne. Ostatnia, o której wspominał, została wydana przez Izaaka II po kwietniu 1193 r.

Porównanie eklezjologii Gracjana i Balsamona jest pouczające. Gracjan opisał kościół, który znajdował się w centrum Rzymu i który posiadał jurysdykcyjną niezależność od władców świeckich. Chociaż nie kładł nacisku na autorytet papieski w takim stopniu, jak w XI-wiecznych zbiorach kanonicznych, zawarł wszystkie podstawowe dekrety papieskie Pseudo-Izydora, a także autentyczne dekrety papieskie, które ustanawiały papieski prymat jurysdykcyjny. Natomiast kościół Balsamona nie był niezależny. Cesarz miał władzę ustanawiania, uchylenia i unieważnienia norm kanonicznych. Balsamon nalegał, aby cesarz korzystał z tej władzy ostrożnie i tylko w wyjątkowych przypadkach. Nie udzielił jednak cesarzowi autorytetu w kwestiach dogmatycznych.

Znaczenie Balsamona było centralne w bizantyjskiej tradycji kanonicznej. Zarówno w okresie późnego bizantyjskiego, jak i postbizantyjskiego kanoniści cytowali i wykorzystywali fragmenty jego komentarza. Wywarł również wpływ na słowiańską literaturę kanoniczną. Jego prace były tłumaczone lub przekazywane przez kanonistów, takich jak Matthew Blastares, który był pod jego wpływem.

Chociaż nie był to bardzo dopracowany tekst, Gratian's Decretum szybko stał się standardowym podręcznikiem średniowiecznego prawa kanonicznego w szkołach włoskich i transmontańskich. Jego wady były niewielkie. Gracjan pozostawił w swoim tekście powtórzenia i szwy, które zdradzały jego długi okres ciąży. Rewizje jego pracy czasami wprowadzały zamieszanie i dwuznaczność, ale kanoniści rzadko byli przerażeni jego wnioskami, komentarzami czy organizacją.

W epoce kształtującej się prawa kanonicznego, w epoce następującej po Gracjanie, kiedy studiowanie prawa kanonicznego stało się dyscypliną w szkołach we Włoszech, południowej Francji i Hiszpanii, prawnicy zaczęli tworzyć pierwsze narzędzia do budowy systemu prawnego odpowiadającego potrzebom. społeczeństwa XII wieku. Decretum Gracjana objęło cały teren prawa kanonicznego, ale było tylko wstępem do prawa przeszłości. Choć stanowił punkt wyjścia do rozwiązania, nie odpowiadał bezpośrednio na wiele współczesnych problemów. Trzy najbardziej palące obszary, w których prawnicy wykorzystywali nowe orzecznictwo do przekształcania lub definiowania instytucji, to procedura, prawo małżeńskie i struktura władzy kościelnej. W pierwszym półwieczu po Gracjanie prawnicy koncentrowali się na tych problemach, a ich nauczanie i pisma żywo odzwierciedlają te obawy.

Uczniowie i następcy Gracjana w Bolonii i gdzie indziej kontynuowali jego dzieło porządkowania nowej dyscypliny prawa kanonicznego na dwa sposoby. Niemal natychmiast zaczęto pisać summae i glosy na temat Decretum, a w ciągu kilkudziesięciu lat praca prawników przekształciła się w aparat standardowy, który wraz z Decretum stanowił podstawę nauczania prawa kanonicznego. W tym samym czasie eksperymentowali. Zmodyfikowali tekst Gracjana iw mniejszym stopniu przeorganizowali go. Uczeni nazywają tych prawników dekretami, ponieważ Decretum Gracjana było centrum ich wszechświata.

Tekstowe zmiany dokonane przez dekretystów przybrały trzy formy. Do Dekretu dodali dodatkowe rozdziały prawa kanonicznego i fragmenty prawa rzymskiego. Nazwali te nowe teksty „palea”. Aby książka Gracjana była bardziej dostępna dla szerszej publiczności, skomponowali skróty całej książki i rzadko przeorganizowali materiał Gracjana tak całkowicie, że w rezultacie powstało nowe dzieło. W większości tę pracę wykonali anonimowi prawnicy.

Najwcześniejsze zmiany mogły polegać na dodaniu rozdziałów do Gracjana. Były wstawiane w sam tekst lub dodawane na marginesach. Chociaż kanoniści z XII wieku nazywali je paleae, nie wiedzieli, skąd wzięło się to określenie. Huguccio przypuszczał, że słowo oznacza „plewy” dodane do dobrego ziarna, inni autorzy uważali, że termin ten pochodzi od imienia Paucapalea, jednego z pierwszych komentatorów Decretum. Przypuszczali, że był odpowiedzialny za paleae dodane do tekstu Gracjana.

Kanoniści stworzyli także wiele skrótów tekstu Gracjana, niektóre z nich powstały wkrótce po zakończeniu pracy Gracjana. Na przykład we Francji pierwszą oznaką przyjęcia Gracjana był skrót tekstu: Quoniam egestas, napisany ca. 1150. Znaczenie takich skrótów nie ograniczało się do tych, którzy nie mieli żadnego lub niewielkiego wykształcenia prawniczego. Istnieje siedem rękopisów Quoniam egestas, a cztery z nich są błyszczące. Glosy świadczą o tym, że zawodowi prawnicy również posługiwali się w swojej pracy skrótami. Skróty czasami skracały teksty raczej mechanicznie, ale czasami dodawały własne dyktować które uzupełniały lub zastępowały Gracjana. Skróty te zostały w większości skomponowane w XII wieku, a gatunek prawie zanika na początku XIII wieku. Niektóre skróty były dziełem lokalnych prawników i prawdopodobnie miały służyć potrzebom miejscowych biskupów.

Pomimo nieco kłopotliwej organizacji i dużego zasięgu, Decretum Gracjana stało się centralnym punktem kanonicznego orzecznictwa, a Bolonia stała się najważniejszym ośrodkiem studiów nad tym prawem w drugiej połowie XII wieku. Miasto doskonale nadało się do wspierania nowej dyscypliny. Prawo rzymskie było tam już kwitnącą dyscypliną. Bez względu na postawę Gracjana lub znajomość prawa rzymskiego, pod koniec XII wieku żaden kanonista nie mógł praktykować swojego zawodu bez gruntownego opanowania kodyfikacji Justyniana. Już na bardzo wczesnym etapie cesarze i papieże uznali znaczenie Bolonii i nowych dyscyplin. Widzieliśmy, że Fryderyk Barbarossa wydał cesarski przywilej studentom Bolonii w 1155 roku. Papież Aleksander III przezorność ogłosił swój wybór na biskupa, kanoników, lekarzy i mistrzów Bolonii w 1159. Później papież Lucjusz III przyznał studentom Bolonii Papieska ochrona Bolonii przed drapieżnymi obszarnikami w latach 1176-1177. Szkoła prawa w Bolonii energicznie zaangażowała się w nauczanie i szkolenie prawników, a imperium i papiestwo powoli zaczęły rozumieć znaczenie pracy prawników dla zarządzania ich instytucjami. Przywileje papieskie i cesarskie są przekonującym dowodem na to, że oni i ich sądy zrozumieli wagę tych nowych instytucji.

Wiele powodów skłoniło papiestwo do zwrócenia uwagi na szkołę prawniczą w Bolonii. W ciągu XII wieku Kościół stał się znacznie bardziej prawniczy. Słynny lament św. Bernarda w jego liście do papieża Eugeniusza III (1153), że pałac papieski jest wypełniony tymi, którzy mówią o prawie Justyniana, potwierdza to, co możemy również znaleźć w papieskich dekretach. Nowe orzecznictwo wpłynęło na arengae i doktryna dekretów. Kanoniści niewątpliwie sporządzili te listy w kurii. Pośpiech, by sprowadzić spory prawne do Rzymu, przybrał na sile w drugiej połowie XII wieku. Strony procesowe naciskały na zdolność kurii do obsługi ich numerów. Papieże delegowali wiele spraw sędziom-delegatom, ale kuria nadal była przeciążona.

Procedura przedstawiała problemy wymagające autorytatywnych rozwiązań. Gdy sądy kościelne zaczęły orzekać na podstawie zeznań pisemnych i ustnych, sędziowie, strony procesowe i prawnicy zaczęli się martwić o prawidłową procedurę sądową. Pierwsza informacja, jaką otrzymaliśmy, że kuria papieska poprosiła o wskazówki ze szkoły prawniczej w Bolonii, była ok. godz. 1140, kiedy Aimeric, kanclerz papieski, poprosił Bułgara o napisanie krótkiego traktatu o procedurze. Traktat Bułgara zachował się w kilku wersjach i miał dość szeroki nakład. W latach siedemdziesiątych XVII wieku kancelaria papieska była zorganizowana i obsadzana przez kanonistów. Kanonista Albert z Morra, późniejszy papież Grzegorz VIII, został mianowany kanclerzem przez papieża Aleksandra III. Kościół stał się kościołem prawa. System prawny rozciągał się od kurii papieskiej po sądy lokalne. Prawnicy zaczęli odgrywać widoczną rolę w wymiarze sprawiedliwości. Od XII wieku wybitni prawnicy byli często nagradzani wysokimi urzędami kościelnymi. Spośród kanonistów XII wieku biskupami zostali Omnebonus (Werona), Sicardus (Cremona), Stephen (Tournai), Johannes Faventinus (Faenza), Huguccio (Ferrara) i Bernardus Papiensis (Faenza, następnie Pawia). Ten wzór nie był unikalny dla Włoch. W tym okresie kanonicy byli również nagradzani nominacjami biskupimi na Półwyspie Iberyjskim, Francji i Anglii.

Św. Bernard nie był jedynym duchownym, który miał obawy co do tych wydarzeń w kościele. Miejscowi biskupi nie znosili rosnącej centralizacji Kościoła i sprzeciwiali się utracie prerogatyw papieskich. Strony procesowe szybko wykorzystały zalety, jakie prezentowały odległe sądy i odlegli sędziowie. Wykorzystali apelację jako instrument zwłoki, a nawet oszustwa. Pod koniec XII wieku papieże Klemens III i Celestyn III przeciwdziałali tym powszechnym nadużyciom, próbując ograniczyć apele do Rzymu. Ale do tego czasu system był zbyt mocno zakorzeniony. Być może papieska sprawiedliwość była niedoskonała, ale jej sukces zawdzięczał uczestnikom procesu, którzy głosowali za nią stopami. Im większy ciężar spoczywał na kurii papieskiej, tym szybciej kuria rozszerzała się w celu zaspokojenia potrzeb. Papież Innocenty III zauważył, że w Rzymie zawsze było mnóstwo prawników, a jego wypowiedź odzwierciedla praktyczną stronę relacji Bolonii z papiestwem. Kuria papieska zapewniła forum, na które Bolonia wysłała swoich prawników.

Chociaż papieskie dekrety przewyższają Decretum jako podstawowe teksty do nauki i praktyki prawa kanonicznego do początku XIII wieku Gracjana Concordia panował bez znaczących rywali od ok. 1140 do 1190. Prawnicy w Bolonii i gdzie indziej opracowali komentarze do Decretum, a prawnicy uczynili z niego centralny tekst swojego nauczania. Najwcześniejsze prace nad Decretum dzielą się na dwa rodzaje: aparat i summae. Summy kanonistyczne często były syntezowane i jednocześnie zwracały uwagę na szczegóły. W pewnym stopniu te dwa typy literackie można rozróżnić, badając sposób, w jaki utwór został przekazany. Aparaty były najczęściej, choć nie zawsze, pisane na marginesach rękopisów ksiąg prawniczych, natomiast summae pisane były najczęściej w oderwaniu od księgi, do której komentowano. XII-wieczne rękopisy Decretum zawierają nieskończoną różnorodność glos marginalnych, które są domieszką koalescencji aparat i indywidualne błyszczyki. Pod wieloma względami te glosy do Decretum można uznać za najważniejsze osiągnięcie prawników bolońskich w XII i na początku XIII wieku.

Bolonia stała się centrum świata kanonicznej jurysprudencji w drugiej połowie XII wieku, ale prawo kanoniczne było nauczane w wielu ośrodkach transmontańskich – przede wszystkim w Paryżu, ale także w Tours, Reims, Oksfordzie i innych mniejszych miastach – ani ani dokumentacja, ani źródła literackie dostarczają wystarczających informacji, dzięki którym możemy pisać historię danej szkoły. Możemy rozróżnić dzieła cismontane i transmontane, ale rzadko możemy z całą pewnością przypisać anonimowe summae wytworzone na północ od Alp do konkretnego ośrodka. W Bolonii jesteśmy jednak znacznie twardsi. Znamy nazwiska prawników, którzy tam wykładali i potrafimy skatalogować ich prace. Ale nawet w Bolonii mamy bardzo mało informacji biograficznych, dzięki którym możemy wzbogacić ich kariery. W przeciwieństwie do anegdot, które krążyły na temat prawników prawa rzymskiego, kanoniści nie wydają się uczestniczyć w forach publicznych, które byłyby źródłem anegdotycznych opowieści, prawdziwych lub fałszywych.

Paucapalea był jednym z pierwszych następców Gracjana w Bolonii i nauczał w jego cieniu. Nierzetelne zeznania niektórych prawników przypisywały mu wprowadzenie rozróżnień w pierwszej i trzeciej części Decretum i z dodaniem paleae do tekstu Gracjana. Prawie nic nie wiadomo o jego związku z Gracjanem ani o jego karierze publicznej. Jedyną pewnością jest to, że napisał najstarszy komentarz do Gracjana Decretum, prawdopodobnie gdzieś między 1144 a 1150. Paucapalea's Summa to imponująca praca. Nie można by oczekiwać, że pierwszy komentarz do Gracjana olśniewa wielkim wyrafinowaniem.

Dwoma najważniejszymi nauczycielami lat 1150-tych w Bolonii byli Rolandus i Rufinus. Najwcześniejsza wzmianka o Magistrze Rolandusie w Bolonii pochodzi z 1154 roku. Summa na Decretum. Najwcześniej ukończono ok. godz. 1150 pozostałych w następnej dekadzie. Rolandus skomponował swoje Sententiae po trzeciej rewizji jego Summa (ok. 1155). W swojej pracy Rolandus skupił się na prawie małżeństwa. Był to temat o dużym zainteresowaniu i znaczeniu dla prawników w drugiej połowie XII wieku.

Chociaż Rolandus przyciągnął więcej uwagi współczesnych historyków, ponieważ błędnie utożsamiali go z papieżem Aleksandrem III, Rufinus był główną postacią w Bolonii w 1150 roku. Prawie nic o nim nie wiemy, ale skończyliśmy jego Summa na Decretum około 1164. Pod koniec Rufinusa Summa, anonimowy skryba nazwał go „pierwszym eleganckim komentatorem lub interpretatorem tej złotej księgi, Decretum”. Współcześni historycy są zgodni. Jego osobowość była silna, szerokie wykształcenie, a opinie zjadliwe. Długość i szczegółowość jego Summa przewyższył wszystkich swoich poprzedników. Niemal natychmiast stał się najbardziej wpływowym komentarzem do Gracjana w Bolonii.

Po Rufinusie wielu kanonistów napisało ważne komentarze do Decretum. Stefan z Tournai (ok. 1166-1170) rozwinął kilka pomysłów w prologu do swojego Summa które odzwierciedlają zmiany w ewolucji jurysprudencji kanonistycznej od czasów Gracjana. Przedstawił swój Summa z zaproszeniem prawnika i teologa do wspólnego posiłku, który mogliby spożyć oboje. I, kontynuował, tak jak mieli dwa różne podejścia do prawa, światem rządziły dualizmy: w świecie Boga są dwaj ludzie, duchowni i świeccy, dwóch principatus, ten sacerdot oraz panowanieoraz dwa porządki jurysdykcji, prawo boskie i prawo ludzkie. Reformatorzy jedenastego wieku walczyli o wizję Stefana. Teraz to było powszechne.

Jakiś czas po 1171 roku Johannes Faventinus napisał: Summa który wiele zapożyczył od Rufinusa i Stefana z Tournai. Chociaż duże fragmenty dzieła są pochodne i były kopiowane słowo w słowo ze źródeł, cieszyło się dużą popularnością, o czym świadczy szerokie rozpowszechnienie zachowanych rękopisów. Jednym z ostatnich kanonistów, których możemy umieścić w pierwszym pokoleniu po Gracjanie, był Szymon z Bisignano. W tym czasie zmieniał się charakter komentarzy kanonicznych. Wylanie papieskich dekretów i systematyczne stosowanie prawa rzymskiego do kanonicznego orzecznictwa było już w toku. Prace Szymona odzwierciedlały oba nurty i dość często powoływał się na dekrety papieskie i prawo rzymskie. Jego praktyka zapowiadała przyszłość.

Huguccio był po Gracjanie najważniejszym kanonistą XII wieku. Napisał najobszerniejszy, najczęściej cytowany i najbardziej wpływowy komentarz do Decretum Gracjana w historii prawa kanonicznego. Pracował pod koniec XII wieku (ok. 1190), nauczał w Bolonii, a później, jak wielu kanonistów, został biskupem Ferrary. Jego komentarz do Gracjana był szczegółowy, przejrzysty i wyczerpujący. Późniejsi prawnicy cytowali jego idee, włączali jego opinie do swoich prac i reagowali na jego stanowiska. Po Huguccio — z kilkoma późniejszymi wyjątkami (np. glosa zwyczajna do Decretum Jana Teutonika [ok. 1215]) — komentarze do Decretum ustały.

Głównym powodem komentarza Huguccio oznaczającego koniec epoki było przekształcenie prawa kanonicznego z dyscypliny opartej na eksplikacji Decretum Gracjana w system prawny oparty na dekretach papieskich. Bernard z Pawii, zwany także Bernardus Balbi, zapoczątkował erę dekretalistów, tych prawników, którzy w nauczaniu i pisaniu koncentrowali się na dekretach papieskich. Nabłyszczał Gracjana's Decretum w latach siedemdziesiątych XVII wieku, rozpoczynając karierę w Bolonii w epoce dekretystów. Podobnie jak jego nauczyciel, Huguccio, Bernard przestrzegał „cursus honorum”, które stało się powszechnym wzorcem dla prawników w XIII wieku. Studiował i nauczał w Bolonii, w 1187 został proboszczem Pawii, w 1191 biskupem Faenzy, gdzie zastąpił Johannesa Faventinusa na fotelu biskupim, a następnie w 1198 został biskupem Pawii. Znaczenie Bernarda jako kanonisty polegało na tym, że nadał formę i zasady organizacyjne studiowaniu i nauczaniu papieskich dekretów, które pozostały standardem w szkołach przez resztę średniowiecza. Skompilował zbiór dekretów i innych tekstów, które Gracjan wykluczył i nazwał to Brewiarium ekstrawaganckie. Każda kolejna kolekcja dekretów papieskich przyjmowała schemat organizacyjny Bernarda. Po kompilacji Drugie kompilacje oraz tercja po ok. godz. 1210, Bernard's Brewiarium był cytowany jako Pierwsza kompilacja przez kanonistów.

Bernard's Brewiarium był przełomem dla nauki kanonicznej.Dekrety papieskie zaczęły zajmować coraz ważniejszą pozycję w prawie kanonicznym od lat 160-tych, ale kanoniści nie wymyślili jeszcze sposobu, jak sobie z nimi radzić. Najpierw kompilowano małe, niesystematyczne kolekcje i często dołączano je jako załączniki do Gracjana Decretum. Stopniowo powstawały kolekcje coraz większe, ale ponieważ nie były one zazwyczaj ułożone systematycznie, były trudne w użyciu, konsultowaniu i niemożliwe do nauczania.

Bernard skompilował swoje Brewiarium między 1189 a 1190, gdy był proboszczem Pawii. Nowa kolekcja szturmem zdobyła szkołę w Bolonii. Chociaż jak Gratian's Decretum, była to kolekcja prywatna, kanoniści natychmiast używali jej na swoich zajęciach i pisali na niej glosy. Bernarda Brevariuum służył jako wstęp i wzór nowego systemu prawa kanonicznego.

W prologu do zbioru Bernard napisał, że „zełożył ‘decretales extravagantes’ zarówno z nowego, jak i starego prawa i uporządkował je według tytułów”. Bernard był skromny. Zrewolucjonizował badania nad „ius novum”. Wcześniejsze kolekcje ułożone były według tytułów, ale żadnej tak systematycznie jak Bernardyny. Prawo rzymskie po raz kolejny dostarczyło kanonistom wzór. Porównując tytuły zbioru Bernarda w księgach pierwszej i drugiej ze zbiorami prawa rzymskiego, widać wyraźny wpływ struktury kodyfikacji Justyniana. Poniższa lista tytułów z tomów pierwszej i drugiej ilustruje przyjęcie przez Bernardusa tytułów i organizacji Justyniana z Digest i Codex:


Wprowadzenie do prawa rzymsko-holenderskiego/Wprowadzenie ogólne

Prawo rzymsko-holenderskie: Wyrażenie „prawo rzymsko-holenderskie” zostało wymyślone przez Simona van Leeuwena [1], który użył go jako podtytułu swojej pracy zatytułowanej Paratitula Juris Novissimi, opublikowany w Leyden w 1652 i wznowiony w 1656. Następnie jego większy i bardziej znany traktat o „prawie rzymsko-holenderskim” został wydany pod tą nazwą w 1664 roku.

Opisany w ten sposób system prawny to ten, który został uzyskany w prowincji Holandia w okresie istnienia Republiki Zjednoczonych Niderlandów. Jej główne zasady zostały przeniesione przez Holendrów do swoich osiedli we wschodnich i zachodnich Indiach, a niektóre z nich, a mianowicie Przylądek Dobrej Nadziei, Cejlon i część Gujany, pod koniec XVIII i na początku XIX wieku , przeszła pod panowanie Korony Wielkiej Brytanii, stare prawo zostało zachowane jako prawo zwyczajowe terytoriów, które teraz stały się koloniami brytyjskimi. Wraz z ekspansją Imperium Brytyjskiego w Republice Południowej Afryki sfera prawa rzymsko-holenderskiego rozszerzyła swoje granice, aż cały obszar wchodzący w skład Unii Południowej Afryki, reprezentujący cztery dawne kolonie Przylądka Dobrej Nadziei, Natal, Transwal i Rzeka Pomarańczowa, a także kraj administrowany przez British South Africa Company pod nazwą Południowa Rodezja, przyjęły ten system jako swoje prawo zwyczajowe. Jest to tym bardziej godne uwagi, że w samej Holandii i w dzisiejszych koloniach holenderskich stare prawo zostało zastąpione przez nowoczesne kodeksy, tak że statuty i podręczniki, które są nadal konsultowane i przestrzegane w wyżej wymienionych dominiach brytyjskich , w kraju ich pochodzenia nie mają już praktycznego znaczenia. [2]

Przez wiele wieków po rozpadzie cesarstwa frankońskiego nie było ogólnego ustawodawstwa. Pod rządami hrabiów holenderskich prawo tej prowincji składało się głównie z ogólnych i lokalnych zwyczajów, uzupełnionych w niepewnym stopniu przez prawo rzymskie. Liczne przywileje (handvesten) wyciśnięte od hrabiów przez rosnącą potęgę miast jedynie komplikowały prawo przez zwielokrotnienie lokalnych anomalii. [6] W takim stanie rzeczy nie dziwi fakt, że ludzie uciekali się do prawa rzymskiego jako do systemu logicznego, spójnego i kompletnego. [7] Później, pod panowaniem hiszpańskim, nastała era konstruktywnego ustawodawstwa, ale do tego czasu zwycięstwo prawa rzymskiego było już zapewnione.

Powiedziawszy tak wiele o prawie rzymsko-holenderskim w ogólności, przejdziemy następnie do bardziej szczegółowego omówienia jego historii w koloniach rzymsko-holenderskich, [26] ponieważ pod tą nazwą możemy wygodnie wskazać posiadłości brytyjskie, w których ten system jest obecny. . Następnie przejdziemy do omówienia źródeł, z których wywodzi się nasza wiedza o prawie rzymsko-holenderskim.

Pozostaje mówić o geograficznym rozszerzeniu prawa rzymsko-holenderskiego w Afryce Południowej.

  1. Traktaty.
  2. Prawo pisane.
  3. Orzeczenia sądów.
  4. Opinie prawników.
  5. Zwyczaj.

H. de Groota. Inleiding tot de Hollandsche Rechtsgeleertheyd ('s Gravenhage, 1631) to samo z notatkami Groenewegena (1644) to samo z dodanymi i obszerniejszymi notatkami W. Schorera (1767). [41] To najlepsze stare wydanie. Najlepsze współczesne wydanie to ta z historycznymi notatkami profesora Fockema Andreae. Istnieje tłumaczenie Sir A. F. S. Maasdorpa.

Arnoldus Vinnius. [42] Commentarius w IV libros Institutionum Imperialium (1642). Ta znana praca zawiera liczne odniesienia do jus hoiernum. Najlepsze jest wydanie z notatkami pruskiego prawnika Heinecciusa.

S. van Groenewegen van der Made redagował Inleiding Grocjusza w 1644 r. W 1649 r. wyprodukował swoją słynną Tractatus de legibus abrrogatis et inusitatis w Hollandia vicinisque regionibus, w którym przechodzi przez cały Corpus Iuris według księgi i tytułu i zastanawia się, jak daleko został on przyjęty lub nie wykorzystany we współczesnym prawie.

Simon van Leeuwen opublikował swój Censura Forensis w 1662 i jego Roomsch Hollandsch Recht w 1664 r. [43] Ostatnie dzieło było rozwinięciem pomniejszego traktatu zwanego Paratitula Juris Novissimi wydany w 1652 i ponownie w 1656. Najlepsze wydanie Roomsch Hollandsch Recht jest to z notatkami W. Deckera wydanymi w 1780 roku. To ostatnie wydanie zostało przetłumaczone z dodatkowymi notatkami przez pana sędziego Kotzé.

Ulrik Huber wydał pierwszy tom swojego Praelectiones Juris Civilis, zawierający jego komentarz do Instytutów Justyniana, w roku 1678. Po tym, po dłuższej przerwie, ukazał się jego komentarz do Digestu w dwóch dodatkowych tomach. Najlepszą edycją jest wydanie J. Le Plat z Louvain z 1766 roku. Ten sam autor opublikował w 1686 roku swój traktat pt. Heedensdaegse Rechtsgeleertheyt, soo elders, als w Frieslandt gebruikelyk. Ta ostatnia praca, choć dotyczy głównie prawa Fryzji, a nie Holandii, stanowi cenny wkład w badanie prawa rzymsko-holenderskiego. Zredagował ją po śmierci autora jego syn Zacharias Huber, który podobnie jak jego ojciec był sędzią Sądu Najwyższego Fryzji.

Johannesa Voeta. Commentarius ad Pandectas. Praca ta została wydana jednocześnie w Hadze i Leyden w 1698 i 1704 roku w dwóch tomach folio. Przeszedł niezliczone edycje. Najlepsze jest wydanie paryskie A. Maurice'a z 1829 roku, wolne od większości błędów drukarskich, które szpecą wydania folio. Całość Voet nie była systematycznie tłumaczona na język angielski [44], ale dla wielu odrębnych tytułów dostępne są tłumaczenia różniące się pod względem merytorycznym. W 1793 Van der Linden opublikował w folio dodatek do komentarza Voeta. Rozciąga się tylko do Księgi xi Pandektów. Wśród pomniejszych dzieł Voeta można wymienić jego Kompendium pandektów, które, choć wydane pierwotnie przed większym dziełem, służy jego analizie. Mała książeczka w języku niderlandzkim wydana w XVIII wieku pod tytułem De beginelen des rechts volgensJustynian jest tłumaczeniem z łaciny analizy instytutów Voeta (Elementa Juris).

Wspomniano już o wydaniu Schorera Grotiusa (1767) i wydaniu Deckera Van Leeuwena (1780). Holenderski przekład notatek Schorera o Grocjuszu, zawierający także dodatkowe materiały dostarczone tłumaczowi przez autora, ukazał się z rąk J. E. Austena w latach 1784–176. Jest to wydanie, o którym mowa na marginesie wydania Grotius prof. Fockema Andreae.

Użyteczne dzieło zostało opublikowane przez Van der Lindena i innych prawników w 1776 r. pod nazwą Rechtsgeleerde Observatien, dienende tot opheldering van verscheide duistere, en tot nog toe voor het grootste gedeelte onbewezene passagien uyt de Inleidinge tot de Hollandsche Rechtsgeleertheid van wylen Mr. H. de Groot.

D. G. Van der Keessel, profesor w Leyden, wydany w 1800 roku Tezy Selectae juris Hollandici et Zelandici ad supplendam Hugonis Grotii Introductionem ad Jurisprudentiam Hollandicam. Praca została przedrukowana w 1860 roku. Istnieje tłumaczenie C. A. Lorenza. ten Dyktata w których autor Tez rozwinął i poparł je nadal krążą w rękopisie, ale nigdy nie zostały wydrukowane. Jest dobre stwardnienie rozsiane. kopia w Bibliotece Uniwersyteckiej w Leyden poprawiona własnoręcznie przez Van der Keessela. Powiedziano mi, że rękopis autora znajduje się w Bibliotece Barowej w Kolombo. Napisana na maszynie kopia Leyden MS. została podarowana Bibliotece Sądu Najwyższego w Kapsztadzie przez nieżyjącego już dr C. H. van Zyl.

Joannes van der Linden to ostatni z dawnych pisarzy tekstów. W 1794 opublikował swoją Verhandeling nad de judicieele practijcq, który jest nadal konsultowany. Ale jego najbardziej znanym dziełem jest Wprowadzenie do prawa rzymsko-holenderskiego, wydane w 1806 roku pod nazwą Regtsgeleerd, Practicaal i Koopmans Handboek. Książka jest bardzo elementarna, ale cieszy się dużym uznaniem wśród studentów, zwłaszcza w przekładzie Sir H. Juty zatytułowanym Instytuty Holandii. Inną pracą tego samego autora, o której można wspomnieć (oprócz wspomnianego powyżej Suplementu do Voeta) jest jego holenderski przekład Pothiera o Zobowiązania z krótkimi notatkami z własnej ręki (1804–8).

Jeśli student chce uzupełnić w/w listę książek o podręczny słownik prawniczy, znajdzie książkę Boeya Worden-tolk łatwo dostępne, a czasem przydatne. Większa praca Kerstemana (1768) oraz tomy uzupełniające Lucasa Willema Krampa [45] cieszą się rzadko zasłużoną opinią. Zbiór pism procesowych Willema van Alphena znany pod osobliwym nazwiskiem Papegay (pierwotnie wydana w 1642 r.) jest zasłużenie sławna. Jeśli praca Van der Lindena dotycząca procedury okaże się niewystarczająca, można odwołać się do pracy Paula Meruli Manier van Procederen, którego ostatnie i najlepsze wydanie, pod nazwiskami Didericus Lulius i Joannes van der Linden, ukazało się w latach 1781–1783.

W przypadku prawa Cejlonu uczeń może odnieść się do Prawa Cejlonu, przez Mr. Justice Pereira (wyd. 2, Colombo, 1913) do Przegląd prawa cywilnego Cejlonu, Sir P. Arunachalama (tom I, ‘Persons Natural and Juristic’, Londyn, 1910) oraz do wcześniejszej pracy pt. Instytuty praw Cejlonu, Henry Byerley Thomson, sędzia Puisne Sądu Najwyższego Cejlonu, opublikowana w 1846 r. Sir Charles Marshall Wyroki i inne, zSąd Najwyższy wyspy Cejlon, opublikowany w Paryżu w 1839 r., dostarcza konspektu prawa kolonii, jakie istniało w pierwszej połowie ubiegłego wieku.

Dla Gujany Brytyjskiej nie istnieje żaden podręcznik.

Jako przykłady ustawowego wprowadzenia prawa angielskiego można wymienić rozporządzenie cejlońskie nr 5 z 1852 r., które stanowi, że prawo angielskie ma być przestrzegane w sprawach morskich oraz w odniesieniu do wszystkich umów i spraw dotyczących rachunków dewizowe, wekslowe i czekowe oraz Zarządzenia Cejlońskiego nr 22 z 1866 r., które zawiera podobne przepisy w odniesieniu do prawa spółek osobowych, spółek akcyjnych, korporacji, banków i bankowości, zleceniodawców i agentów, przewoźników lądowych, ubezpieczenie na życie i od ognia.

W Gujanie Brytyjskiej zarządzeniem nr 6 z 1864 r., s. 3, „wszystkie kwestie dotyczące następujących spraw, a mianowicie statków i ich mienia oraz ich właścicieli, a także postępowania kapitana i marynarzy oraz ich praw, obowiązków i odpowiedzialności w odniesieniu do przewozu pasażerów i towarów przez zatrzymanie statków w drodze ubezpieczenie przestoju frachtu ratowniczego średnia kolizja między statkami konosamenty i wszelkie prawa, zobowiązania, roszczenia, kontrakty i sprawy powstałe w związku z jakimkolwiek statkiem lub wszelkie takie kwestie, jak wyżej wymienione, będą rozstrzygane, określane, interpretowane i egzekwowane zgodnie z Prawo Anglii mające zastosowanie w takim lub podobnym przypadku.” Rozporządzeniem nr 3 z 1909 r. prawo angielskie na razie zostało uczynione prawem Kolonii w odniesieniu do ubezpieczenia na życie i od ognia.

​ W Cape The General Law Change Act nr 8 z 1879 r. wprowadzono prawo angielskie: (s. 1) we wszystkich kwestiach związanych z żeglugą oraz (s. 2) we wszystkich kwestiach dotyczących ubezpieczenia od ognia, życia i morskiego, przestoju w tranzycieoraz konosamenty. Ale (s. 3) Ustawy angielskie uchwalone później po dacie Ustawy nie mają zastosowania.

Tymczasem Komisarze dołączają do swojego Raportu projekt „Rozporządzenia w sprawie skodyfikowania niektórych części rzymsko-holenderskiego prawa kolonii oraz zastąpienia rzymsko-holenderskiego prawa zwyczajowego angielskim prawem zwyczajowym i zasadami słuszności” i proponują, aby powinna wejść w życie do 1 stycznia 1915 r. [53] Uzasadnienie zmiany tak bezkompromisowego charakteru znajdujemy w okolicznościach Kolonii.

„Podczas gdy wiele zniknęło z domeny rzymsko-holenderskiej, wiele pozostało. Prawo rzymsko-holenderskie może być rzadko cytowane w sądach, a nawet wtedy nie ma nadziei, że cytat ten poważnie wpłynie na sprawę. Angielskie autorytety i precedensy mogą coraz bardziej skłaniać się do przywiązywania wagi do sędziów i prawników z wykluczeniem. Pozostaje jednak jako element niepewności. Mamy wszystkie wady systemu mieszanego bez elastyczności orzecznictwa rzymsko-holenderskiego”.

„Zwiększa pracę zarówno sędziego, jak i obrońcy. Marnuje czas i jest źródłem wydatków. W tym kraju to nie jest żywy system. Nie zamieszkujemy populacji holenderskiej, a przetrwało nawet niewiele holenderskich nazwisk. Koloniści nie mają sentymentalnego przywiązania do jakiejkolwiek spuścizny prawnej Republiki Batawskiej z 1803 roku czy Królestwa Niderlandów z 1814 roku. Nasza populacja jest niewielka, bardzo mieszana rasowo. Około pięćdziesiąt procent stanowią mieszkańcy Indii Wschodnich i Portugalczyków. a tubylcy z Wysp Zachodnioindyjskich stanowią niemałą część bilansu. Choć jest mieszany, jest w przeważającej mierze brytyjski w swoich przywiązaniach, tradycjach i sympatiach”.

Jak daleko w Koloniach obowiązuje Ustawa Holenderska?

w W sprawie niewypłacalnego majątku Loudon, Discount Bank v. Dawes (1829) 1 Menz. na s. 388, Trybunał zauważył: „Kiedy kolonia ta została zasiedlona przez Holendrów, wprowadzono tu ogólne zasady i przepisy prawa holenderskiego, ale przez takie wprowadzenie prawa holenderskiego nie wynikało z tego, że specjalne i lokalne przepisy powinny być również wprowadzone odpowiednio przepisy Placaat z dnia 5 lutego 1665 r. o zapłacie 40 grosza (3 GPB 1005) nigdy nie były częścią prawa tej Kolonii, ponieważ podatek ten nigdy nie był nakładany na mieszkańców tej Kolonii przez jakiekolwiek prawo ogłoszone przez władze ustawodawcze w tej Kolonii. Podobnie, dopóki nie uchwalono tu ustawy tworzącej księgę publiczną, nie obowiązywały i nie były tu przestrzegane postanowienia Placaatu z 1 lutego 1580 r. (? 1 kwietnia – 1 G. P. B. 330).”

List of site sources >>>


Obejrzyj wideo: Prawo rzymskie jako idea. Tradycje romanistyczne w Europie od Rzymu po współczesność. Wykład 12020 (Styczeń 2022).